Szczegółowa historia pochodzenia owczarka australijskiego
Mimo swojej nazwy, owczarek australijski (często nazywany „aussie”) ma amerykańskie korzenie. Historia rasy jest dość skomplikowana, ale główna teoria łączy jej powstanie z baskijskimi psami pasterskimi. Pasterze z Pirenejów, na granicy Francji i Hiszpanii, emigrowali do Australii w XIX wieku, przywożąc ze sobą swoich wiernych czworonożnych pomocników. Niektóre z tych psów mogły być krzyżowane z innymi rasami pasterskimi istniejącymi na kontynencie, takimi jak różne typy collie czy owczarki angielskie.
Na przełomie XIX i XX wieku nastąpiła kolejna fala migracji, tym razem z Australii do Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza podczas kalifornijskiej „gorączki złota”. Wraz z owcami australijskiego pochodzenia do USA trafiły również te pracowite psy. To właśnie w Ameryce rasa zyskała swoją obecną nazwę „owczarek australijski”, prawdopodobnie z powodu bezpośredniego związku z australijskimi owcami, którym towarzyszyły. W Ameryce psy te były wysoko cenione za swoje wybitne zdolności do pracy, wytrzymałość i umiejętność adaptacji do różnorodnych warunków klimatycznych amerykańskiego Zachodu.
Uważa się, że w celu ulepszenia cech roboczych i przystosowania do lokalnych warunków, psy te krzyżowano z innymi rasami pasterskimi, które już istniały w USA. Wśród możliwych przodków wymienia się berneńskiego psa pasterskiego, owczarka pirenejskiego oraz różne odmiany collie, w tym border collie. Amerykańscy farmerzy i ranczerzy aktywnie wykorzystywali owczarki australijskie do wypasu nie tylko owiec, ale także bydła. Ich wszechstronność, siła, zwinność i niezwykłe oddanie sprawiły, że stały się niezwykle popularne. Oficjalny klub rasy w USA (Australian Shepherd Club of America - ASCA) został założony w 1957 roku, a American Kennel Club (AKC) uznał rasę w 1991 roku. Dziś owczarek australijski to nie tylko doskonały pies pracujący, ale także popularny towarzysz i gwiazda sportów kynologicznych.
Jak wygląda owczarek australijski: szczegółowy opis wyglądu i wzorzec rasy
Owczarek australijski to pies średniej wielkości, o zrównoważonych proporcjach, sprawiający wrażenie zwinności, siły i wytrzymałości. Jego tułów jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Ważne, aby pies był mocny i muskularny, ale bez oznak ociężałości czy nadmiernej masywności.
- Głowa: Czaszka płaska lub lekko zaokrąglona, jej długość i szerokość są zbliżone do długości kufy. Przejście od czoła do kufy (stop) jest umiarkowane i wyraźnie zaznaczone. Kufa zwęża się w kierunku nosa, a jej koniec jest zaokrąglony.
- Oczy: Bardzo wyraziste, w kształcie migdałów, nie są ani wyłupiaste, ani zapadnięte. Kolor oczu może być bardzo różnorodny: brązowy (od jasnego do ciemnego), bursztynowy, niebieski. Dopuszczalna jest heterochromia (oczy różnego koloru) oraz marmurkowatość (plamki innego koloru w tęczówce). Obwódki powiek są zazwyczaj czarno pigmentowane u psów o umaszczeniu blue-merle i czarnych, a brązowe (wątrobiane) u psów red-merle i rudych.
- Uszy: Trójkątne, średniej wielkości i grubości, osadzone wysoko na głowie. W stanie czujności unoszą się i kierują do przodu lub na boki, jak „płatek róży”. Uszy w pełni stojące lub całkowicie wiszące są uważane za poważną wadę. Sierść na głowie, uszach i przedniej stronie kończyn powinna być krótka i gładka.
- Nos: U psów o umaszczeniu blue-merle i czarnych trufla nosa jest czarna. U psów red-merle i rudych (czerwonych) trufla nosa jest brązowa (wątrobiana). U psów merle dopuszczalne są małe różowe plamki, ale nie powinny one przekraczać 25% całkowitej powierzchni trufli u psów powyżej roku życia (jest to uważane za poważną wadę).
- Sierść: Dwuwarstwowa, średniej długości i tekstury, prosta lub lekko falista, odporna na warunki atmosferyczne. Podszerstek jest miękki i gęsty, a jego ilość zależy od klimatu. Na głowie, uszach, przedniej części kończyn przednich oraz poniżej stawów skokowych sierść jest krótka i gładka. Tylna część kończyn przednich oraz „portki” na tylnych kończynach mają umiarkowane „pióra”. Grzywa i kryza są bardziej wyraźne u psów niż u suk. Nietypowa okrywa włosowa jest poważną wadą.
- Umaszczenie: Bardzo zróżnicowane i jest jedną z wizytówek rasy. Główne uznane umaszczenia to: blue-merle (marmurkowy niebieski), red-merle (marmurkowy czerwony), czarny i rudy (czerwony). Wszystkie te kolory mogą występować z białymi znaczeniami lub bez, oraz/lub z miedzianymi (płowymi) podpalaniami lub bez nich. Biały kolor może być obecny na kufie (jako strzałka), szyi (pełny lub częściowy kołnierz), klatce piersiowej, brzuchu i kończynach. Jednak biały na głowie nie powinien dominować, a oczy muszą być całkowicie otoczone kolorem i pigmentem. Psy o umaszczeniu merle z wiekiem stają się ciemniejsze.
- Ogon: Tradycyjnie owczarkom australijskim kopiowano ogon, jeśli był dłuższy niż 10 cm (4 cale). Jednak w wielu krajach kopiowanie jest zabronione, dlatego coraz częściej spotyka się psy z naturalnie długim ogonem. Istnieją również owczarki australijskie z naturalnie krótkim ogonem (bobtail). Długi ogon powinien być dobrze owłosiony.
Ważne! Jeśli nie planujesz uczestniczyć w wystawach ze swoim pupilem, drobne odchylenia od standardu nie powinny mieć dla Ciebie decydującego znaczenia. W zwierzęciu najważniejsze jest jego zdrowie, charakter, wierność i oddanie!
