Bokser niemiecki

Tekst wzorca FCI wskazuje jako bezpośredniego przodka boksera niewielkiego tak zwanego bullenbeissera brabanckiego. Psy te hodowali myśliwi: zadaniem bullenbeissera było chwycić osaczoną przez gończe zwierzynę i utrzymać ją do przybycia myśliwego. Stąd wymóg możliwie szerokich szczęk z szeroko rozstawionymi kłami. Wzorzec mówi wprost, że dobór prowadzono wyłącznie według cech użytkowych i że celowa hodowla dała psa o szerokiej kufie i zadartym nosie.

Potrzebne jest tu zastrzeżenie dotyczące każdej rasy: rozdział „krótki rys historyczny” we wzorcu to stanowisko rejestru, a nie niezależnie ustalony fakt historyczny. Przytaczamy tę wersję jako stanowisko FCI, nie podając jej za udowodnioną genealogię.

Pewniej udokumentowana jest późniejsza część historii. Bokser ukształtował się w Niemczech pod koniec XIX wieku w wyniku celowego krzyżowania bullenbeissera z buldogami angielskimi i innymi rasami: celem było uzyskanie atletycznego psa użytkowego o stabilnym temperamencie. Do Wielkiej Brytanii rasa trafiła w latach trzydziestych XX wieku, a pierwszą rejestrację w brytyjskim Kennel Clubie datuje się na 1939 rok.

Brytyjska statystyka rejestracji daje wyraźny obraz mody na rasę: szczyt ponad 7 000 rejestracji rocznie w 1959 roku (czwarte miejsce, około 6% wszystkich rocznych rejestracji), spadek mniej więcej o połowę w ciągu dwóch dziesięcioleci, drugi szczyt ponad 10 000 w 1997 roku (ósme miejsce, 4%), a w ostatnich latach trzy do czterech tysięcy rocznie i czternaste miejsce w podsumowaniu 2020 roku. Liczebność rasy wpływa wprost na statystyczną wiarygodność badań nad jej zdrowiem.

Osobny epizod powinien znać każdy, kogo interesuje hodowla. W 1980 roku u brytyjskich bokserów opisano postępującą aksonopatię — nową wówczas chorobę neurologiczną o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym, zajmującą ośrodkowy i obwodowy układ nerwowy. W ciągu następnej dekady wspólna praca hodowców usunęła ją z rasy. Ten sukces zostawił społeczności rasy opinię otwartej w sprawach zdrowia — i właśnie dlatego o bokserze mamy dziś znacznie więcej danych niż o wielu sąsiednich rasach.

Główne rejestry świata opisują tę samą rasę na tyle różnie, że czytelnik może się szczerze pogubić. Rozbieżności nie są kosmetyczne — dotyczą ciała psa.

Wysokość i masa. FCI podaje jedno i drugie: psy 57–63 cm, suki 53–59 cm; pies waży ponad 30 kg przy wysokości około 60 cm, suka około 25 kg przy około 56 cm. Brytyjski Kennel Club kieruje hodowców ku 30–32 kg u psa i 25–27 kg u suki. Amerykański wzorzec AKC w ogóle nie podaje masy, za to podaje wysokość w calach: psy 23–25 cala (mniej więcej 58,4–63,5 cm), suki 21,5–23,5 cala (mniej więcej 54,6–59,7 cm) — i wprost zaznacza, że dyskwalifikacji za wielkość nie ma. Sprowadzanie tych trzech zestawów do jednego „średniego” zakresu jest niepoprawne.

Ogon. Tu rozbieżność jest największa. FCI pisze: ogon osadzony raczej wysoko niż nisko, normalnej długości i pozostawiony naturalnie. Wzorzec AKC w redakcji zatwierdzonej 11 lutego 2005 roku mówi odwrotnie: ogon „osadzony wysoko, kopiowany i noszony do góry”, a ogon niekopiowany należy surowo karać.

Uszy. FCI opisuje wyłącznie uszy naturalne: odpowiedniej wielkości, szeroko i wysoko osadzone, w spoczynku przylegające do policzków, przy czujności zwracające się do przodu z wyraźnym załamaniem. AKC formułuje to odwrotnie: uszy są „zwyczajowo kopiowane, cięte raczej długo i zwężająco”, a ucho naturalne podane jest jako alternatywa. Ciekawy szczegół: w wykazie wad FCI do dziś stoi wiersz „przy uszach niekopiowanych” — ślad epoki, gdy kopiowanie było normą także w Europie.

