Angielski springer spaniel

Historia angielskiego springer spaniela jest ściśle związana z historią psów myśliwskich w Europie. Uważa się, że wszystkie spaniele pochodzą od wspólnych przodków, „spanieli lądowych” (Land Spaniels), które od wieków były używane w Wielkiej Brytanii do polowań na ptaki, jeszcze przed wynalezieniem broni palnej. Ich zadaniem było odnajdywanie zwierzyny i wypłaszanie jej dla sokołów lub w celu schwytania w sieci.

Z czasem w grupie spanieli nastąpiła specjalizacja. Psy, które wypłaszały zwierzynę skokiem („springing the game”), stały się znane jako springery, podczas gdy mniejsze psy, które polowały głównie na bekasy („woodcock”), otrzymały nazwę cockerów. Przez długi czas angielski cocker spaniel i springer spaniel mogły urodzić się w jednym miocie i były rozróżniane jedynie na podstawie wielkości. Dopiero w XIX wieku rozpoczęto celową pracę hodowlaną.

Kluczową postacią w kształtowaniu rasy był książę Norfolk, który wyhodował własną linię spanieli, znanych jako Norfolk Spaniele. Psy te stały się bezpośrednimi przodkami współczesnych springerów. W 1902 roku Angielski Kennel Club oficjalnie uznał angielskiego springer spaniela za odrębną rasę, a w 1913 roku powstał pierwszy klub rasy. Rasa szybko zyskała popularność nie tylko w swojej ojczyźnie, ale także w USA i innych krajach świata, gdzie ceniono ją za wyjątkowe zdolności użytkowe i przyjazny charakter.

Angielski springer spaniel to pies o symetrycznej, zwartej i mocnej budowie. Jest najwyższym ze wszystkich brytyjskich spanieli lądowych i ucieleśnieniem siły, wytrzymałości i atletyzmu.

• Głowa: Czaszka średniej długości, dość szeroka, lekko zaokrąglona. Przełom czołowo-nosowy (stop) wyraźnie zaznaczony. Kufa ma w przybliżeniu taką samą długość jak czaszka, jest szeroka i głęboka.
• Oczy: Średniej wielkości, w kształcie migdałów, ciemnoorzechowe. U psów o umaszczeniu wątrobianym oczy mogą być jaśniejsze. Spojrzenie jest czujne, łagodne i ufne.
• Uszy: Szerokie, długie, osadzone na wysokości oczu. Przylegają ciasno do głowy i są pokryte długim, jedwabistym włosem.
• Tułów: Mocny, ale nie za długi ani za krótki. Klatka piersiowa głęboka i dobrze rozwinięta. Grzbiet prosty, lędźwie mocne i lekko wysklepione.
• Ogon: Dawniej tradycyjnie kopiowany. Dziś w wielu krajach jest to zakazane. Niekopiowany ogon jest nisko osadzony, nigdy nie noszony powyżej linii grzbietu, dobrze owłosiony i ciągle w ruchu, zwłaszcza gdy pies jest aktywny.
• Sierść: Dwuwarstwowa. Podszerstek jest miękki i gęsty, chroni przed niepogodą. Włos okrywowy średniej długości, prosty lub lekko falowany, jedwabisty w dotyku. Na uszach, piersi, brzuchu i łapach tworzy piękne „pióra”.

Istnieją pewne różnice w wyglądzie między psami typu „polowego” (użytkowego) a „wystawowego” (show). Springery użytkowe są zazwyczaj lżejsze, mają krótszą sierść, mniej zwisające uszy i ostrzejszą kufę, co czyni je bardziej praktycznymi do pracy w terenie. Ich krewni, welsh springer spaniele, mają podobną budowę, ale wyróżniają się wyłącznie biało-rudym umaszczeniem.

