Historia pochodzenia rasy Fila de São Miguel
Historia Fila de São Miguel jest nierozerwalnie związana z kolonizacją Azorów, która rozpoczęła się w 1427 roku. Portugalscy żeglarze i osadnicy przywozili na wyspę São Miguel nie tylko rodziny i dobytek, ale także bydło. Wraz z nimi przybywały również ich psy, głównie typu pasterskiego. Na wyspach napotkali problem zdziczałych stad, do których kontroli potrzebni byli silni, odważni i inteligentni czworonożni pomocnicy.
Uważa się, że współczesny Fila de São Miguel jest potomkiem wymarłego mastifa z Terceiry (Fila da Terceira) oraz innych psów molosowatych, które były sprowadzane na wyspy. W warunkach izolacji na wyspie São Miguel następowało naturalne kształtowanie się rasy, dostosowanej do lokalnego klimatu i specyficznych zadań – zarządzania dużym bydłem. W przeciwieństwie do owczarków pracujących z owcami, Fila specjalizował się właśnie w krowach, co wymagało większej siły i zdecydowania. Jego unikalny styl pasterski – podgryzanie krów za dolną część nóg, nie wyrządzając szkody wymieniu – jest jedną z wizytówek rasy.
Przez długi czas rasa pozostawała lokalna i prawie nieznana poza Azorami. Dopiero w 1981 roku odbyła się pierwsza wystawa, na której sędziowie zauważyli unikalność i stabilność typu tych psów. To stało się impulsem do oficjalnego uznania. Dzięki entuzjazmowi lokalnych hodowców w 1995 roku powstał klub rasy „Clube do Cão Fila de São Miguel”, a w tym samym roku rasa uzyskała tymczasowe uznanie od Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Świadczy to o tym, że rasa nadal jest pod obserwacją, choć posiada oficjalny wzorzec. Jego potężna budowa i cechy stróżujące przypominają dawne psy obronne, takie jak Mastif Tybetański, choć Fila jest znacznie mniejszy i ma inne przeznaczenie. Podobnie, ze względu na swoją siłę i lojalność, może być porównywany z Pirenejskim psem górskim.
Wzorzec rasy i wygląd Fila de São Miguel
Fila de São Miguel to pies średniej wielkości, o mocnej, nieco przysadzistej budowie i potężnej muskulaturze. Jego wygląd zdradza w nim pracowitego i wytrzymałego psa.
- Głowa: Masywna, kwadratowa, z szeroką czaszką. Stop dobrze zaznaczony. Kufa krótka, szeroka, z potężnymi szczękami, zapewniającymi silny chwyt. Wargi pigmentowane na czarno, ściśle przylegające.
- Oczy: Średniej wielkości, owalne, bardzo wyraziste. Kolor – od orzechowego do ciemnobrązowego. Spojrzenie inteligentne, czujne.
- Uszy: Osadzone wysoko, średniej wielkości, trójkątne, wiszące, ale nie przylegające ściśle do policzków. Tradycyjnie uszy były kopiowane na okrągło, co nadawało psu podobieństwo do hieny i, jak sądzono, chroniło przed urazami podczas pracy z bydłem. Dziś w wielu krajach kopiowanie jest zabronione, dlatego coraz częściej można spotkać psy z naturalnymi uszami.
- Tułów: Mocny, z prostą linią grzbietu. Klatka piersiowa szeroka i głęboka. Grzbiet umięśniony.
- Kończyny: Proste, równoległe, z mocnymi kośćmi i dobrze rozwiniętą muskulaturą, co zapewnia silne odbicie.
- Ogon: Średniej długości, gruby u nasady. W stanie pobudzenia unosi się i lekko zakrzywia. Tradycyjnie ogon był kopiowany na wysokości 2. lub 3. kręgu, ale, podobnie jak uszy, ta praktyka odchodzi w przeszłość.
Sierść i umaszczenie
Sierść u Fila de São Miguel jest krótka, gładka, gęsta, z grubym podszerstkiem, który pomaga przystosować się do zmian pogody. Główną cechą rasy jest jej umaszczenie – zawsze pręgowane (brindle). Podstawowe tło może być:
- Płowe (rude)
- Szare
- Czarne
Dopuszczalne są białe znaczenia na czole, podbródku, klatce piersiowej i końcówkach łap, ale nie powinny być zbyt duże.
