Historia rasy: od tajnych laboratoriów do prywatnych podwórek
Historia tej rasy owiana jest mitami i półtajnymi raportami. Pomysł skrzyżowania psa z wilkiem należał do amerykańskich wojskowych, którzy w połowie XX wieku dążyli do stworzenia psiego „superżołnierza” - silnej, wytrzymałej i, co ważne, ciętej rasy do pracy w jednostkach specjalnych. Rząd USA szukał idealnego zwierzęcia służbowego, które miałoby węch i instynkt przetrwania wilka, ale posłuszeństwo owczarka.
Do prac hodowlanych zaangażowano najlepsze owczarki niemieckie, stanowiące wzorzec psa służbowego, oraz wilki tundrowe. Kuratorem programu często nazywa się Franka Kuykendalla, który poświęcił życie badaniu wilczych hybryd. Wynik nie spełnił jednak oczekiwań strategów wojskowych: połączenie stróża stada z jego odwiecznym wrogiem dało światu psa o niezwykle złożonym i nieprzewidywalnym charakterze.
Zamiast bezwarunkowego wykonywania rozkazów, American Tundra Shepherd wykazywał nadmierną ostrożność (neofobię), właściwą dzikim zwierzętom, albo niekontrolowaną agresję w sytuacjach stresowych. Zwierzęta często odmawiały pracy pod presją, co jest niedopuszczalne w warunkach armijnych. Projekt wojskowy został zamknięty z powodu nierentowności i trudności w masowym szkoleniu.
Rozwojem rasy zajęli się natomiast entuzjaści, którzy dostrzegli w tych zwierzętach inny potencjał. Zrozumieli, że przy odpowiedniej socjalizacji psy te mogą być wyjątkowymi towarzyszami. Do tej pory rasa nie została uznana przez żaden duży międzynarodowy klub kynologiczny (FCI, AKC), pozostając w statusie „eksperymentalnej” lub „rozwijającej się” (Developing Breed).
Jak wygląda American Tundra Shepherd: szczegółowy opis eksterieru
To mocny i masywny pies, w którego wyglądzie harmonijnie (a czasem chaotycznie) połączyły się łapy i korpus owczarka niemieckiego z umaszczeniem i gracją wilka tundrowego. American Tundra Shepherd sprawia wrażenie atlety, gotowego na długotrwały wysiłek.
Głowa i pysk
Głowa ma klinowaty kształt, charakterystyczny dla typu lupoidalnego (wilczastego). Czaszka jest szeroka, z płynnym przejściem do kufy. Szczęki są niezwykle potężne - siła ucisku tych psów znacznie przewyższa wyniki przeciętnego owczarka. Uszy są duże, trójkątne, wysoko osadzone i zawsze postawione, niczym radary skanujące otoczenie.
Oczy - zwierciadło dzikiej duszy
Oczy są zazwyczaj migdałowate lub lekko okrągłe, osadzone nieco skośnie. Ich kolor często waha się od bursztynowego do żółtego, co jest bezpośrednim spadkiem po wilkach. Spojrzenie jest uważne, przenikliwe, wręcz „świdrujące”. Nigdy nie patrzą poddańczo, jak robi to wiele ras domowych.
Sierść i umaszczenie
To zwierzę, które potrafi zaadaptować się do ekstremalnych temperatur. Gęsty, podwójny podszerstek zapewnia doskonałą termoizolację: zimą chroni przed mrozami, a latem, po linieniu, staje się znacznie rzadszy, pozwalając skórze oddychać. Półdługi włos okrywowy jest twardy w dotyku.
Umaszczenie najczęściej przypomina wilcze („aguti”), ale zdarzają się wariacje:
- Węglowo-czarny;
- Czarny podpalany (jak u klasycznego owczarka);
- Różne odcienie szarości (od srebrzystego do ciemnografitowego);
- Rudo-bury.
Jeśli podoba Ci się „dziki” wygląd, ale rozmiary American Tundra Shepherd Cię przerażają, być może zainteresuje Cię alaskan klee kai (mini husky), który wygląda jak miniaturowa wersja północnego wilka, ale jest typowo domowym pupilem, lub amerykański pies indiański, który ma podobne korzenie, ale nieco łagodniejszy charakter.
