Historia rasy posokowiec bawarski
Historia posokowca bawarskiego jest nierozerwalnie związana z ewolucją broni myśliwskiej i zmianą podejścia do polowania w XIX wieku. Wraz z pojawieniem się celniejszej i bardziej dalekosiężnej broni palnej, myśliwi coraz częściej mierzyli się z problemem postrzałków – zwierząt, które, będąc ranne, mogły przebiec spory dystans, zanim padły. Do ich odnalezienia potrzebne były wyspecjalizowane psy z wyjątkowym węchem, zdolne do podążania zimnym tropem farby.
Tradycyjnie do tego celu używano gończych na tropie farby, z których najbardziej znany był gończy hanowerski. Były to psy niezawodne, lecz dość masywne i ciężkie, idealnie przystosowane do pracy na równinach. Jednak w górzystych rejonach Bawarii ich budowa ciała stanowiła przeszkodę. Potrzebny był pies lżejszy, zwinniejszy i bardziej kompaktowy, zdolny do niestrudzonej pracy w trudnych warunkach gór i lasów.
Zasługa stworzenia nowej rasy przypada baronowi Kargowi-Bebenburgowi Reichenhallowi, zapalonemu myśliwemu, który pod koniec lat 70. XIX wieku rozpoczął ukierunkowaną pracę hodowlaną. Zdecydował się skrzyżować sprawdzone w pracy gończe hanowerskie z lżejszymi, lokalnymi rasami gończych górskich, takimi jak gończy tyrolski oraz gończy austriacki czarno-podpalany. Celem było zachowanie wyjątkowego węchu i spokoju gończego hanowerskiego, ale danie psu lżejszej budowy, krótszych łap i wytrzymałości, niezbędnej w górach.
Wynik przeszedł oczekiwania. Uzyskane psy były wytrzymałe, zacięte, o doskonałym zmyśle węchu i niesamowitej wierności wobec przewodnika. Mogły godzinami ścigać zwierzynę, z łatwością pokonując strome zbocza i gęste zarośla. W 1883 roku w Monachium założono „Klub Bawarskich Gończych Górskich”, co stało się oficjalną datą uznania rasy. Od tego czasu posokowce stały się niezastąpionymi pomocnikami leśniczych i myśliwych w górzystych regionach Niemiec, Austrii i Szwajcarii.
Jak wygląda posokowiec bawarski: standard i opis wyglądu
Posokowiec bawarski to pies średniej wielkości, harmonijnie zbudowany, o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Sprawia wrażenie zwierzęcia szybkiego, wytrzymałego i pewnego siebie. Jego ciało jest nieco wydłużone, z uniesionym zadem, co jest charakterystyczną cechą ras pracujących w górach.
- Głowa: Czaszka jest stosunkowo szeroka, nie ciężka, z wyraźnym przejściem od czoła do kufy (stop). Kufa jest nieco krótsza od części mózgowej, nie jest zbyt spiczasta. Wargi przylegają, nie są obwisłe. Nos duży, czarny lub ciemnobrązowy, z szerokimi nozdrzami, co świadczy o doskonałym węchu.
- Oczy: Jasne, wyraziste, nie za duże. Kolor – od ciemnobrązowego do orzechowego. Spojrzenie jest mądre i uważne.
- Uszy: Ciężkie, wiszące, wysoko osadzone. Długością sięgają czubka nosa. Są szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach, gładko zwisają wzdłuż policzków.
- Tułów: Szyja średniej długości, mocna, z niewielkim podgardlem. Linia grzbietu lekko unosi się od kłębu do zadu. Grzbiet jest silny i elastyczny. Klatka piersiowa długa, dobrze rozwinięta, owalna, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla płuc i serca. Brzuch umiarkowanie podciągnięty.
- Ogon: Wysoko osadzony, średniej długości. Pies nosi go poziomo lub lekko opuszczonego w dół.
- Kończyny: Przednie kończyny proste, o mocnym kośćcu, muskularne. Tylne kończyny mają dobrze zaznaczone kąty stawów skokowych, co zapewnia mocne odbicie podczas ruchu w górę. Łapy są owalne, z mocno zaciśniętymi palcami i grubymi poduszkami.
- Sierść i umaszczenie: Sierść jest krótka, gęsta, przylegająca do ciała, w dotyku nieco szorstka. Na głowie i uszach sierść jest cieńsza i bardziej miękka. Dopuszczalne umaszczenia wahają się od nasyconej jeleniej-rudej do rudobrązowej, piaskowej lub płowej. Często spotykane jest umaszczenie pręgowane (ciemne paski na rudym tle). Grzbiet i uszy są zazwyczaj ciemniejsze niż kolor podstawowy. Niewielka biała plamka na klatce piersiowej („gwiazdka”) jest dopuszczalna przez wzorzec.
