Historia pochodzenia rasy Appenzeller sennenhund
Historia appenzellera jest ściśle związana z alpejskimi łąkami Szwajcarii, gdzie przez stulecia psy te były niezastąpionymi pomocnikami rolników. Uważa się, że podobnie jak inne szwajcarskie psy pasterskie, są one potomkami molosów, które Rzymianie przywieźli w Alpy. Przez wieki psy te rozwijały się w izolacji, idealnie przystosowując się do surowych warunków górskich.
Pierwsza pisemna wzmianka opisująca psy tego typu pochodzi z 1853 roku, z książki „Zwierzęcy świat Alp”. Opisano je w niej jako „hałaśliwe, krótkowłose, wielobarwne psy pasterskie średniej wielkości”, używane do pilnowania gospodarstw i zaganiania bydła.
Kluczową postacią w ukształtowaniu rasy był wielki entuzjasta, profesor Albert Heim. Pod koniec XIX wieku zaniepokoił się, że wraz z rozwojem innych ras, unikalne szwajcarskie psy mogą zniknąć. W 1898 roku appenzeller został uznany za odrębną rasę. Dzięki wysiłkom Heima, w 1906 roku założono „Klub Appenzeller Sennenhundów”, którego celem było zachowanie i popularyzacja rasy w jej pierwotnej formie. To właśnie on w 1914 roku stworzył pierwszy oficjalny wzorzec rasy, który z niewielkimi zmianami obowiązuje do dziś. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) ostatecznie uznała rasę znacznie później.
Jak wygląda appenzeller sennenhund: wzorzec i wygląd
Appenzeller to harmonijnie zbudowany, muskularny pies średniej wielkości, o niemal kwadratowej sylwetce. Jego wygląd emanuje zwinnością, siłą i pewnością siebie. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech jest ciasno zakręcony w pierścień ogon, który psy tej rasy noszą wesoło na boku, na zadzie. Ogon ten często nazywany jest „rogiem pocztowym”.
Jak wygląda appenzeller sennenhund: wzorzec i wygląd · 9
| Część ciała | Opis według wzorca FCI |
|---|---|
| Głowa | Proporcjonalna do ciała, w kształcie klina. Czaszka płaska i szeroka, z ledwo zauważalną bruzdą. Płynne przejście od czoła do kufy. |
| Kufa | Średniej długości, stopniowo zwęża się ku nosowi. Grzbiet nosa prosty. Trzewina nosa czarna (u psów czarnych) lub ciemnobrązowa (u psów hawana). |
| Oczy | Niewielkie, w kształcie migdała, o żywym i przenikliwym wyrazie. Kolor od ciemnokasztanowego do kasztanowego. |
| Uszy | Osadzone wysoko, szerokie u nasady. Wiszące, trójkątne, z zaokrąglonymi końcówkami. W spoczynku przylegają do policzków. |
| Tułów | Kompaktowy, mocny. Grzbiet prosty i silny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, owalna. |
| Ogon | Osadzony wysoko, średniej długości, pokryty gęstą sierścią. Charakterystycznie ciasno zakręcony w pierścień („róg pocztowy”) i leży na boku zadu. |
| Kończyny | Silne, muskularne, o mocnym kośćcu. Proste i równoległe przy oglądaniu z każdej strony. |
| Sierść | Podwójna (Stockhaar). Włos okrywowy gęsty i lśniący. Podszerstek gęsty, koloru czarnego, szarego lub brązowego. |
| Umaszczenie | Trójbarwne. Główny kolor — czarny lub hawana (czekoladowo-brązowy). Symetryczne rudobrązowe i białe znaczenia. Biała strzałka na kufie, plama na szyi i piersi, białe „skarpetki” na łapach i biały czubek ogona. |