Białe znaczenia. FCI zalicza „inne maści oraz białe znaczenia przekraczające jedną trzecią maści zasadniczej” do wad; AKC umieszcza to samo w wykazie dyskwalifikacji wraz z każdą maścią poza płową i pręgowaną. Różnica jest istotna: wada obniża ocenę, dyskwalifikacja zdejmuje psa z ringu. Zatem pytanie „czy pies odpowiada wzorcowi” bez doprecyzowania, któremu, nie ma sensu.

Według tekstu FCI bokser to pies krótkowłosy średniej wielkości, zwartej kwadratowej budowy o mocnym kośćcu; mięśnie są napięte i plastycznie zarysowane, ruch żywy i mocny. Wzorzec przestrzega w obie strony: bokser nie może być ani ociężały i ciężki, ani lekki czy pozbawiony substancji.

Wzorzec zadaje trzy proporcje i to właśnie one czynią boksera bokserem:

• Kwadratowy format. Pozioma linia grzbietu jest prostopadła do pionów przez punkt barku i guz kulszowy — razem zakreślają kwadrat.
• Głębokość klatki piersiowej równa połowie wysokości w kłębie. Klatka sięga łokci.
• Grzbiet nosa do czaszki jak 1:2. Długość mierzy się od czubka nosa do wewnętrznego kącika oka i od wewnętrznego kącika oka do potylicy. To najważniejsza liczba wzorca, a poniżej wyjaśniamy dlaczego.

Głowa. Jej harmonia zależy od równowagi między kufą a czaszką; kufa ma być możliwie szeroka i mocna i z żadnego ujęcia nie może wyglądać na zbyt małą. Czaszka jest sucha i kanciasta, lekko sklepiona, bez głębokich zmarszczek — choć naturalne fałdy pojawiają się na czole przy czujności.

Przejście od czoła do kufy. Czoło tworzy wyraźny stop z grzbietem nosa. I tu pada zdanie zasadnicze: grzbiet nosa nie może być wciśnięty w czoło jak u buldoga ani opadający. Sam wzorzec FCI zakazuje więc bokserowi buldożej głowy.

Szczęki, oczy, kończyny. Żuchwa wystaje poza szczękę górną i lekko zagina się ku górze — bokser ma przodozgryz; kły stoją możliwie daleko od siebie, przez co przednia część kufy jest niemal kwadratowa, a przy zamkniętym pysku nie powinny być widoczne ani dolne siekacze i kły, ani język. Oczy są ciemne, ani zbyt małe, ani wypukłe; wyraz ma oddawać energię i rozum i nie może być groźny. Wzorzec podaje nawet kąty kończyn: staw skokowy około 140 stopni, śródstopie pod kątem 95–100 stopni do podłoża. Skóra jest sucha i sprężysta, bez zmarszczek.

Boksera zalicza się do ras brachycefalicznych i to prawda. Ale brachycefalia bywa różnego stopnia i właśnie tu najłatwiej o błąd: przypisać bokserowi cały zestaw problemów opisanych dla mopsa czy buldoga francuskiego.

Miarą obiektywną jest wskaźnik czaszkowo-twarzowy, stosunek długości kufy do całkowitej długości czaszki. U boksera wynosi on 0,31; dla porównania: u mopsa — 0,08, u buldoga francuskiego — 0,19, u buldoga angielskiego — 0,22. Bokser stoi w tym szeregu osobno i nie jest to przypadek: proporcja 1:2 między grzbietem nosa a czaszką jest wprost zapisana we wzorcu FCI.

Skutek widać w danych. W badaniu brytyjskim choroby górnych dróg oddechowych u bokserów jako grupa stanowiły zaledwie 3,23%. Dla kontekstu: w tej samej bazie u ras o skrajnej brachycefalii takie choroby występują z częstością około 22%, a u ras o umiarkowanej brachycefalii i bez niej — 9,7%. Bokser wypadł niżej nawet od drugiej grupy; autorzy przypuszczają, że pomagają i umiarkowańsza budowa kufy, i większa masa ciała.

To samo dotyczy długości życia. Są mocne dowody, że skrajna brachycefalia istotnie skraca życie psa. Ale mediana długości życia bokserów w próbie brytyjskiej — 10,46 roku — okazała się typowa dla ras o takiej masie ciała: rottweiler w tej samej metodyce dał 9,0 roku, owczarek niemiecki — 10,3, labrador — 12,0.

