Historia i pochodzenie rasy Spaniel bretoński
Historia spaniela bretońskiego jest głęboko zakorzeniona na polach i w lasach jego ojczyzny - prowincji Bretania w północno-zachodniej Francji. Jest to jedna z najstarszych ras typu „spaniel” we Francji. Pierwsze wzmianki o psach podobnych do współczesnych bretończyków pochodzą z XVII wieku. Można je zobaczyć na obrazach i gobelinach z tamtego okresu, w szczególności holenderskiego malarza Jana Steena. Te przypominające wyżły, krótkowłose psy z długą sierścią były ulubionymi towarzyszami lokalnych myśliwych i chłopów dzięki swojej wszechstronności, kompaktowym rozmiarom i doskonałemu węchowi.
Uważa się, że współczesna rasa powstała w połowie XIX wieku w wyniku skrzyżowania lokalnych francuskich spanieli (być może przodków współczesnego spaniela francuskiego) z angielskimi seterami i pointerami. Brytyjscy myśliwi, którzy przyjeżdżali do Bretanii polować na słonki, przywozili ze sobą swoje psy. Te skrzyżownia prawdopodobnie doprowadziły do pojawienia się krótkiego ogona (naturalnego bobtaila) u spaniela bretońskiego, co jest jedną z jego charakterystycznych cech, a także poprawiły jego walory myśliwskie.
Pod koniec XIX wieku rasa była już dość rozpoznawalna. Kluczową postacią w standaryzacji i popularyzacji rasy na początku XX wieku był Arthur Enaud, który zaprezentował pierwszego bretończyka na wystawie w Paryżu w 1896 roku. Pierwszy oficjalny wzorzec rasy został napisany w 1907 roku. Po Drugiej Wojnie Światowej rasa, podobnie jak wiele innych, znalazła się w niebezpieczeństwie, ale dzięki wysiłkom entuzjastów udało się ją odbudować i rozpowszechnić na całym świecie. Dziś spaniel bretoński to jedna z najpopularniejszych ras myśliwskich we Francji i USA, gdzie jest ceniony za wyjątkowe cechy użytkowe i wspaniały charakter.
Jak wygląda Spaniel bretoński: szczegółowy opis wyglądu
Bretończyk to elegancki, kompaktowy i mocny pies, pozbawiony jakiejkolwiek ociężałości. Sprawia wrażenie maksymalnie wysportowanego i pełnego energii w niewielkim ciele. Jest to najmniejszy spośród francuskich wyżłów długowłosych. Wyraz jego pyska jest inteligentny, czujny i radosny, co w pełni odpowiada jego temperamentowi.
Głowa, oczy i uszy
Głowa ma lekko zaokrągloną czaszkę, z umiarkowanym stopem (przejściem od czoła do kufy). Kufa średniej długości, prosta, niezbyt wąska. Nos musi być ciemny (czarny lub brązowy, w zależności od umaszczenia), z dobrze otwartymi nozdrzami, co świadczy o doskonałym węchu. Oczy są bardzo wyraziste, lekko migdałowate, bursztynowe lub brązowe, harmonizujące z umaszczeniem. Spojrzenie jest żywe i inteligentne. Uszy osadzone wysoko, dość krótkie (krótsze niż u innych spanieli, na przykład angielskiego springera spaniela), trójkątne, lekko zaokrąglone i pokryte falistą sierścią. Okalają one pysk i nadają psu charakterystyczny, czujny wygląd.
Tułów i ogon Spaniela bretońskiego
Tułów jest krępy, ale nie masywny, z głęboką klatką piersiową sięgającą łokci i krótkim, prostym grzbietem. Lędźwie krótkie i mocne. Zapewnia to psu wytrzymałość i zwinność. Ogon to jedna z najciekawszych cech rasy. Spaniele bretońskie mogą rodzić się z naturalnie krótkim ogonem (bobtail) lub całkowicie bez niego (anuria). Jeśli pies rodzi się z długim ogonem, był on tradycyjnie kopiowany w krajach, gdzie jest to dozwolone (w Polsce i wielu krajach Europy kopiowanie ze względów kosmetycznych jest zabronione). Naturalny bobtail jest cechą pożądaną.
Sierść i umaszczenie
Sierść bretończyków jest cienka, ale nie jedwabista, może być prosta lub lekko falista. Podszerstek prawie nie występuje. Na uszach, a także na tylnej stronie przednich i tylnych łap występuje dłuższe „pióro” (frędzle), ale nie powinno być nadmierne, aby nie przeszkadzało psu w pracy w zaroślach. Ułatwia to pielęgnację i zapobiega wplątywaniu się rzepów.
Tradycyjne umaszczenia to połączenie bieli z innymi kolorami:
- Biało-pomarańczowe (Orange & White): Najpopularniejsze umaszczenie.
- Biało-brązowe (wątrobiane) (Liver & White): Również bardzo popularne.
- Biało-czarne (Black & White): Dość rzadkie, ale uznane przez wzorzec.
- Trójkolorowe (Tricolor): Biało-czarne z rudymi podpaleniami lub biało-brązowe z rudymi podpaleniami (zazwyczaj nad oczami, na kufie i łapach).
- Dereszowate (Roan): Dopuszczalny jest silny deresz (przesianie kolorowych włosów na białym tle), co tworzy piękny „nakrapiany” efekt (np. pomarańczowo-dereszowaty lub wątrobiano-dereszowaty).
