Charakter: temperament i zachowanie
Wzorzec FCI poświęca temperamentowi niezwykle dużo miejsca i formułuje go twardo. Bokser ma być nieustraszony, pewny siebie, spokojny i zrównoważony; temperament nazwano „niezwykle ważnym”. Wzorzec opisuje psa bezpiecznego dla własnej rodziny, ale nieufnego wobec obcych; wesołego i przyjaznego w zabawie, lecz nieustraszonego w poważnej sytuacji. Charakter ma być pewny, bez fałszu i podstępu, także na starość.
W życiu to pies, który bardzo długo pozostaje nastolatkiem: wesoły, kontaktowy, źle znoszący samotność. Wzorzec zalicza do wad właśnie „brak temperamentu” — ospały, wygaszony bokser jest według tekstu rasy tak samo niepoprawny jak nadmiernie ostry. Wobec dzieci rasa jest zwykle cierpliwa, ale to duży, silny i bardzo ruchliwy pies, który potrafi przewrócić dziecko już w zabawie, więc wspólne zabawy przedszkolaków z bokserem powinny odbywać się pod nadzorem dorosłego. Pod względem temperamentu boksera stawia się często obok takich ras jak rottweiler czy doberman: wszystkie trzy łączą przywiązanie do rodziny z wyraźnym instynktem stróżującym i wszystkim trzem krytycznie potrzebna jest wczesna socjalizacja.
O następnej rzeczy rzadko pisze się w opisach ras, ale liczby są. W badaniu brytyjskim agresję zapisano w kartach klinicznych 2,80% bokserów w ciągu roku: u psów — 3,96%, u suk — 1,56%. U psów była to piąta co do częstości diagnoza w ogóle — częstsza niż biegunka czy choroba zwyrodnieniowa stawów. Te liczby trzeba czytać w kontekście: u labradora retrievera agresję odnotowano u 1,09%, u charta angielskiego u 1,7%, natomiast u owczarka niemieckiego u 4,76%, a u rottweilera u 7,46%. Bokser nie jest więc ani najspokojniejszą, ani najbardziej problematyczną rasą swojej klasy. Zaburzenia zachowania jako grupa były jednak czwartą co do częstości przyczyną śmierci psów i miały najniższą medianę wieku zgonu spośród wszystkich przyczyn — 7,00 roku. To najpoważniejszy argument za wczesną socjalizacją.
Szkolenie i socjalizacja
Wzorzec FCI nazywa boksera łatwym w szkoleniu — z powodu gotowości do posłuszeństwa, odwagi, naturalnej zawziętości i zdolności do pracy węchem. W praktyce to pies, który szybko chwyta, ale szybko się nudzi: krótkie częste zajęcia w formie zabawy dają więcej niż długa musztra. Szorstkość i kary fizyczne dają skutek odwrotny.
Socjalizacja jest krytyczna, a przytoczone wyżej dane o zaburzeniach zachowania to najlepszy argument na jej rzecz. Od szczenięcia psa planowo zaznajamia się z różnymi ludźmi, dźwiękami, powierzchniami, miejscami i zwierzętami. Jak w przypadku innych dużych silnych ras, w tym bullmastifa czy owczarka pirenejskiego, wiek od ośmiu tygodni do kilku miesięcy decyduje o tym, jaki pies będzie przez całe życie.
Bokser dobrze realizuje się w sportach kynologicznych: klasyfikacja FCI wprost oznacza rasę jako zdającą próby pracy, a w systemie niemieckim to praca tropowa, posłuszeństwo i służba obronna. Nadają się także agility, obedience, praca poszukiwawczo-ratownicza i dyscypliny węchowe — te ostatnie szczególnie przydatne dla psa, który ma dużo energii i mało cierpliwości do jednostajności.