Nie znaczy to, że budowa kufy przychodzi bokserowi za darmo: płaci za nią oczami — o tym niżej — i wrażliwością na upał. Ale autorzy badania wprost nazywają przenoszenie ryzyk całej grupy brachycefalicznej na pojedynczą rasę błędem ekologicznym i przywołują boksera jako przykład tego, dlaczego potrzebne są dane rasowe. Praktycznie: w upał boksera się oszczędza i nie obciąża, ale codziennej kontroli oddechu, jak u mopsa, rasa nie wymaga.

Wzorzec FCI poświęca temperamentowi niezwykle dużo miejsca i formułuje go twardo. Bokser ma być nieustraszony, pewny siebie, spokojny i zrównoważony; temperament nazwano „niezwykle ważnym”. Wzorzec opisuje psa bezpiecznego dla własnej rodziny, ale nieufnego wobec obcych; wesołego i przyjaznego w zabawie, lecz nieustraszonego w poważnej sytuacji. Charakter ma być pewny, bez fałszu i podstępu, także na starość.

W życiu to pies, który bardzo długo pozostaje nastolatkiem: wesoły, kontaktowy, źle znoszący samotność. Wzorzec zalicza do wad właśnie „brak temperamentu” — ospały, wygaszony bokser jest według tekstu rasy tak samo niepoprawny jak nadmiernie ostry. Wobec dzieci rasa jest zwykle cierpliwa, ale to duży, silny i bardzo ruchliwy pies, który potrafi przewrócić dziecko już w zabawie, więc wspólne zabawy przedszkolaków z bokserem powinny odbywać się pod nadzorem dorosłego. Pod względem temperamentu boksera stawia się często obok takich ras jak rottweiler czy doberman: wszystkie trzy łączą przywiązanie do rodziny z wyraźnym instynktem stróżującym i wszystkim trzem krytycznie potrzebna jest wczesna socjalizacja.

O następnej rzeczy rzadko pisze się w opisach ras, ale liczby są. W badaniu brytyjskim agresję zapisano w kartach klinicznych 2,80% bokserów w ciągu roku: u psów — 3,96%, u suk — 1,56%. U psów była to piąta co do częstości diagnoza w ogóle — częstsza niż biegunka czy choroba zwyrodnieniowa stawów. Te liczby trzeba czytać w kontekście: u labradora retrievera agresję odnotowano u 1,09%, u charta angielskiego u 1,7%, natomiast u owczarka niemieckiego u 4,76%, a u rottweilera u 7,46%. Bokser nie jest więc ani najspokojniejszą, ani najbardziej problematyczną rasą swojej klasy. Zaburzenia zachowania jako grupa były jednak czwartą co do częstości przyczyną śmierci psów i miały najniższą medianę wieku zgonu spośród wszystkich przyczyn — 7,00 roku. To najpoważniejszy argument za wczesną socjalizacją.

Bokser nie jest wyborem dla kogoś, kogo przez większość dnia nie ma w domu, ani dla kogoś, kto szuka psa „bez kłopotów ze zdrowiem”. Dobrze pasuje do aktywnej rodziny gotowej na długie codzienne spacery i planowe badania weterynaryjne. Jeśli pociąga cię temperament wiecznego nastolatka, przyjrzyj się także innym mocnym rasom — na przykład fila de São Miguel czy bullmastifowi, które mają własne wymagania wobec właściciela.

Arytmogenna kardiomiopatia prawej komory to choroba, przez którą boksera znają kardiolodzy całego świata. Opisano ją po raz pierwszy właśnie u bokserów w 1983 roku: od innych psich kardiomiopatii różniła się brakiem poszerzenia komór i migotania przedsionków, dawała natomiast masywne zastępowanie komórek mięśnia sercowego tkanką tłuszczową i włóknistą, komorowe pobudzenia dodatkowe oraz częsty częstoskurcz komorowy.

Mechanizm tłumaczy główne niebezpieczeństwo: zastąpienie włóknisto-tłuszczowe niszczy przewodzenie impulsu elektrycznego między komórkami, a to podnosi ryzyko groźnych dla życia arytmii komorowych. Klinicznie może to wyglądać jak omdlenia, jak zastoinowa niewydolność serca — albo nie wyglądać nijak aż do nagłej śmierci. Dziedziczenie opisuje się jako autosomalne dominujące z niepełną penetracją; międzynarodowa baza OMIA klasyfikuje ten stan jako wieloczynnikowy. Niepełna penetracja to nie formalność: część psów z mutacją nigdy nie pokaże choroby, część będzie miała łagodną, dającą się prowadzić postać, a część padnie nagle. U ludzi opisano 141 mutacji w ośmiu genach, a nawet u bliźniąt jednojajowych przebieg może się uderzająco rozejść. Średni wiek początku to około sześciu lat — czyli często już po tym, jak psa zdążono użyć w hodowli.

