Historia pochodzenia południowoafrykańskiego boerboela
Historia boerboela jest ściśle spleciona z historią kolonizacji Afryki Południowej. W przeciwieństwie do legend, które łączą ich pochodzenie z psami Aleksandra Wielkiego, prawdziwe fakty są nie mniej fascynujące. Podstawą rasy stały się mocne, podobne do mastifów psy, które przywieźli na Przylądek Dobrej Nadziei europejscy osadnicy w XVII wieku. Jednym z pierwszych był Jan van Riebeeck, który w 1652 roku przywiózł ze sobą „bullenbijtera” (Bullenbijter), co w tłumaczeniu oznacza „ten, który gryzie byki”.
Psy te krzyżowano z innymi europejskimi rasami, takimi jak mastif angielski czy bullmastiff, a także z lokalnymi afrykańskimi psami. W surowych warunkach afrykańskiego buszu przetrwały tylko najsilniejsze, najwytrzymalsze i najinteligentniejsze osobniki. Rolnicy (Burowie) potrzebowali uniwersalnego psa: niezawodnego stróża do ochrony rodziny i bydła przed drapieżnikami (lwami, lampartami, hienami), pomocnika w polowaniu i wiernego towarzysza. Tak powstał „Boerboel” – „pies rolnika”.
Przez wieki rasa rozwijała się w pewnej izolacji. Jednak w XX wieku, z powodu urbanizacji i niekontrolowanego krzyżowania, czystorasowe boerboele znalazły się na skraju wyginięcia. W latach 80. XX wieku grupa entuzjastów pod wodzą Lucasa van der Merwe założyła Stowarzyszenie Hodowców Boerboeli Afryki Południowej (SABT). Przebyli oni tysiące kilometrów, aby znaleźć i zarejestrować najlepszych przedstawicieli rasy, co uratowało ją przed zniknięciem. Dziś boerboel jest narodową dumą RPA, chociaż swego czasu wywóz tych psów poza granice kraju był surowo ograniczony.
Wzorzec i wygląd rasy
Boerboel to wcielenie siły, potęgi i harmonii. Każda cecha jego wyglądu świadczy o funkcjonalności i atletyzmie. Jest to duży, proporcjonalnie zbudowany pies z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Jego ruchy są lekkie, sprężyste i zadziwiająco ciche jak na takie gabaryty, co osiąga się dzięki elastyczności więzadeł.
Główne cechy wyglądu:
- Głowa: Duża, szeroka, kwadratowa, z potężnymi szczękami. Czaszka płaska, mięśnie policzków dobrze rozwinięte. Kufa krótka, ale nie spłaszczona. Często na kufie występuje ciemna „maska”.
- Oczy: Średniej wielkości, szeroko rozstawione, kolor – od żółtego do ciemnobrązowego. Spojrzenie proste, pewne siebie i inteligentne.
- Uszy: W kształcie litery V, średniej wielkości, zwisające, osadzone wysoko. W stanie spoczynku przylegają do policzków.
- Tułów: Prostokątny, mocny, z szeroką i głęboką klatką piersiową. Grzbiet prosty i silny.
- Kończyny: Silne, proste, z potężnym kośćcem i dobrze rozwiniętymi mięśniami. Łapy duże, okrągłe, z grubymi opuszkami.
- Ogon: Gruby u nasady, wysoko osadzony. Historycznie był kopiowany, ale dziś w wielu krajach jest to zabronione, a naturalny ogon jest normą.
- Sierść: Krótka, gładka, gęsta i lśniąca. Zapewnia dobrą ochronę przed niepogodą.
- Umaszczenie: Dopuszczalne kolory obejmują różne odcienie płowego (od kremowego po rudy), brązowego i pręgowanego. Często występuje czarna maska. Niepożądane są czarne umaszczenie i łaciatość.
