Historia rasy bokser niemiecki
Tekst wzorca FCI wskazuje jako bezpośredniego przodka boksera niewielkiego tak zwanego bullenbeissera brabanckiego. Psy te hodowali myśliwi: zadaniem bullenbeissera było chwycić osaczoną przez gończe zwierzynę i utrzymać ją do przybycia myśliwego. Stąd wymóg możliwie szerokich szczęk z szeroko rozstawionymi kłami. Wzorzec mówi wprost, że dobór prowadzono wyłącznie według cech użytkowych i że celowa hodowla dała psa o szerokiej kufie i zadartym nosie.
Potrzebne jest tu zastrzeżenie dotyczące każdej rasy: rozdział „krótki rys historyczny” we wzorcu to stanowisko rejestru, a nie niezależnie ustalony fakt historyczny. Przytaczamy tę wersję jako stanowisko FCI, nie podając jej za udowodnioną genealogię.
Pewniej udokumentowana jest późniejsza część historii. Bokser ukształtował się w Niemczech pod koniec XIX wieku w wyniku celowego krzyżowania bullenbeissera z buldogami angielskimi i innymi rasami: celem było uzyskanie atletycznego psa użytkowego o stabilnym temperamencie. Do Wielkiej Brytanii rasa trafiła w latach trzydziestych XX wieku, a pierwszą rejestrację w brytyjskim Kennel Clubie datuje się na 1939 rok.
Brytyjska statystyka rejestracji daje wyraźny obraz mody na rasę: szczyt ponad 7 000 rejestracji rocznie w 1959 roku (czwarte miejsce, około 6% wszystkich rocznych rejestracji), spadek mniej więcej o połowę w ciągu dwóch dziesięcioleci, drugi szczyt ponad 10 000 w 1997 roku (ósme miejsce, 4%), a w ostatnich latach trzy do czterech tysięcy rocznie i czternaste miejsce w podsumowaniu 2020 roku. Liczebność rasy wpływa wprost na statystyczną wiarygodność badań nad jej zdrowiem.
Osobny epizod powinien znać każdy, kogo interesuje hodowla. W 1980 roku u brytyjskich bokserów opisano postępującą aksonopatię — nową wówczas chorobę neurologiczną o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym, zajmującą ośrodkowy i obwodowy układ nerwowy. W ciągu następnej dekady wspólna praca hodowców usunęła ją z rasy. Ten sukces zostawił społeczności rasy opinię otwartej w sprawach zdrowia — i właśnie dlatego o bokserze mamy dziś znacznie więcej danych niż o wielu sąsiednich rasach.
Jak wygląda bokser niemiecki: wzorzec i opis wyglądu
Według tekstu FCI bokser to pies krótkowłosy średniej wielkości, zwartej kwadratowej budowy o mocnym kośćcu; mięśnie są napięte i plastycznie zarysowane, ruch żywy i mocny. Wzorzec przestrzega w obie strony: bokser nie może być ani ociężały i ciężki, ani lekki czy pozbawiony substancji.
Wzorzec zadaje trzy proporcje i to właśnie one czynią boksera bokserem:
- Kwadratowy format. Pozioma linia grzbietu jest prostopadła do pionów przez punkt barku i guz kulszowy — razem zakreślają kwadrat.
- Głębokość klatki piersiowej równa połowie wysokości w kłębie. Klatka sięga łokci.
- Grzbiet nosa do czaszki jak 1:2. Długość mierzy się od czubka nosa do wewnętrznego kącika oka i od wewnętrznego kącika oka do potylicy. To najważniejsza liczba wzorca, a poniżej wyjaśniamy dlaczego.
Głowa. Jej harmonia zależy od równowagi między kufą a czaszką; kufa ma być możliwie szeroka i mocna i z żadnego ujęcia nie może wyglądać na zbyt małą. Czaszka jest sucha i kanciasta, lekko sklepiona, bez głębokich zmarszczek — choć naturalne fałdy pojawiają się na czole przy czujności.
Przejście od czoła do kufy. Czoło tworzy wyraźny stop z grzbietem nosa. I tu pada zdanie zasadnicze: grzbiet nosa nie może być wciśnięty w czoło jak u buldoga ani opadający. Sam wzorzec FCI zakazuje więc bokserowi buldożej głowy.
Szczęki, oczy, kończyny. Żuchwa wystaje poza szczękę górną i lekko zagina się ku górze — bokser ma przodozgryz; kły stoją możliwie daleko od siebie, przez co przednia część kufy jest niemal kwadratowa, a przy zamkniętym pysku nie powinny być widoczne ani dolne siekacze i kły, ani język. Oczy są ciemne, ani zbyt małe, ani wypukłe; wyraz ma oddawać energię i rozum i nie może być groźny. Wzorzec podaje nawet kąty kończyn: staw skokowy około 140 stopni, śródstopie pod kątem 95–100 stopni do podłoża. Skóra jest sucha i sprężysta, bez zmarszczek.
