Rat Terrier

Dzieje tej rasy to klasyczny przykład „American Dream”. Rasa kształtowała się nie na ringach wystawowych, ale w warunkach polowych, gdzie od psa wymagano maksymalnej efektywności. W XIX wieku imigranci z Wielkiej Brytanii przywieźli ze sobą do USA różne teriery (manchester teriery, foksteriery) do walki z gryzoniami. Później dodano do nich krew chartów włoskich i whippetów dla zwiększenia prędkości, a także beagle’i dla poprawy węchu.

Istnieje legenda, że nazwę rasie nadał sam Theodore Roosevelt, którego pies o imieniu Skip błyskotliwie radził sobie ze szczurami w Białym Domu. Choć dokumentalnych potwierdzeń tego faktu jest niewiele, nazwa „Rat Terrier” idealnie opisuje ich pierwotne przeznaczenie. W latach 1920-1940 była to jedna z najpopularniejszych ras na amerykańskich farmach. Jednak wraz z pojawieniem się chemicznych środków zwalczania szkodników i industrializacją rolnictwa, popularność rasy nieco spadła, by ponownie odrodzić się jako pies rodzinny pod koniec XX wieku.

Rat Terrier to mocny, kompaktowy pies o gładkiej sierści i inteligentnym spojrzeniu. Wyglądają atletycznie, ale nie są masywne. Jedną z cech charakterystycznych rasy jest różnorodność rozmiarów. W przeciwieństwie do wielu innych ras, gdzie istnieje jeden standard wzrostu, Rat Terriery dzielą się na dwie główne odmiany wielkościowe: miniaturową i standardową.

Głowa psa ma kształt klina. Uszy to osobny temat. Mogą być stojące (erect), półstojące (semi-erect) lub w kształcie pąka róży (button ears). Wszystkie te warianty są dopuszczalne, najważniejsza jest wyrazista mimika i ruchliwość uszu, co świadczy o czujności zwierzęcia.

Umaszczenie Rat Terrierów jest niezwykle zróżnicowane. Za klasyczne uważa się umaszczenie łaciate (parti-color), gdzie kolorem podstawowym jest zawsze biały, a łaty mogą być czarne, czekoladowe, rude, morelowe lub błękitne. Często spotyka się również tricolor.

Wiele osób myli tę rasę z innymi małymi terierami, ale Rat Terrier posiada unikalny zestaw cech. Są mniej „szczekliwe” i hiperaktywne niż ich bliscy krewni. To pies z przyciskiem „włącz/wyłącz”. Na dworze to niestrudzony atleta, gotowy gonić za piłką godzinami, ale w domu uwielbiają zwinąć się w kłębek na kanapie obok pana.

• Inteligencja: Są niezwykle bystre i szybko się uczą, ale mogą okazywać upór.
• Socjalizacja: Dobrze dogadują się z innymi psami, jeśli wychowywały się razem. Jednak ze względu na silny instynkt łowiecki, małe zwierzęta (chomiki, szczury) zawsze będą traktowane jak zdobycz.
• Relacje z ludźmi: To rasa bardzo zorientowana na człowieka. Intuicyjnie wyczuwają nastrój właściciela.

Rat Terrier to uniwersalny żołnierz. Jego instynkty myśliwskie są silne, ale działają inaczej niż u ras wąsko wyspecjalizowanych. Na przykład, o ile gończy estoński stworzony jest do długiego pościgu za zwierzyną po śladzie z głosem, to Rat Terrier pracuje „na oko” i „na węch” na krótkich dystansach, błyskawicznie atakując zdobycz w norach lub na powierzchni. Nie będzie gonił zająca kilometrami, jego zadanie to znaleźć i unieszkodliwić tu i teraz.

Jeśli chodzi o cechy stróżujące, Rat Terrier to doskonały „alarm”. Są czujne i odważne. Oczywiście fizycznie nie zatrzymają intruza tak, jak zrobi to potężny moskiewski stróżujący, ale żaden szelest pod drzwiami nie pozostanie niezauważony. Ich zadaniem jest ostrzec właściciela i z tym radzą sobie znakomicie.

Specyfika szkolenia

Szkolenie tej rasy to sama przyjemność, jeśli znajdziesz odpowiednie podejście. Nie tolerują musztry i szorstkości. Najlepsza metoda to pozytywne wzmocnienie (przysmaki, zabawa, pochwała). Weź pod uwagę następujące kwestie:

• Krótkie sesje: Rat Terriery szybko nudzą się monotonnymi powtórzeniami.
• Wczesna socjalizacja: Zapoznawaj szczeniaka z różnymi ludźmi, dźwiękami i powierzchniami jak najwcześniej.
• Kontrola instynktów: Szczególną uwagę poświęć komendzie „Do mnie” i „Zostaw”, ponieważ na widok wiewiórki pies może „stracić słuch”.

Ta rasa idealnie nadaje się dla tych, którzy nie chcą spędzać godzin na groomingu. Sierść Rat Terriera jest krótka i wymaga minimalnej pielęgnacji.