Historia genetyki tej choroby to rzadki przypadek, gdy nauka publicznie poprawiła samą siebie. W 2010 roku pełnogenomowe poszukiwanie asocjacji u 46 chorych i 43 zdrowych bokserów, genotypowanych panelem 49 663 polimorfizmów pojedynczego nukleotydu, dało najsilniejszy sygnał na chromosomie 17, a mapowanie dokładne znalazło tam delecję o długości 8 par zasad w rejonie 3′ nieulegającym translacji genu striatyny. Delecja obniża ekspresję genu; psy homozygotyczne pod jej względem miały więcej pobudzeń komorowych. W 2013 roku ci sami badacze pokazali, że delecja wiąże się też z kardiomiopatią rozstrzeniową u bokserów. Laboratoria komercyjne szybko zamieniły znalezisko w test.

A potem, w 2015 roku, brytyjskie badanie rodowodowe pokazało co innego. Wszystkie przypadki ARVC u brytyjskich bokserów udało się prześledzić do niewielkiej grupy sprowadzonych psów amerykańskich z tej samej grupy, na której chorobę opisano w 1983 roku. Ale psy i z mutacją, i bez niej znajdowały się zarówno wśród chorych, jak i wśród zdrowych. Autorzy doszli do wniosku, że mutacja striatyny nie jest przyczyną choroby, a jedynie genetycznie sprzężona z prawdziwym genem na tym samym chromosomie, i że przy rekombinacji mejotycznej oba geny mogą się rozejść. Skutek był bezpośredni: 26 stycznia 2022 roku międzynarodowa baza OMIA usunęła ten wariant ze swoich tabel wariantów prawdopodobnie przyczynowych. Osobny komentarz w prasie fachowej nazwał ten przypadek przestrogą dla genetyków molekularnych: test sprzedawano jako test na chorobę monogenową, podczas gdy wariant okazał się jedynie sprzężony.

W 2021 roku opisano drugi wariant — zamianę pojedynczego nukleotydu w genie regulatorowym; jego również uważa się za autosomalny dominujący i również o niepełnej penetracji. We własnej próbie laboratorium kardiologicznego Uniwersytetu Stanowego Karoliny Północnej spośród przebadanych 1 690 bokserów 53% było negatywnych, 41% to nosiciele heterozygotyczni, a 6% homozygoty. Wniosek praktyczny: testy genetyczne na ARVC mają sens jako narzędzie planowania kojarzeń, a nie jako diagnoza. Sami badacze przestrzegają przed masowym wykluczaniem nosicieli z hodowli — niosą oni także wiele genów pożytecznych, a gwałtowne zawężenie puli genowej zaszkodzi rasie.

Ponieważ ARVC zajmuje przede wszystkim układ elektryczny serca, a nie jego geometrię, zwykłe badanie ultrasonograficzne u wielu chorych bokserów nie pokazuje nic. Podstawowym narzędziem pozostaje całodobowe ambulatoryjne monitorowanie EKG — holter.

Zalecenie służby kardiologicznej Uniwersytetu Stanowego Karoliny Północnej brzmi prosto: holter zaczyna się od trzeciego roku życia i powtarza co roku. Jedno prawidłowe badanie nie znaczy, że pies nigdy nie zachoruje — tylko że teraz choroby nie ma. Odwrotność też jest prawdziwa: znalezione pobudzenia dodatkowe same przez się diagnozy nie stawiają, bo mogą je wywoływać zapalenie mięśnia sercowego po zakażeniach wirusowych, choroby pasożytnicze i guzy, w tym w innych narządach.

Jednego powszechnie uznanego progu „tyle a tyle pobudzeń to choroba” wciąż nie ma, i sami kardiolodzy uczciwie to przyznają. Najlepiej przemyślany schemat zaproponowała grupa Królewskiego Kolegium Weterynaryjnego w Londynie, która retrospektywnie przejrzała zapisy kliniczne 264 bokserów z lat 2001–2013. Jej kryterium to dwa z trzech: co najmniej 100 komorowych pobudzeń dodatkowych na dobę, pobudzenia parzyste, zjawisko „R na T” w zapisie dobowym. W grupie wybranej według tego kryterium (61 psów) średni wiek wynosił 7,21 roku wobec 4,63 w grupie kontrolnej 70 psów, średnia liczba pobudzeń — 2 240 wobec 446, pobudzenia parzyste — u 88,5% wobec 20,0%, zjawisko „R na T” — u 76,7% wobec 13,6%, częstoskurcz komorowy — u 49,2% wobec 10,0%.

