Historia rasy
Historia gryfonika brukselskiego rozpoczyna się w Belgii w XIX wieku. Jego przodkowie byli szorstkowłosymi pieskami, trzymanymi w stajniach do walki z gryzonmi. Psy te nazywano „Griffons d'Ecurie” (gryfonami stajennymi) i były one nieco większe i grubiej ciosane niż współcześni przedstawiciele rasy. Były ulubieńcami brukselskich woźniców, którzy często zabierali je ze sobą do dorożek dla towarzystwa i ochrony.
Aby udoskonalić rasę, tych lokalnych szczurołapów zaczęto krzyżować z innymi rasami. Uważa się, że kluczowy wpływ miały:
- Afpinczer (Affenpinscher): Po nim gryfoniki odziedziczyły swój „małpi” pyszczek, szorstką sierść i pewny siebie charakter.
- Mops: Ta krzyżówka była decydująca. Wprowadziła krótki nos, duże oczy, brachicefaliczną budowę czaszki i - co najważniejsze - gen gładkiej sierści. Właśnie tak pojawiła się gładkowłosa odmiana gryfoników.
- King Charles Spaniel: Ta rasa prawdopodobnie dodała nasyconego rudego umaszczenia, a także przyczyniła się do ukształtowania okrągłej głowy i dużych, wyrazistych oczu.
Początkowo wszystkie trzy odmiany (szorstkowłosa ruda, szorstkowłosa czarna/czarna podpalana i gładkowłosa) były uważane za jedną rasę. Prawdziwy wzrost popularności nastąpił pod koniec XIX wieku, kiedy królowa Belgii Maria Henrietta, znana miłośniczka psów, zakochała się w tych zabawnych stworzeniach i zaczęła je hodować. Królewska przychylność natychmiast uczyniła rasę modną wśród arystokracji i wyższych sfer.
Pierwszy klub rasy założono w Brukseli w 1883 roku. Rasa została prawie całkowicie wyniszczona podczas Pierwszej i Drugiej wojny światowej. Przetrwanie rasy w dużej mierze zależało od entuzjastów w Wielkiej Brytanii i USA, którym udało się zachować pogłowie. Z czasem nastąpił oficjalny podział na trzy odrębne (według standardów FCI) rasy:
- Gryfonik brukselski (Griffon Bruxellois): Tylko szorstkowłosy, wyłącznie o rudym (czerwonym, jelenim) umaszczeniu.
- Gryfonik belgijski: Szorstkowłosy, ale o umaszczeniu czarnym, czarnym podpalanym lub mieszanym (czarny z rudym).
- Brabantczyk: Odmiana gładkowłosa, dopuszcza te same umaszczenia, co dwa typy szorstkowłose.
Warto zaznaczyć, że w niektórych krajach (np. w USA) wszystkie trzy odmiany są nadal uważane za jedną rasę „Brussels Griffon” z różnymi typami sierści i umaszczenia.
Jak wygląda Gryfonik brukselski: opis wyglądu
Gryfonik brukselski to mały, ale mocny pies o kwadratowej sylwetce i zadziwiającym wyglądzie. Jego spojrzenie jest pełne inteligencji, werwy i pewności siebie. Główną cechą jest jego niemal ludzki wyraz pyska.
Główne cechy wzorca:
- Głowa: Duża w stosunku do tułowia, okrągła. Czoło szerokie i wypukłe.
- Kufa: Niezwykle krótka. Nos bardzo krótki, zadarty (remontant), z szerokimi, otwartymi nozdrzami. Trufla nosa znajduje się na tym samym poziomie co oczy.
- Zgryz: Wyraźny przodozgryz (dolna szczęka wystaje do przodu). Podbródek zauważalny, szeroki. Wargi ściśle przylegające, czarne.
- Oczy: Bardzo duże, okrągłe, ciemne (prawie czarne), szeroko rozstawione. Nie powinny być wyłupiaste. Spojrzenie żywe i wyraziste.
- Uszy: Małe, wysoko osadzone. Kiedyś często kopiowane (cięte), ale obecnie w większości krajów uszy pozostawia się naturalne - są półstojące, z końcówkami opadającymi do przodu.
- Tułów: Kompaktowy, mocny, o kwadratowej budowie (długość tułowia mniej więcej równa wysokości w kłębie).
- Ogon: Wysoko osadzony. Kiedyś kopiowany. Naturalny ogon jest noszony uniesiony, z lekkim wygięciem w kierunku grzbietu, ale nie zakręca się.
Sierść i umaszczenie
To właśnie typ sierści i umaszczenie odróżnia gryfonika brukselskiego od jego najbliższych krewnych. Dla Griffon Bruxellois charakterystyczna jest:
- Typ sierści: Szorstka (wire coat). W dotyku jest twarda, sucha, lekko falista, ale nie kręcona. Obowiązkowo posiada podszerstek. Na pysku sierść jest dłuższa, tworząc charakterystyczne „ozdoby” - wąsy, brodę i brwi. Ta szorstka sierść prawie nie linieje.
- Umaszczenie: Wyłącznie rude (czerwone, jelenie). Dopuszczalne jest niewielkie przyciemnienie (czarna „maska”) na pysku, ale nie jest to obowiązkowe.