• Czesanie: Wystarczy raz w tygodniu przejechać gumową rękawicą, aby usunąć martwe włosy. W okresie linienia (wiosna/jesień) zabieg można przeprowadzać częściej.
• Kąpiel: Tylko w razie potrzeby. Zbyt częste mycie może wysuszyć skórę.
• Pazury: Przycinanie pazurów jest obowiązkowe raz na 2-3 tygodnie, jeśli nie ścierają się one naturalnie o asfalt.
• Zęby: Regularne mycie zębów pomoże uniknąć powstawania kamienia nazębnego, do którego małe teriery mają skłonność.

Rat Terriery lubią zjeść i mogą szybko przybrać na wadze, jeśli nie będziesz kontrolować porcji. Wybór między suchą karmą (klasy super-premium lub holistic) a żywieniem naturalnym zależy od Twoich możliwości, ale bilans składników odżywczych musi być idealny.

„Zdrowa rasa” znaczy tu „bez masowych syndromów rasowych”, a nie „bez ryzyka” — lista niżej. Jednak jak każda rasa, mają swoje słabe punkty. Odpowiedzialny właściciel powinien wiedzieć o takich ryzykach:

• Zwichnięcie rzepki (Patellar Luxation): Powszechny problem małych ras. Może objawiać się okresową kulawizną.
• Pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL): Genetyczna choroba oczu, która może prowadzić do jaskry i ślepoty. Istnieją testy DNA do wykrywania nosicieli.
• Alergie: Reakcje skórne na karmę lub chemię gospodarczą.
• Dysplazja stawu biodrowego: Choć rzadsza niż u dużych psów, zdarza się, zwłaszcza u odmiany standardowej.

Często przyszli właściciele wahają się między kilkoma rasami terierów. Aby ułatwić wybór, warto zrozumieć kluczowe różnice. Na przykład, porównując z popularnym krewniakiem, Jack Russell Terrier jest zazwyczaj bardziej napastliwy, głośny i wymaga jeszcze więcej doświadczenia w wychowaniu, podczas gdy Rat Terrier ma nieco łagodniejszy charakter.

Kolejny bliski krewny to Toy Fox Terrier. Faktycznie, Toy Fox Terrier oddzielił się od Rat Terrierów jako mniejsza, bardziej ozdobna wersja, ale Rat Terrier zachował więcej cech użytkowych i mocniejszą budowę.

Ciekawie jest również wspomnieć o amerykańskim terierze bezwłosym. Ta rasa faktycznie powstała od Rat Terrierów w wyniku naturalnej mutacji. Dlatego, jeśli podoba Ci się charakter Rat Terriera, ale masz alergię na sierść, wariant bezwłosy może stać się idealną alternatywą.

Zalety

• Kompaktowy rozmiar, wygodny do mieszkania i podróży.
• Wysoka inteligencja i zdolność uczenia się.
• Mocne zdrowie i długowieczność (często żyją do 16-18 lat).
• Łatwa pielęgnacja sierści.
• Prawie nie mają specyficznego zapachu „psa”.

Wady

• Wysoki poziom energii – wymagają aktywnych spacerów.
• Instynkt myśliwski może stwarzać problemy z innymi małymi zwierzętami.
• Skłonność do kopania dołów w ogrodzie (mają to we krwi).
• Mogą być nieufne wobec obcych, co wymaga socjalizacji.

1. Rekordziści w łowach: Jeden Rat Terrier w ciągu 7 godzin w stodole zlikwidował rekordową liczbę szczurów – 2501 sztuk. To historyczny fakt, który pokazuje ich niesamowitą pracowitość.
2. Sławni właściciele: Oprócz Theodore’a Roosevelta, fanami rasy byli pisarz William Faulkner i wiele gwiazd Hollywood ubiegłego stulecia.
3. Długowieczność: Rat Terriery często trafiają na listy ras, ktore żyją najdłużej. 17-18 lat to dla nich nie rzadkość, a raczej norma przy dobrej opiece.
4. Wrodzone bobtaile: Wiele szczeniąt rodzi się z naturalnie krótkimi ogonami, chociaż innym ogony tradycyjnie kopiowano (obecnie ta praktyka jest w wielu krajach zakazana).

Czy Rat Terrier nadaje się dla rodziny z dziećmi?
Tak, to świetny wybór dla rodzin z dziećmi w wieku szkolnym. Są zabawne i cierpliwe. Jednak przy maluchach warto zachować ostrożność – pies nie lubi brutalnego traktowania i może warknąć, jeśli sprawi mu się ból.

Czy mocno linieją?
Linienie jest umiarkowane. To nie jest pies, od którego sierść będzie latać kłębami po mieszkaniu, ale krótkie, ostre włoski mogą wbijać się w tapicerkę mebli.

Czy Rat Terrier może mieszkać na dworze w kojcu?
Kategorycznie nie. Nie mają podszerstka, dlatego bardzo marzną w chłodną pogodę. Ponadto jest to rasa społeczna, która cierpi bez kontaktu z człowiekiem. W okresie zimowym na spacery koniecznie potrzebują ubranka.

Jak znoszą samotność?
Rat Terriery mogą zostawać same w domu, jeśli zostaną do tego przyzwyczajone. Jednak jeśli zostawisz je na długo bez zabawek i aktywności, mogą same znaleźć sobie rozrywkę – na przykład pogryźć buty lub meble.