Dlaczego samo liczenie pobudzeń nie wystarcza, pokazuje osobna praca: u bokserów dających ponad 500 pobudzeń na dobę spontaniczna różnica między sąsiednimi dniami sięgała 80%. Ten sam pies w poniedziałek i w czwartek może dać wyniki wyglądające jak różne stadia choroby.

Holter daje jeszcze rokowanie: w retrospektywnym badaniu 122 bokserów z trzech klinik uniwersyteckich przeżycie było istotnie dłuższe u psów o końcowoskurczowej średnicy lewej komory nie większej niż 35 mm. Wszystkie te liczby są dla lekarza, nie do samodzielnej interpretacji. Właścicielowi potrzebne z nich jedno: całodobowe monitorowanie EKG jest u tej rasy planowym corocznym badaniem od trzeciego roku życia, a nie reakcją na objawy.

Predyspozycję boksera do nowotworów udokumentowano przez dziesięciolecia i w źródłach różnego typu — od zapisów klinik specjalistycznych i badań pośmiertnych po krajowe rejestry raka i badania umieralności.

Liczba kluczowa: nowotwory jako grupa diagnoz odnotowano u 14,20% bokserów w ciągu jednego roku. Dla porównania, w tej samej bazie i tą samą metodyką u owczarka niemieckiego wskaźnik ten wynosił 4,82%, u charta angielskiego — 5,5%, u labradora retrievera — 7,4%, u rottweilera — 7,96%. Kolejne 10,10% bokserów miało diagnozę „zmiana guzowata” — części z nich nie doprowadzono do ostatecznego rozpoznania histologicznego, więc prawdziwy udział nowotworów jest prawdopodobnie wyższy.

W strukturze umieralności nowotwory dały 12,43% wszystkich odnotowanych zgonów przy medianie wieku 9,45 roku — zauważalnie wcześniej niż ogólna mediana długości życia rasy. Kolejne 8,38% zgonów przypadło na „zmianę guzowatą”, a 9,54% na choroby mózgu (mediana wieku 11,01 roku); autorzy zaznaczają, że część zgonów w tych grupach jest najprawdopodobniej też onkologiczna.

Potrzebne jest tu zastrzeżenie co do tego, jak czytać takie liczby. Roczna częstość diagnozy, udział w strukturze zgonów i ryzyko dożywotnie to trzy różne wielkości. Często się je myli i właśnie z takiego pomieszania rodzą się efektowne, lecz niedokładne twierdzenia o rasie. Podajemy dwie pierwsze, bo dla nich są źródła o znanej metodyce.

Najczęstszą konkretną diagnozą onkologiczną jest mastocytoma, odnotowana u 1,86% bokserów rocznie przy medianie wieku 7,24 roku. Wniosek jest prosty: każdy nowy guzek na skórze boksera pokazuje się lekarzowi, a nie obserwuje miesiącami. Mastocytoma może wyglądać dowolnie — od drobnego guzka po pozorny „tłuszczak” — i to cytologia, a nie wygląd, odpowiada na pytanie, co to jest.

Predyspozycja rasy do guzów ma nieoczekiwane następstwo naukowe. Gdy w 2005 roku publikowano pierwszy wysokiej jakości pełny genom psa, do sekwencjonowania wybrano właśnie sukę boksera o imieniu Tasha. Powód był podwójny: miała najniższą heterozygotyczność na niewielkim zestawie loci, co upraszczało składanie genomu, a badacze liczyli, że predyspozycja bokserów do raka pozwoli zestawić genom psi z ludzkim. Referencyjny genom psa, na którym opiera się znaczna część współczesnej genetyki psów, jest więc genomem boksera.

Oczy. Owrzodzenie rogówki to trzecia co do częstości diagnoza w rasie: 5,00% rocznie. Osobne badanie na tej samej bazie postawiło boksera na drugim miejscu wśród wszystkich ras ze wskaźnikiem 4,98% — przed nim jest tylko mops z 5,42%; u mieszańców częstość wynosiła 0,38%, czyli u boksera jest mniej więcej trzynaście razy wyższa. Predyspozycję psów brachycefalicznych do owrzodzeń rogówki opisano ponad sto lat temu, a osobny problem rasowy boksera — niegojące się, czyli oporne, owrzodzenie rogówki — opisano formalnie właśnie u tej rasy jeszcze w latach sześćdziesiątych. Praktycznie: przymrużone, łzawiące lub zaczerwienione oko u boksera to powód, by iść do lekarza tego samego dnia, a nie „poobserwować do jutra”.

