Historia powstania rasy Amerykański nagi terier
Historia tej rasy jest naprawdę wyjątkowa i zaczyna się nie w zamierzchłych czasach, lecz w 1972 roku w USA, w stanie Luizjana. W miocie zwykłych rat terierów, należących do rodziny hodowców Edwina i Willie Scottów, urodził się całkowicie nagi szczeniak. To wydarzenie było wynikiem spontanicznej, naturalnej mutacji. Suczka otrzymała imię Josephine. Stała się ulubienicą rodziny i zapoczątkowała celowe rozmnażanie nowej rasy.
Scottowie byli tak zauroczeni Josephine, że postanowili utrwalić tę unikalną cechę. Przez kolejne lata starannie pracowali nad programem hodowlanym. Początkowo sukcesy były skromne, ale po dziewięciu latach udało się uzyskać pierwszy miot, w którym były już dwa nagie szczenięta. Był to prawdziwy przełom, który pozwolił na uformowanie stabilnej linii. Warto zaznaczyć, że gen bezwłosowości u amerykańskiego nagiego teriera jest recesywny, w przeciwieństwie do dominującego genu u innych nagich ras, takich jak xoloitzcuintli czy peruwiański nagi pies. Oznacza to, że od nagich rodziców rodzą się tylko nagie szczenięta, a rasa nie ma problemów z zębami, które często towarzyszą innym nagim rasom.
Rasa otrzymała oficjalne uznanie od United Kennel Club (UKC) w 2004 roku, a American Kennel Club (AKC) uznał ją w 2016 roku. Dziś amerykański nagi terier jest popularnym towarzyszem, zwłaszcza w rodzinach, gdzie są osoby skłonne do alergii.
Jak wygląda Amerykański nagi terier: wzorzec i opis wyglądu
Amerykański nagi terier — to pies małej lub średniej wielkości, o dobrze rozwiniętej muskulaturze i harmonijnych proporcjach. Mimo swojej delikatności sprawia wrażenie mocnego i atletycznego psa. Jego ciało jest nieco dłuższe niż wysokość w kłębie, co nadaje mu prostokątny kształt.
- Ciało: Kompaktowe, muskularne, z głęboką klatką piersiową i podciągniętym brzuchem.
- Szyja: Długa, smukła, płynnie przechodząca w ramiona.
- Kończyny: Mocne, proste, z dobrze rozwiniętymi mięśniami.
- Głowa: Klinowata, proporcjonalna do ciała. Czaszka szeroka, lekko wypukła.
- Oczy: Wyraziste, skośnie osadzone, mogą być dowolnego koloru.
- Uszy: W kształcie litery V, stojące lub półstojące, co dodaje psu czujny i ciekawski wygląd.
- Skóra: Główna cecha rasy. Jest gładka, ciepła w dotyku. Szczenięta rodzą się z cienką warstwą sierści, którą całkowicie tracą do 8–10 tygodnia życia. Skóra jest zazwyczaj różowa z kontrastowymi plamami, które mogą być czarne, szare, złociste lub rude. Z wiekiem liczba i rozmiar plam mogą się zwiększać, a sama skóra — ciemnieć, zwłaszcza pod wpływem promieni słonecznych (opalenizna).