Historia rasy Border Collie
Historia rasy Border Collie sięga dalekiej przeszłości. Według niektórych danych, pierwsze wzmianki o podobnych psach pochodzą już z 1570 roku. Jednak oficjalna nazwa „Border Collie” została zarejestrowana znacznie później, w 1915 roku, dzięki Jamesowi Reidowi, który w tamtym czasie kierował Międzynarodowym Stowarzyszeniem Psów Pasterskich (ISDS) w Wielkiej Brytanii. Wcześniej te utalentowane psy nazywano różnie: Collie roboczy, tradycyjny Collie, angielski Collie czy farmerski Collie. Samo słowo „border” (granica) w nazwie wskazuje na geograficzne pochodzenie rasy – tereny przygraniczne między Anglią a Szkocją, w szczególności hrabstwo Northumberland. Uważa się, że rasa powstała w wyniku krzyżowania staroangielskich psów pasterskich, być może z domieszką krwi spanieli, co dodało im zwinności i bystrości umysłu. Ogromną popularność psy te zawdzięczają królowej Wiktorii, która była gorącą zwolenniczką rasy i uważała je za prawdziwie bezcenne. Daje to podstawy do nazywania Border Collie „rasą królewską”. Od 1906 roku aktywne wsparcie i rozwój rasy przejęło Międzynarodowe Stowarzyszenie Miłośników Owczarków (ISDS), koncentrując się głównie na zachowaniu i doskonaleniu cech roboczych tych psów. Oficjalne uznanie przez Angielski Związek Kynologiczny (The Kennel Club) Border Collie uzyskał dopiero w 1976 roku.
Jak wygląda Border Collie: opis wyglądu
Border Collie to psy średniej wielkości, o pełnej gracji i proporcjonalnej budowie, łączące w sobie siłę, wytrzymałość i zwinność. Nie powinny wyglądać na ociężałe ani zbyt kudłate. Ważną proporcją jest to, że długość kufy i części mózgowej czaszki są w przybliżeniu równe. Głowa powinna być dobrze zarysowana, ale nie masywna.
Oczy Border Collie są owalne, średniej wielkości, zazwyczaj brązowe (od jasno- do ciemnobrązowych). U psów o umaszczeniu merle (marmurkowym) dopuszczalne są niebieskie oczy (jedno lub oba), a także heterochromia (oczy różnego koloru). Spojrzenie jest bardzo wyraziste, inteligentne, czujne i przenikliwe.
Uszy są średniej wielkości i tekstury, szeroko osadzone. Mogą być stojące lub półstojące, przy czym końcówki uszu są często ruchliwe, co świadczy o uwadze psa. Są bardzo wrażliwe na dźwięki.
Kufa jest umiarkowanie krótka, mocna, zwężająca się ku nosowi. Trufla nosa jest czarna, z wyjątkiem psów brązowych lub czekoladowych, u których jest brązowa, oraz u psów blue merle, u których może być łupkowa (szara). Nozdrza są dobrze rozwinięte.
Tułów ma atletyczną budowę, jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Grzbiet jest mocny, lędźwie głębokie i umięśnione, ale nie podkasane. Klatka piersiowa jest głęboka i dość szeroka, żebra dobrze wysklepione.
Ogon jest umiarkowanie długi, osadzony nisko, a jego długość sięga co najmniej stawu skokowego. Jest dobrze owłosiony. W stanie spoczynku pies trzyma ogon nisko, zazwyczaj z lekko zadartym do góry końcem. W stanie pobudzenia lub w ruchu ogon może się unosić, ale nigdy nie jest zarzucony na grzbiet.
Sierść Border Collie występuje w dwóch odmianach: umiarkowanie długa (szorstka) i krótka (gładka). Obie odmiany mają gęsty, miękki podszerstek, który dobrze chroni przed niepogodą. U odmiany długowłosej sierść tworzy grzywę, „portki” i puszysty ogon. Na kufie, uszach i przednich kończynach (od nadgarstka do ziemi) sierść jest zawsze krótka i gładka. Zadbana sierść powinna mieć zdrowy połysk.
Umaszczenie u Border Collie jest bardzo zróżnicowane. Najbardziej klasycznym i rozpowszechnionym jest czarno-białe. Jednak wzorzec rasy dopuszcza wiele innych wariantów: tricolor (czarny z białym i rudym podpalaniem), rudo-biały, czekoladowo-biały, blue merle (niebieski marmurek), red merle (czerwony marmurek), sobolowy, pręgowany i inne. Biały kolor może występować w postaci znaczeń na kufie, szyi (kołnierz), piersi, kończynach i końcu ogona, ale nigdy nie powinien dominować. Psy całkowicie białe nie są dopuszczane przez wzorzec.
