Boykin spaniel — Historia i wzorzec

Pochodzenie i historia rasy

Historia pochodzenia rasy Boykin Spaniel nierozerwalnie wiąże się z amerykańskim Południem, a konkretnie ze stanem Karolina Południowa i sięga początku XX wieku. To jedna z niewielu amerykańskich ras, której historia jest dobrze udokumentowana i pełna ciekawych szczegółów. Wszystko zaczęło się około 1900 roku, gdy mężczyzna o nazwisku Alexander L. White z miasta Spartanburg zobaczył małego brązowego psa w typie spaniela, błąkającego się przy kościele metodystów. Zabrał go do domu, ale nie mogąc go zatrzymać, oddał czworonoga swojemu partnerowi biznesowemu i zapalonemu myśliwemu - Lemuelowi Whitakerowi „Whit” Boykinowi.

Ten mały bezdomny pies, któremu nadano przydomek Dumpy, wykazał niesamowity talent do polowania na ptactwo wodne, zwłaszcza na dzikie indyki i kaczki w bagnistych terenach rzeki Wateree. Whitaker Boykin był pod takim wrażeniem jego umiejętności, że postanowił stworzyć na jego bazie nową rasę. Skrzyżował Dumpy'ego z innymi psami, wśród których prawdopodobnie były Chesapeake Bay Retrievery, springer spaniele angielskie, amerykańskie spaniele wodne oraz amerykańskie cocker spaniele. Głównym celem było wyhodowanie kompaktowego, ale wytrzymałego psa, zdolnego do pracy na bagnach i łatwo mieszczącego się w małych łódkach używanych przez myśliwych.

Wynikiem jego prac hodowlanych stał się pies znany dziś jako Boykin Spaniel - utalentowany myśliwy, słynący z wytrzymałości, inteligencji i przyjaznego charakteru. Przez dekady rasa pozostawała „myśliwskim sekretem” Karoliny Południowej. Dopiero w 1977 roku założono stowarzyszenie Boykin Spaniel Society, co pomogło w standaryzacji i popularyzacji rasy. American Kennel Club (AKC) oficjalnie uznał rasę w 2009 roku. W 1985 roku Boykin Spaniel został ogłoszony oficjalnym psem stanu Karolina Południowa, co świadczy o jego kulturowym znaczeniu dla tego regionu.

Jak wygląda Boykin Spaniel: wzorzec i wygląd

Boykin Spaniel to pies średniej wielkości, o mocnej, ale eleganckiej budowie. Został stworzony z myślą o wytrzymałości i zwinności. Jego wygląd emanuje gotowością do pracy, inteligencją i życzliwością. Ważną cechą jest jego kompaktowość, która pozwalała myśliwym łatwo zabierać go ze sobą do łodzi.

Główne cechy wyglądu:

• Głowa: Proporcjonalna do ciała, z wyraźnym, ale nie ostrym przejściem od czoła do kufy. Czaszka umiarkowanie szeroka, lekko zaokrąglona. Kufa mniej więcej tej samej długości co część czaszkowa, mocna i kwadratowa.
• Oczy: Duże, wyraziste, owalne. Kolor waha się od żółtego do bursztynowego lub ciemnobrązowego, co harmonizuje z barwą sierści. Spojrzenie inteligentne, uważne i nieco figlarne.
• Uszy: Typowe dla spanieli - długie, wiszące, osadzone nieco powyżej linii oczu. Przylegają płasko do głowy i są pokryte długą, falistą sierścią.
• Tułów: Kompaktowy, z mocną, prostą linią grzbietu. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta, głęboka, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla serca i płuc. Lędźwie krótkie i silne.
• Ogon: Zazwyczaj kopiowany (w krajach, gdzie jest to dozwolone) na jedną trzecią długości. Ogon niekopiowany jest średniej długości, pies nosi go wesoło, nieco powyżej lub na poziomie grzbietu.
• Sierść: Dwuwarstwowa. Podszerstek krótki i gęsty, a włos okrywowy średniej długości, może być od prostego do umiarkowanie falistego lub kręconego. Na uszach, klatce piersiowej, brzuchu i nogach sierść tworzy charakterystyczne „pióra”.
• Umaszczenie: Charakterystyczny nasycony kolor wątrobiany (liver), brązowy lub ciemnoczekoladowy. Niewielka biała plamka na piersi jest dopuszczalna przez wzorzec.