Dziąsła. Nadziąślak — łagodny rozrost dziąseł, znany też jako obwodowy włókniak zębopochodny — to druga co do częstości diagnoza rasy (5,84%) przy medianie wieku 8,75 roku; predyspozycję uznaje się co najmniej od lat sześćdziesiątych i potwierdzono ją w ankietach właścicieli, w szwedzkich danych ubezpieczeniowych i w materiałach laboratoriów brytyjskich. Regularny przegląd jamy pyskowej pozwala zauważyć go wcześnie. Ciekawe, że bokser ma przy tym niższą od przeciętnej częstość chorób przyzębia: 4,63% wobec 12,52% u psów ogółem. Autorzy ostrożnie przypuszczają, że oddychanie z lekko uchylonym pyskiem, przodozgryz i szeroko rozstawione zęby, które przez dziesięciolecia uważano za problem, mogą zarazem zmniejszać zaleganie pokarmu i zwiększać wydzielanie śliny.

Skóra. Choroby skóry to największa grupa diagnoz w rasie: 17,74% rocznie. Należą tu stany alergiczne (nadwrażliwość — 2,95%, atopowe zapalenie skóry — 1,30%), ropne zapalenie skóry (1,83%) i wyłysienie (1,83%). Bokser należy do ras zaliczanych w badaniach skandynawskich do grupy podwyższonego ryzyka atopowego zapalenia skóry. Krótka szata bez podszerstka oznacza, że każdą zmianę widać szybko — to raczej zaleta dla wczesnego wykrywania.

Nerki. Choroba nerek u bokserów to osobny priorytet rasowy, a umieralność z jej powodu przychodzi wcześnie: mediana wieku zgonu z przyczyn nerkowych wynosiła 7,92 roku, jedna z najniższych spośród wszystkich przyczyn. Genetyka okazała się tu złożona. Badanie z 2023 roku z bayesowskim modelem mieszanym u 117 chorych i 137 zdrowych bokserów wykryło 21 obszarów genomu związanych z przewlekłą chorobą nerek: psy chore niosły średnio 20,2 alleli ryzyka wobec 15,6 u zdrowych, a razem obszary te tłumaczyły 57% zmienności cechy. Wśród zawartych w nich genów są RELN, MAGI2 i FGFR2, związane z rozwojem lub chorobami nerek u człowieka. Sens praktyczny: to nie jest choroba monogenowa z prostym testem, więc kontrola polega tu na biochemii krwi i badaniu moczu na zlecenie lekarza, a nie na teście DNA.

Jelita. Histiocytarne wrzodziejące (ziarniniakowe) zapalenie jelita grubego to klasyczna „bokserska” choroba o pouczającej historii. Przez dziesięciolecia uważano ją za idiopatyczną chorobę immunologiczną o złym rokowaniu. Potem w błonie śluzowej jelita grubego chorych bokserów wykryto inwazyjną pałeczkę okrężnicy. Badanie prospektywne na siedmiu bokserach potwierdziło: wewnątrzśluzówkowa pałeczka okrężnicy była w bioptatach wszystkich siedmiu. Odpowiedź kliniczną na enrofloksacynę odnotowano u wszystkich psów w ciągu dwóch tygodni, a u sześciu utrzymywała się — mediana okresu bez nawrotu wyniosła 47 miesięcy przy rozrzucie od 17 do 62; u jedynego psa z nawrotem znaleziono szczep oporny na enrofloksacynę. Wniosek praktyczny: przewlekła biegunka z krwią i śluzem u młodego boksera to nie powód, by latami zmieniać karmy, lecz powód do kolonoskopii z biopsją i posiewem. Enteropatie jako grupa dawały 7,77% diagnoz rocznie.

Tarczyca. Niedoczynność tarczycy odnotowano u 1,68% bokserów rocznie przy medianie wieku 8,84 roku. Częstość jest niewielka, ale wśród ras bokser ma trzeci najwyższy wskaźnik i ponad dziesięciokrotnie wyższe ryzyko niż mieszańce. Objawy są nieswoiste: przybieranie na wadze bez zmiany dawki, ospałość, pogorszenie szaty, problemy skórne słabo poddające się leczeniu.

