Barbet — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy

Historia barbeta sięga głęboko w przeszłość, co czyni go jedną z najstarszych i najcenniejszych ras Francji. Pierwsze wzmianki o kudłatych psach dowodnych, które są przodkami współczesnego barbeta, pochodzą już z XIV wieku. Nazwa rasy pochodzi od francuskiego słowa „barbe”, co oznacza „broda”, i jest to bezpośrednie nawiązanie do charakterystycznej, gęstej sierści na pysku psa. Przez wieki we Francji istniało nawet powiedzenie „brudny jak barbet”, co świadczyło o tym, jak ściśle psy te były związane z pracą w wodzie i błocie.

Uważa się, że barbety trafiły do Europy wraz z Maurami i rozprzestrzeniły się po kontynencie. Były niezastąpionymi pomocnikami myśliwych polujących na ptactwo wodne. Ich zdolność do pracy w zimnej wodzie, gęsta sierść chroniąca przed niepogodą oraz bystry umysł były wysoko cenione. Rasa jest wspominana w dziełach wielu przyrodników i pisarzy, w tym w „Historii naturalnej” hrabiego de Buffona w XVIII wieku. Barbety wykorzystywano nie tylko do polowań, ale także do stróżowania. Ich wszechstronność sprawiła, że stały się popularne wśród różnych warstw społecznych.

Krew barbeta płynie w żyłach wielu współczesnych ras. Uważa się, że są one przodkami lub bliskimi krewnymi takich ras jak pudel, bichon frisé, briard i nowofundland. Podobieństwo do innych psów dowodnych, takich jak portugalski pies dowodny czy hiszpański pies dowodny, jest również oczywiste i świadczy o wspólnym pochodzeniu i przeznaczeniu funkcjonalnym.

Niestety, dwie wojny światowe postawiły rasę na skraju wyginięcia. Liczba czystorasowych barbetów drastycznie spadła. Dopiero dzięki wysiłkom niewielkiej grupy entuzjastów we Francji w drugiej połowie XX wieku rasę udało się odrodzić. Dziś barbet wciąż pozostaje stosunkowo rzadką rasą na świecie, ale jego popularność stopniowo rośnie dzięki wspaniałemu charakterowi i unikalnemu wyglądowi.

Jak wygląda barbet: wzorzec i wygląd

Wygląd barbeta to ucieleśnienie funkcjonalności i naturalnego piękna. Jest to pies średniej wielkości, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, z charakterystyczną kręconą, gęstą sierścią, która nadaje mu nieco „rustykalny” lub „dziki” wygląd. Jego wygląd w pełni odpowiada jego przeznaczeniu – byciu niestrudzonym pływakiem i myśliwym.

1. Sierść: To główna cecha charakterystyczna rasy. Sierść jest długa, gęsta, wełnista i kręcona. Może tworzyć sznury, jeśli nie jest regularnie czesana. Ta sierść jest wodoodporna i doskonale chroni psa przed zimnem i wilgocią, pozwalając mu pracować w wodzie nawet zimą.
2. Umaszczenie: Wzorzec dopuszcza umaszczenia jednolite: czarne, brązowe (kasztanowe), płowe (piaskowe), szare, białe. Dopuszczalne są również umaszczenia łaciate (mieszane). Najczęściej spotykane są kolory czarny i brązowy.
3. Głowa i pysk: Głowa jest mocna, szeroka. Czaszka zaokrąglona. Pysk jest nieco krótszy od mózgoczaszki, z dobrze zaznaczoną „brodą”, wąsami i brwiami, które nadają psu charakterystyczny wygląd. Oczy są okrągłe, ciemne, zazwyczaj ciemnobrązowe, ukryte pod długą sierścią.
4. Uszy: Nisko osadzone, długie, płaskie, pokryte długą sierścią.
5. Tułów i ogon: Tułów jest mocny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Grzbiet prosty i silny. Ogon nisko osadzony, zazwyczaj noszony na linii grzbietu lub nieco niżej, na końcu może mieć haczyk.
6. Łapy: Duże, okrągłe, z błonami pławnymi między palcami, co czyni je podobnymi do płetw i pomaga psu doskonale pływać.