Historia rasy i pochodzenie nazwy Cunucu
Historia tej rasy jest ściśle spleciona z historią kolonizacji Karaibów. Ojczyzną psów arubskich są Antyle, a konkretnie wyspa Aruba. Samo słowo „Cunucu” w lokalnym języku papiamento oznacza „teren wiejski” lub „prowincję”. Zatem faktycznie jest to „pies wiejski”.
Eksperci uważają, że Aruba Dog jest bezpośrednim potomkiem portugalskich podengo, które zostały przywiezione na wyspy przez europejskich kupców i kolonistów w XVI-XVII wieku. Na wyspie psy te zmieszały się z miejscowymi psami-pariasami oraz, być może, psami pozostawionymi przez rdzenną ludność Arawaków. W wyniku doboru naturalnego, który na wyspie o gorącym klimacie i kamienistym krajobrazie jest bardzo surowy, uformował się unikalny typ psa.
Miejscowe psy samowolnie krzyżowały się z rasami przywożonymi z kontynentu. W ten sposób Holandia i jej kolonie zyskały czworonożnych pasterzy, strażników i pomocników, którzy chętnie aportowali - nawet w wodzie. Wiele osób myli je i uważa, że to zwykły kundel (mieszaniec), ale jest to ustalona grupa aborygenna o wyraźnych cechach.
Ze względu na typowy wygląd, Aruba Dogi do tej pory nie zdobyły szerokiego międzynarodowego uznania głównych organizacji kynologicznych (FCI). Jednak odrębność rasy aktywnie udowadnia Międzynarodowy Postępowy Związek Kynologów Ameryki. Tymczasem arubski pies wiejski pozostaje mało znanym pupilem domowym w Europie, chociaż w USA i Holandii ich popularność szybko rośnie dzięki turystom, którzy wywożą uratowane szczenięta.
Jak wygląda Aruba Dog: anatomia przetrwania
Rasa, która powstała samoistnie, posiada funkcjonalny, a nie dekoracyjny wygląd. U arubskiego psa wiejskiego może występować duża różnorodność umaszczenia, ponieważ standard jako taki długo nie istniał. Krótką i gładką sierść pokrywa dowolny kolor: od rudego z białym po czarny podpalany czy pręgowany.
- Głowa: Klinowata, z płaskim czołem. Kufa wydłużona, co pozwala efektywnie chłodzić wdychane powietrze.
- Uszy: To wizytówka rasy. Mogą być półstojące lub całkowicie stojące, ale zawsze są bardzo wyraziste i ruchliwe. Często „składają się” na bok, co nadaje psu zabawny wygląd („uszy w płatek róży”).
- Tułów: Charakterystyczną cechą budowy jest połączenie siły i gracji charta. Głęboka klatka piersiowa (dla dużej objętości płuc) i podciągnięty brzuch (dla szybkości).
- Łapy: Mocne, z grubymi opuszkami, przystosowane do biegania po rozgrzanych kamieniach i koralowych skałach Aruby.
- Ogon: Długi, często zakrzywiony szablasto, pomaga balansować przy ostrych zakrętach podczas pościgu za zdobyczą.
Ciekawostką jest to, że przedstawiciele tej rasy potrafią pływać i nurkować, co oznacza, że ich sierść pokrywa specjalna warstwa tłuszczowa. Dodaje to blasku i chroni czworonożnego pomocnika przed przemoczeniem i palącym słońcem. Zewnętrznie nieco przypominają psa karolińskiego (amerykańskiego dingo), który również jest aborygenną rasą Nowego Świata.
