Historia rasy Amerykański Angielski Coonhound
Historia amerykańskiego angielskiego coonhounda jest ściśle związana z historią kolonizacji Ameryki. Jego przodkowie, angielskie foxhoundy, zostały sprowadzone na kontynent przez europejskich osadników w XVII i XVIII wieku. Te psy, znane jako „gończe Wirginii”, stanowiły podstawę do stworzenia nowej rasy. Amerykańscy pionierzy potrzebowali uniwersalnego psa myśliwskiego, zdolnego do pracy w trudnych warunkach terenowych i polowania na różnorodną zwierzynę.
Głównym wymogiem dla nowej rasy była zdolność do skutecznego polowania zarówno w dzień, jak i w nocy. W dzień ich zdobyczą były lisy, a z nastaniem zmroku przestawiali się na szopy. Hodowcy krzyżowali angielskie gończe z innymi rasami, sprowadzonymi z Francji, Irlandii i, być może, Niemiec, aby poprawić szybkość, wytrzymałość i, co najważniejsze, węch. Kluczowym zadaniem było wyhodowanie psa, który potrafiłby „zadrzewić” szopa — czyli zagonić go na drzewo i utrzymać tam głośnym szczekaniem do czasu przybycia myśliwego. Z czasem rasa ta okazała się również skuteczna w polowaniu na większą zwierzynę, taką jak jelenie, pumy, a nawet niedźwiedzie, co uczyniło ją niezastąpionym pomocnikiem dla pionierów.
Początkowo wszystkie coonhoundy rejestrowano pod jedną nazwą „angielski foxhound i coonhound”. Jednak w 1905 roku United Kennel Club (UKC) oficjalnie uznał amerykańskiego angielskiego coonhounda za odrębną rasę, oddzielając go od innych gończych szopów, takich jak Treeing Walker Coonhound czy Bluetick Coonhound. American Kennel Club (AKC) uznał rasę znacznie później, w 2011 roku. Dziś ten pies pozostaje popularny wśród myśliwych, ale coraz częściej można go spotkać w roli psa rodzinnego. Warto również wspomnieć o gończym anglo-rosyjskim, który również jest doskonałym myśliwym.
Jak wygląda Amerykański Angielski Coonhound: opis wyglądu
Amerykański Angielski Coonhound to ucieleśnienie siły, szybkości i wytrzymałości. Psy tej rasy wyróżniają się dobrze zbudowanym, proporcjonalnym i harmonijnym ciałem z wyraźną, atletyczną muskulaturą, która świadczy o ich walorach użytkowych. To gończy średniego i dużego rozmiaru, stworzony do długotrwałego pościgu za zwierzyną po trudnym terenie.
Głowa u coonhounda jest dość szeroka i mocna, ale nie gruba. Kufa wydłużona, prostokątna. Oczy duże, szeroko osadzone, o łagodnym i błagalnym wyrazie, kolor — od orzechowego do ciemnobrązowego. Uszy długie, nisko osadzone, miękkie w dotyku i zwisające w pięknych fałdach, końcówki prawie sięgają nosa. Tułów mocny, z głęboką klatką piersiową, zapewniającą wystarczająco miejsca dla płuc, i podciągniętym brzuchem. Grzbiet prosty i silny. Ogon osadzony wysoko, szablasty, pies nosi go swobodnie i radośnie, ale nigdy nie zawija się nad grzbietem.
Sierść u amerykańskiego angielskiego coonhounda jest krótka, szorstka i gęsta, co niezawodnie chroni go przed niepogodą i gałęziami w lesie. Wygląda na błyszczącą i atłasową, pięknie mieniąc się w słońcu. Umaszczenie może być różnorodne: czerwono-dereszowate, niebiesko-dereszowate, trójkolorowe z dereszowatym, biało-czerwone, biało-czarne. Najbardziej rozpowszechnione jest czerwono-dereszowate (redtick).
