Jak wygląda pies karoliński według wzorca
Oba wzorce opisują psa średniej wielkości, o lekkim lub średnim kośćcu, wyglądającego jak „mały szakal” w połączeniu z cechami średniej wielkości charta. Ciało jest prostokątne, grzbiet prosty, talia zaznaczona, brzuch mocno podciągnięty. Dlatego w UKC rasa stoi wśród chartów i psów pariasów, a nie wśród szpiców — mimo stojących uszu. Podobne połączenie suchej budowy i przystosowania do upału ma chart indyjski (mudhol hound).
- Głowa. Z góry tworzy trójkąt zwężający się ku mocnemu, spiczastemu pyskowi, podkreślonemu przez silnie rozwinięte mięśnie żuchwy. Stop jest niewielki, ale wyraźny. Młode psy często mają na czole drobne zmarszczki, dające efekt zmarszczonego czoła. Długość pyska mniej więcej równa się długości części mózgoczaszki.
- Szyja. Najbardziej funkcjonalny opis w całym wzorcu: silna, z wyraźnym grzebieniem i umięśniona, daje zwierzęciu „możliwość wykonywania szybkich i skutecznych pchnięć głową z góry na dół podczas polowania w wysokiej trawie”. Krótka lub luźna szyja to poważna wada.
- Uszy. Ruchliwe, trójkątne o szerokiej nasadzie, cienkie, z lekko zaokrąglonym końcem; przy czujności noszone stojąco, ale mogą obracać się do tyłu i układać wzdłuż szyi. Wzorzec opisuje nawet charakterystyczną pozę: jedno ucho sztywno postawione, drugie obracające się, by nasłuchiwać otoczenia. Uszy półstojące są dopuszczalne, lecz karane stosownie do stopnia odchylenia.
- Oczy. Migdałowate, brązowe, bursztynowe lub żółte, osadzone lekko skośnie, tak że kąt zewnętrzny leży wyżej niż wewnętrzny. Brzegi powiek są czarne i ciągłe. Każdy inny kolor to wada, a niebieskie oczy dyskwalifikują w obu wzorcach.
- Ogon. Najbardziej rozpoznawalna cecha. Osadzony poziomo jako przedłużenie kręgosłupa; mniej więcej ostatnia trzecia część wygina się do tyłu w stronę głowy — to właśnie haczyk. Przy czujności ogon jest często noszony pod kątem około 45 stopni nad poziomem. Nigdy nie powinien całkowicie zwijać się na grzbiecie. Prosty ogon to poważna wada; ogon bez haczyka na końcu — wada. Koniec bywa biały.
- Kończyny. Przednie są proste i często ustawione bliżej siebie niż u wielu ras; elastyczne nadgarstki tworzą kąt 15–20 stopni. Śródstopia są dłuższe od śródręczy. Wilcze pazury na kończynach tylnych mogą występować, a nawet być podwojone.
Szata i umaszczenie. Włos przylega, a jego długość zależy od pory roku: zimowy i u psów żyjących w chłodnym klimacie jest wyraźnie obfitszy niż letni. Na głowie, uszach i przednich nogach jest krótki i gładki; na szyi, kłębie i grzbiecie biegną grubsze włosy okrywowe, dłuższe od podszerstka, które przy pobudzeniu stają dęba i mogą wyglądać jak ciemniejszy pas.
Najczęstsze umaszczenie to wszystkie odcienie imbiru: od rudawoimbirowego przez jasnosłomkowy po bladożółty lub płowy, przy czym odcień może się różnić na poszczególnych partiach ciała. Poza imbirowym wzorce dopuszczają jednolity czarny (z niewielkimi białymi znaczeniami lub bez), czarny podpalany oraz łaciaty (piebald). Nakrapianie dopuszcza się wyłącznie na białych „skarpetkach” i łapach, nigdy na korpusie.
O „skrzydłach anioła”. Jaśniejsze płowe znaczenia za łopatkami rzeczywiście mają własną nazwę — angel wings. Ale wzorce mówią o nich dokładnie tyle, że szata imbirowa zwykle je nosi, podobnie jak część psów czarnych podpalanych. Nie są „znakiem czystości rasy” ani testem pochodzenia — tę interpretację dopisała literatura popularna, a nie wzorzec.
Gdzie oba rejestry się rozchodzą. Teksty są bliskie, lecz nie tożsame, a różnica dotyczy rzeczy, za które pies wypada z ringu. Wzorzec UKC dyskwalifikuje jednolicie białe umaszczenie, wnętrostwo (jedno- lub obustronne) oraz złośliwość albo skrajną lękliwość; w wykazie dyskwalifikacji wzorca Carolina Dog Fanciers of America tych trzech punktów nie ma. Drobniejsze, ale wymowne: według UKC język bywa „całkowicie różowy, w niebiesko-czarne plamy albo całkowicie czarny”, a w wersji CDFA dodatkowo fioletowy. Nie zlewajcie dwóch rejestrów w „jedną prawdę”: mówcie, kto co twierdzi.
