Historia i pochodzenie rasy anglo-francuski mały gończy
Historia małego gończego jest wyjątkowa, ponieważ to najmłodsza ze wszystkich oficjalnie uznanych francuskich ras gończych. Prace nad jej stworzeniem aktywnie prowadzono w latach 70. XX wieku, a oficjalne uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) rasa otrzymała dopiero w 1978 roku. Mimo to wielu kynologów uważa, że rasa wciąż znajduje się na etapie ostatecznego kształtowania i doskonalenia.
Głównym celem hodowców było stworzenie niewielkiego, ale wytrzymałego i skutecznego gończego do polowań na drobną zwierzynę, głównie na zające i króliki. Założycielem rasy uważa się francuskiego entuzjastę Abela Sénac-Lagrange'a, który dążył do połączenia szybkości, wytrzymałości i doskonałego węchu angielskich gończych z pasją, donośnym głosem i umiejętnością pracy w sforze, typowymi dla ras francuskich. Do stworzenia anglo-francuskiego małego gończego wykorzystano następujące rasy:
- Beagle i Harrier: Od nich mały gończy odziedziczył kompaktowy rozmiar, energię, mocną budowę kośćca i niezrównany węch.
- Gończy Poitou (Poitevin): Nadał rasie elegancję, szybkość i charakterystyczny donośny głos.
- Gończy Porcelanowy (Porcelaine): Wniósł do genotypu swoją finezję i charakterystyczne umaszczenie.
- Mały Gończy Gaskoński Niebieski (Petit Bleu de Gascogne): Dodał spokoju, zrównoważenia i doskonałych cech użytkowych w sforze.
Rezultatem tak złożonej pracy hodowlanej jest wszechstronny pies myśliwski, który nie tylko doskonale pracuje na tropie, ale także ma przyjemny charakter, co pozwala na trzymanie go jako członka rodziny.
Standard i wygląd zewnętrzny: harmonia siły i elegancji
Wygląd anglo-francuskiego małego gończego to swoisty „złoty środek” między ciężkimi francuskimi a lżejszymi angielskimi gończymi. Jest to pies średniej wielkości, harmonijnie i proporcjonalnie zbudowany, sprawiający wrażenie jednocześnie siły i elegancji. Posiada sportową, muskularną sylwetkę bez żadnej ociężałości.
| Charakterystyka | Wartość |
|---|---|
| Wysokość w kłębie | 48–56 cm (dla psów i suk) |
| Waga | 20–27 kg |
| Długość życia | 12–14 lat |
| Kraj pochodzenia | Francja |
| Klasyfikacja FCI | Grupa 6 (Gończe i rasy pokrewne), Sekcja 1.2 (Gończe średniej wielkości) |
Głowa u małego gończego nie jest zbyt duża, wydłużona, z lekko wypukłą czaszką. Stop jest zaznaczony, ale nie gwałtowny. Kufa średniej długości, prosta. Wargi przylegają ściśle, górna lekko zachodzi na dolną. Nos zawsze czarny, z dobrze otwartymi nozdrzami.
Oczy duże, ciemne, z inteligentnym i łagodnym wyrazem. Spojrzenie psa często opisywane jest jako nieco melancholijne, ale jednocześnie uważne.
Uszy osadzone na wysokości oczu lub nieco niżej, średniej długości, elastyczne, lekko skręcone do wewnątrz i pokryte cienką skórą, tworzącą niewielkie fałdy.
Ciało zrównoważone, z prostym i mocnym grzbietem. Lędźwie krótkie i muskularne. Klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka, co zapewnia przestrzeń dla płuc i serca, niezbędną do długotrwałego biegu.
Ogon średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Pies nosi go szablasto, nigdy nie zarzucając na grzbiet.
Sierść krótka, gęsta i przylegająca, dobrze chroni przed niepogodą.
Umaszczenie zazwyczaj trójkolorowe (biały, czarny i rudy) lub dwukolorowe (biało-rude lub biało-czarne z rudymi podpaleniami). Dominującym kolorem często jest biały z dużymi łatami. Czarny „czaprak” (jednolita czarna plama na grzbiecie) jest typowy dla rasy.