Charakter to jedna z najmocniejszych stron tej rasy. Angielski springer spaniel jest uosobieniem optymizmu i radości życia. Są niezwykle zorientowane na człowieka i pragną uczestniczyć we wszystkich rodzinnych aktywnościach. Ich temperament można opisać kilkoma kluczowymi cechami:

1. Przyjazność: Springery zazwyczaj dobrze odnoszą się do wszystkich — członków rodziny, dzieci, nieznajomych i innych zwierząt. Agresja jest im całkowicie obca, dlatego nie nadają się na psa stróżującego. Mogą szczekać, aby ostrzec o przybyciu gości, ale najprawdopodobniej przywitają ich merdającym ogonem.
2. Inteligencja i chęć do zadowalania: To bardzo inteligentne psy, które szybko się uczą. Ich wrodzona chęć do sprawiania przyjemności właścicielowi czyni proces szkolenia przyjemnym i produktywnym. Doskonale sprawdzają się w różnych sportach kynologicznych, takich jak agility, obedience czy flyball.
3. Energiczność: To nie jest pies kanapowy. Springer potrzebuje znacznej aktywności fizycznej. Jeśli jego energia nie znajdzie ujścia, może stać się destrukcyjny, hałaśliwy i niespokojny. Jest idealnym partnerem do biegania, wędrówek i pływania.
4. Wrażliwość: Pomimo swojej wytrzymałości, springery to wrażliwe stworzenia. Źle reagują na surowe metody wychowawcze i krzyk. Najlepsze rezultaty można osiągnąć dzięki pozytywnemu wzmocnieniu, cierpliwości i konsekwencji.
5. „Rzepy”: Wielu właścicieli zauważa, że springery mają tendencję do podążania za właścicielem z pokoju do pokoju. Źle znoszą samotność i nie są odpowiednie dla osób, które spędzają dużo czasu poza domem.

Z biegiem czasu rasa podzieliła się na dwa główne typy: użytkowy (lub polowy) oraz wystawowy (show). Chociaż oba są angielskimi springer spanielami, istnieją między nimi istotne różnice, które warto wziąć pod uwagę przy wyborze szczenięcia.

Pielęgnacja angielskiego springer spaniela wymaga czasu i uwagi, zwłaszcza w zakresie groomingu i aktywności fizycznej.

Grooming i pielęgnacja sierści

Sierść springera wymaga regularnej pielęgnacji, aby uniknąć powstawania kołtunów i utrzymać ją w dobrym stanie. Zaleca się czesanie psa 2-3 razy w tygodniu za pomocą szczotki-pudlówki i metalowego grzebienia. Szczególną uwagę należy zwrócić na obszary z dłuższą sierścią — na uszach, pod pachami, na brzuchu i „portkach”.

Ponadto springery wymagają okresowego trymowania (strzyżenia) 2-4 razy w roku. Pomaga to nadać psu schludny wygląd zgodny z wzorcem i ułatwia pielęgnację. Strzyżenie można wykonać u profesjonalnego groomera lub nauczyć się robić to samodzielnie. Kąpać psa należy w miarę potrzeby, używając wysokiej jakości szamponu dla psów.

Pielęgnacja uszu, oczu i pazurów

Zwisające uszy spanieli tworzą ciepłe, wilgotne środowisko, idealne do rozwoju bakterii i grzybów. Konieczne jest cotygodniowe sprawdzanie i czyszczenie uszu specjalnym płynem. Oczy również wymagają regularnej kontroli pod kątem zaczerwienienia czy wydzieliny. Pazury należy przycinać mniej więcej raz w miesiącu.

Aktywność fizyczna

To najważniejszy aspekt utrzymania springera. Dorosły pies potrzebuje minimum 1,5-2 godziny aktywnych spacerów dziennie. Nie mogą to być powolne spacery na smyczy. Springer musi biegać, bawić się, pływać. Idealnie, jeśli masz możliwość wyjeżdżania na łono natury, gdzie pies będzie mógł swobodnie biegać bez smyczy. Oprócz wysiłku fizycznego, ważne jest także obciążenie umysłowe: gry węchowe, nauka komend, zajęcia sportowe.

Dzięki wysokiej inteligencji i chęci do zadowalania właściciela, angielskie springer spaniele są łatwe w szkoleniu. Szybko przyswajają nowe komendy i z przyjemnością je wykonują. Kluczem do sukcesu jest wczesna socjalizacja i pozytywne wzmocnienie. Zapoznawaj szczenię z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami i innymi zwierzętami, aby wyrosło na pewnego siebie i zrównoważonego psa.

