Historia pochodzenia rasy
Historia angielskiego springer spaniela jest ściśle związana z historią psów myśliwskich w Europie. Uważa się, że wszystkie spaniele pochodzą od wspólnych przodków, „spanieli lądowych” (Land Spaniels), które od wieków były używane w Wielkiej Brytanii do polowań na ptaki, jeszcze przed wynalezieniem broni palnej. Ich zadaniem było odnajdywanie zwierzyny i wypłaszanie jej dla sokołów lub w celu schwytania w sieci.
Z czasem w grupie spanieli nastąpiła specjalizacja. Psy, które wypłaszały zwierzynę skokiem („springing the game”), stały się znane jako springery, podczas gdy mniejsze psy, które polowały głównie na bekasy („woodcock”), otrzymały nazwę cockerów. Przez długi czas angielski cocker spaniel i springer spaniel mogły urodzić się w jednym miocie i były rozróżniane jedynie na podstawie wielkości. Dopiero w XIX wieku rozpoczęto celową pracę hodowlaną.
Kluczową postacią w kształtowaniu rasy był książę Norfolk, który wyhodował własną linię spanieli, znanych jako Norfolk Spaniele. Psy te stały się bezpośrednimi przodkami współczesnych springerów. W 1902 roku Angielski Kennel Club oficjalnie uznał angielskiego springer spaniela za odrębną rasę, a w 1913 roku powstał pierwszy klub rasy. Rasa szybko zyskała popularność nie tylko w swojej ojczyźnie, ale także w USA i innych krajach świata, gdzie ceniono ją za wyjątkowe zdolności użytkowe i przyjazny charakter.
Wygląd i wzorzec rasy
Angielski springer spaniel to pies o symetrycznej, zwartej i mocnej budowie. Jest najwyższym ze wszystkich brytyjskich spanieli lądowych i ucieleśnieniem siły, wytrzymałości i atletyzmu.
- Głowa: Czaszka średniej długości, dość szeroka, lekko zaokrąglona. Przełom czołowo-nosowy (stop) wyraźnie zaznaczony. Kufa ma w przybliżeniu taką samą długość jak czaszka, jest szeroka i głęboka.
- Oczy: Średniej wielkości, w kształcie migdałów, ciemnoorzechowe. U psów o umaszczeniu wątrobianym oczy mogą być jaśniejsze. Spojrzenie jest czujne, łagodne i ufne.
- Uszy: Szerokie, długie, osadzone na wysokości oczu. Przylegają ciasno do głowy i są pokryte długim, jedwabistym włosem.
- Tułów: Mocny, ale nie za długi ani za krótki. Klatka piersiowa głęboka i dobrze rozwinięta. Grzbiet prosty, lędźwie mocne i lekko wysklepione.
- Ogon: Dawniej tradycyjnie kopiowany. Dziś w wielu krajach jest to zakazane. Niekopiowany ogon jest nisko osadzony, nigdy nie noszony powyżej linii grzbietu, dobrze owłosiony i ciągle w ruchu, zwłaszcza gdy pies jest aktywny.
- Sierść: Dwuwarstwowa. Podszerstek jest miękki i gęsty, chroni przed niepogodą. Włos okrywowy średniej długości, prosty lub lekko falowany, jedwabisty w dotyku. Na uszach, piersi, brzuchu i łapach tworzy piękne „pióra”.
Istnieją pewne różnice w wyglądzie między psami typu „polowego” (użytkowego) a „wystawowego” (show). Springery użytkowe są zazwyczaj lżejsze, mają krótszą sierść, mniej zwisające uszy i ostrzejszą kufę, co czyni je bardziej praktycznymi do pracy w terenie. Ich krewni, welsh springer spaniele, mają podobną budowę, ale wyróżniają się wyłącznie biało-rudym umaszczeniem.