Diagnozy narządu ruchu stanowiły 8,88% rocznie, w tym choroba zwyrodnieniowa stawów — 2,55% (mediana wieku 9,97 roku), choroba więzadła krzyżowego — 1,34%, sztywność — 1,27%. Dysplazja stawów biodrowych i spondyloza to dwa stany, które kluby rasowe oceniają radiologicznie i uwzględniają w doborze hodowlanym.

Ze stanów neurologicznych boksera dotyczy osobno mielopatia zwyrodnieniowa. W 2009 roku pełnogenomowe poszukiwanie asocjacji wykryło w genie SOD1 mutację zmiany sensu E40K, a homozygotyczność pod względem odpowiedniego allelu okazała się związana z chorobą u pięciu ras: welsh corgi pembroke, bokser, rhodesian ridgeback, owczarek niemiecki i chesapeake bay retriever. Choroba zaczyna się zwykle w wieku ośmiu lat i starszym: najpierw pojawia się postępująca spastyczność i zaburzenia czucia głębokiego w kończynach miednicznych, potem objawy podnoszą się wyżej. Mikroskopia rdzenia kręgowego pokazuje wtręty w neuronach wiążące przeciwciała przeciw dysmutazie ponadtlenkowej 1 — podobne do tych, które widuje się u ludzi ze stwardnieniem zanikowym bocznym od mutacji SOD1. Właśnie dlatego psią mielopatię zwyrodnieniową uznano za pierwszy znany spontaniczny model zwierzęcy tej ludzkiej choroby. Test DNA istnieje; jak w przypadku serca, nadaje się do planowania hodowli, a nie do stawiania rozpoznania.

Napady drgawkowe odnotowano u 1,46% bokserów rocznie przy medianie wieku 9,59 roku, a choroby mózgu jako grupę — u 2,55% przy najwyższej medianie wieku spośród wszystkich grup diagnoz (9,78 roku). Dla właściciela znaczy to jedno: drgawki, zmiany zachowania, zaburzenia chodu czy wzroku u dorosłego boksera wymagają badania neurologicznego, a nie wyjaśnienia „postarzał się”.

Wykaz badań, które powinna mieć para rodziców, to główna rzecz odróżniająca hodowcę odpowiedzialnego od nieodpowiedzialnego.

Niemcy. Klub rasy kraju pochodzenia (Boxer-Klub e. V. z siedzibą w Monachium) prowadzi scentralizowaną ocenę zdjęć pod kątem dysplazji stawów biodrowych i spondylozy przez wspólny system ze zrzeszeniem rentgenologów-rzeczoznawców. Główna cecha systemu niemieckiego leży jednak gdzie indziej: klub stosuje ocenę wartości hodowlanej — indeks selekcyjny uwzględniający nie tylko samego psa, ale i jego krewnych oraz potomstwo. Jest obowiązkowa dla dysplazji stawów biodrowych i wnętrostwa, a informacyjna dla spondylozy. Klub prowadzi też listę uznanych specjalistów od badania serca. Najwyższe dopuszczenie hodowlane (Körung A) można uzyskać dopiero po zdaniu odpowiedniej próby i po tym, jak pies udowodnił swoją jakość dziedziczną co najmniej w 8 miotach u psa lub w 3 miotach u suki.

Wielka Brytania. Kennel Club wraz z radą rasy prowadzi Plan zdrowia i zachowania rasy, który zbiera dowody z literatury, ankiet rasowych i danych ubezpieczeniowych; obowiązujące priorytety to onkologia, kardiologia, młodzieńcza choroba nerek i choroby skóry. Ponadto w schemacie Breed Watch bokser przypisany jest do drugiej grupy ze wskazaniem „zwężone nozdrza” jako punktu, którego sędziom na ringu należy pilnować.

Stany Zjednoczone. Rasowa fundacja dobroczynna sfinansowała i pierwsze, i drugie odkrycie genów związanych z ARVC, a uniwersytecka służba kardiologiczna proponuje hodowcom połączenie testu genetycznego z holterem. Zalecenie, by zaczynać go od trzeciego roku i powtarzać co roku, pochodzi właśnie stamtąd.

O co pytać hodowcę niezależnie od kraju: o wyniki oceny radiologicznej stawów biodrowych i spondylozy obojga rodziców; o wynik badania kardiologicznego u specjalisty — z echokardiografią i całodobowym monitorowaniem EKG; o wyniki testów DNA tam, gdzie mają zastosowanie; a także o to, czy w linii były przypadki nagłej śmierci w młodym wieku. Odmowa pokazania tych dokumentów powinna niepokoić.