Treningi powinny być krótkie, ciekawe i konsekwentne. Używaj smakołyków, zabawek i pochwał jako nagrody. Ze względu na swoją wrażliwość, springery źle znoszą szorstkość. Największe problemy, z jakimi mogą spotkać się właściciele, to skłonność do ciągnięcia na smyczy (z chęci odkrywania świata) oraz problemy z przywołaniem na spacerze, gdy instynkty myśliwskie biorą górę. Pracy nad tymi umiejętnościami warto poświęcić szczególną uwagę.

Prawidłowe żywienie to gwarancja zdrowia i długowieczności Twojego pupila. Springery mają dobry apetyt i mają skłonność do przybierania na wadze, co dodatkowo obciąża stawy. Dlatego kontrola wielkości porcji i kaloryczności diety jest niezwykle ważna. Zaleca się karmienie dorosłego psa dwa razy dziennie.

Podstawą diety może być zarówno wysokiej jakości sucha karma klasy premium lub super-premium, jak i naturalne żywienie. Przy wyborze suchej karmy preferuj formuły dla aktywnych psów średnich ras. Jeśli wybierasz żywienie naturalne, musi być ono zbilansowane i zawierać:

• Mięso: chuda wołowina, kurczak, indyk (około 60-70% diety).
• Podroby: żwacze, serca, wątroba (1-2 razy w tygodniu).
• Kasze: ryż, kasza gryczana (około 10-15%).
• Warzywa i owoce: marchew, dynia, cukinia, jabłka (około 15-20%).
• Produkty mleczne: kefir, chudy twaróg.

Należy pamiętać, że zapotrzebowanie kaloryczne springera pracującego w polu i domowego ulubieńca będą się znacznie różnić.

Angielskie springer spaniele są ogólnie zdrową rasą, ale, jak wiele innych ras, mają predyspozycje do pewnych chorób genetycznych. Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem najczęstszych z nich.

• Prezydenckie pupile: Jednym z najsłynniejszych springer spanieli była Millie, suka prezydenta USA George’a H.W. Busha. „Napisała” nawet książkę, która stała się bestsellerem.
• Psy wykrywające: Dzięki doskonałemu węchowi i chęci do pracy, springery są często wykorzystywane w policji i służbach celnych do wykrywania narkotyków, materiałów wybuchowych i przemytu.
• Więzy rodzinne: Angielski springer spaniel jest bliskim krewnym wielu innych spanieli, w tym amerykańskiego cocker spaniela, field spaniela i oczywiście angielskiego cocker spaniela.
• Pierwszy w polu: Uważa się, że angielski springer spaniel był jedną z pierwszych ras używanych do polowania z bronią palną.
• Gwiazda filmowa: Springer spaniele wielokrotnie pojawiały się na dużym ekranie, czarując widzów swoją charyzmą i pięknem.

Czy angielski springer spaniel nadaje się do życia w mieszkaniu?
Tak, ale pod warunkiem, że pies będzie otrzymywał codziennie wystarczającą dawkę aktywności fizycznej i umysłowej. Bez długich, aktywnych spacerów będzie się nudził i może stać się destrukcyjny. Idealnym rozwiązaniem jest dom z ogrodzonym podwórkiem.

Czy springery mocno linieją?
Tak, linieją umiarkowanie przez cały rok, z dwoma bardziej intensywnymi okresami wiosną i jesienią. Regularne szczotkowanie pomaga kontrolować ilość sierści w domu.

Czy można zostawić springera samego na cały dzień?
Zdecydowanie nie jest to zalecane. To bardzo społeczne psy, które cierpią z powodu samotności. Jeśli pracujesz na pełen etat poza domem, ta rasa najprawdopodobniej nie będzie dla Ciebie odpowiednia.

Który typ lepiej wybrać — polowy czy wystawowy?
To zależy od Twojego stylu życia. Jeśli jesteś myśliwym, sportowcem lub szukasz niezwykle energicznego towarzysza do wędrówek — wybierz typ polowy. Jeśli potrzebujesz spokojniejszego psa rodzinnego i jesteś gotów poświęcić dużo uwagi pielęgnacji sierści — bardziej odpowiedni będzie typ wystawowy.