Historia rasy
Historia tej rasy owiana jest mgłami górskiej Galicji. Can Guicho od dawna płoszył drobną zwierzynę na Półwyspie Iberyjskim, będąc niezastąpionym pomocnikiem miejscowych rolnikow. Rasę tych zwinnych czworonożnych myśliwych wyhodowano nie tyle drogą celowej selekcji w laboratoriach, co poprzez dobór naturalny i selekcję ludową, prawdopodobnie z udziałem szpiców wizygockich, a później - z domieszką krwi psów w typie corgi. Istnieje teoria, że przodkowie tych psów przybyli na półwysep wraz z plemionami celtyckimi lub wikingami.
Z czasem Quisquelo pojawiły się z inicjatywy człowieka i stały się jego wiernym przyjacielem w surowych warunkach wiejskich. Pełniły rolę „psa do wszystkiego”: pilnowały podwórka, pasły bydło, ale ich głównym powołaniem było polowanie na króliki w kolczastych zaroślach, gdzie duże psy nie były w stanie się przecisnąć.
Długa historia rasy omal nie zakończyła się pod koniec XX wieku. Urbanizacja i zmiany w metodach rolnictwa doprowadziły do spadku zapotrzebowania na takich pomocników. Aby nie stracić jej wspaniałych przedstawicieli, władze Hiszpanii (w szczególności regionu Galicja) ogłosiły kurs na odbudowę populacji Can Guicho. Stworzono program ochrony puli genetycznej. Krajowy klub rasy donosi o pierwszych sukcesach, jednak nadal pozostaje ona rzadka i prawie nieznana poza swoją ojczyzną, w przeciwieństwie do takich ras jak kai leo, które mają swoich miłośników w USA.
Jak wygląda Can Guicho: opis wyglądu
Wygląd Can Guicho to ucieleśnienie funkcjonalności. Nie ma tu nic zbędnego, co przeszkadzałoby w szybkim biegu przez gąszcz. Zewnętrznie Can Guicho przypominają lisy - zwłaszcza dzięki wydłużonemu pyszczkowi i sterczącym uszom. Nadaje im to chytry, a zarazem czujny wygląd. Podobieństwo może potęgować złociste umaszczenie, jednak wariantów kolorystycznych tych myśliwych jest bez liku.
Cechy eksterieru
- Głowa: Klinowata, proporcjonalna do ciała. Czaszka umiarkowanie szeroka, przejście od czoła do kufy (stop) zauważalne, ale nie ostre.
- Oczy: Wyraziste oczy Can Guicho mają kolor dopasowany do gęstej, półdługiej sierści. Mają kształt migdałów i żywy, inteligentny blysk. Spojrzenie zawsze uważne, skanujące przestrzeń.
- Uszy: Stojące, trójkątne, dość duże w stosunku do głowy, bardzo ruchliwe. To ich główny „radar”.
- Tułów: Mają mocny i zwarty tułów z krótkim zadem. Format ciała nieco wydłużony, ale nie tak bardzo jak u jamników. Grzbiet prosty i silny.
- Kończyny: Muskularne nogi i szyja. Kończyny suche, z mocnym kośćcem, przystosowane do szybkiego startu z miejsca. Łapy zwarte, „kocie”.
- Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka klatka piersiowa świadczy o zdolności do wyczerpującej pogoni i zapewnia wystarczającą objętość płuc.
- Ogon: W stanie spoczynku ogon psa jest opuszczony w dół lub trzymany równolegle do ziemi. Przy pobudzeniu może unosić się powyżej linii grzbietu, ale nigdy nie zakręca się w pierścień.
Na szczególną uwagę zasługuje sierść. To gęsta okrywa, która chroni psa przed deszczem, wiatrem i kolcami. Umaszczenie może być najróżniejsze: od jednolitego (rude, piaskowe), przez połączenie dwóch kolorów, aż po tricolor. Często można spotkać brązowe lub szare Quisquelo. Co ciekawe, niektórzy kynolodzy porównują ich budowę do innych myśliwych, na przykład herta pointer, chociaż skala i styl pracy są u nich zupełnie inne.