Bokser niemiecki kategorycznie nie nadaje się do życia w kojcu ani na łańcuchu: krótka szata bez podszerstka nie chroni ani przed chłodem, ani przed wilgocią, a potrzeba stałego kontaktu z człowiekiem czyni utrzymanie w izolacji okrutnym. Idealne mieszkanie to lokal lub dom z dostępem do podwórka, gdzie pies żyje razem z rodziną.

1. Szata. Pielęgnacja minimalna: raz w tygodniu przejść gumową rękawicą lub twardą szczotką. Linienie umiarkowane, ale krótki twardy włos dobrze wbija się w tkaninę. Kąpać tylko w razie potrzeby.
2. Oczy. Najważniejszy codzienny nawyk właściciela boksera. Mrużenie, nadmierne łzawienie, zaczerwienienie lub zmętnienie rogówki wymagają badania u lekarza tego samego dnia.
3. Pysk. Regularnie oglądaj dziąsła — właśnie tak wcześnie zauważa się nadziąślak. Do szczotkowania zębów przyzwyczaja się od szczenięcia.
4. Uszy i pazury. Uszy sprawdza się pod kątem zapachu, wydzieliny i zaczerwienienia: zapalenie ucha zewnętrznego to najczęstsza diagnoza rasy. Pazury skraca się, jeśli nie ścierają się same.
5. Reżim temperaturowy. W upał boksera się nie obciąża: spacery przenosi się na ranek i wieczór, w samochodzie bez klimatyzacji nie zostawia. W chłód i wilgoć spacery robi się krótsze i bardziej aktywne.
6. Wysiłek. Rasa potrzebuje codziennych długich aktywnych spacerów — biegu, zabaw z piłką, pracy na placu. W okresie wzrostu wysiłek się dawkuje: skoków z wysokości i długiego biegu za rowerem młody pies nie potrzebuje.

Wzorzec FCI nazywa boksera łatwym w szkoleniu — z powodu gotowości do posłuszeństwa, odwagi, naturalnej zawziętości i zdolności do pracy węchem. W praktyce to pies, który szybko chwyta, ale szybko się nudzi: krótkie częste zajęcia w formie zabawy dają więcej niż długa musztra. Szorstkość i kary fizyczne dają skutek odwrotny.

Socjalizacja jest krytyczna, a przytoczone wyżej dane o zaburzeniach zachowania to najlepszy argument na jej rzecz. Od szczenięcia psa planowo zaznajamia się z różnymi ludźmi, dźwiękami, powierzchniami, miejscami i zwierzętami. Jak w przypadku innych dużych silnych ras, w tym bullmastifa czy owczarka pirenejskiego, wiek od ośmiu tygodni do kilku miesięcy decyduje o tym, jaki pies będzie przez całe życie.

Bokser dobrze realizuje się w sportach kynologicznych: klasyfikacja FCI wprost oznacza rasę jako zdającą próby pracy, a w systemie niemieckim to praca tropowa, posłuszeństwo i służba obronna. Nadają się także agility, obedience, praca poszukiwawczo-ratownicza i dyscypliny węchowe — te ostatnie szczególnie przydatne dla psa, który ma dużo energii i mało cierpliwości do jednostajności.

• Referencyjny genom psa jest bokserski. Pierwszy wysokiej jakości pełny genom psa domowego, opublikowany w 2005 roku, złożono z DNA suki boksera o imieniu Tasha.
• Rasa pokonała własną chorobę dziedziczną. Postępującą aksonopatię, opisaną u brytyjskich bokserów w 1980 roku, wspólną pracą hodowlaną usunięto z rasy w ciągu następnej dekady.
• Bokser jest modelem ludzkiej choroby serca. Ze względu na podobieństwo fenotypu do ludzkiej arytmogennej kardiomiopatii rasę traktuje się jako naturalny model do badania tej choroby u ludzi.
• Wzorzec zakazuje buldożej głowy. Tekst FCI wprost mówi, że grzbiet nosa nie może być wciśnięty w czoło jak u buldoga — i zadaje proporcję 1:2 między grzbietem nosa a czaszką.
• Dwie miary na jeden ogon. Według wzorca FCI ogon boksera ma być normalnej długości i pozostawiony naturalnie; według wzorca AKC ogon niekopiowany należy surowo karać.