Charakter rasy Cavapoo

Charakter i temperament: wieczny szczeniak

Jeśli szukasz stróża, Cavapoo to najgorszy wybór. Nawet owczarek himalajski, znany ze swojej powściągliwości i cech obronnych, jest całkowitym przeciwieństwem tego wesołego psiaka. Cavapoo powita włamywacza jak starego kumpla i prawdopodobnie poprosi o podrapanie po brzuszku.

Umiejętności społeczne

Ta rasa jest niezwykle towarzyska. One nie po prostu lubią ludzi, one są od nich uzależnione. W kynologii na takie psy używa się określenia „Velcro dog” (pies-rzep). Gdziekolwiek pójdziesz - do kuchni, łazienki czy na kanapę - Twój Cavapoo będzie podążał za Tobą jak cień. To czyni je idealnymi kompanami dla rodzin z dziećmi i osób starszych, ale stwarza problemy dla tych, którzy dużo pracują poza domem.

Ta cecha ma jednak drugą, mniej reklamową stronę. Pies, który nie potrafi zostać sam, to nie „uroczy przylepa”, tylko realny problem behawioralny, kosztowny w leczeniu i wyniszczający dla zwierzęcia. Lęk separacyjny nie mija z wiekiem i rzadko rozwiązuje go „przyzwyczajenie” metodą zostawiania psa na coraz dłużej bez planu. Naukę samotności zaczyna się od pierwszego dnia w domu, od minut, nie godzin, i buduje się ją systematycznie — a decyzję o takim psie warto podjąć dopiero wtedy, gdy twój tydzień naprawdę na to pozwala.

Inteligencja i podatność na szkolenie

Po Pudlu Cavapoo odziedziczył bystry umysł, a po Spanielu - chęć przypodobania się. To wybuchowa mieszanka szkoleniowa. Szybko uczą się komend, uwielbiają sztuczki i agility. Czasami jednak mogą okazywać upór lub rozpraszać sie zapachami, co jest spuścizną myśliwskiej przeszłości spanieli.

Co mówią o zachowaniu doodli badania, a nie foldery reklamowe

Royal Veterinary College przebadał zachowanie mieszańców „designerskich” i ich ras rodzicielskich na dużej próbie brytyjskich psów, z użyciem standaryzowanego kwestionariusza C-BARQ. Wynik nie jest tym, czego spodziewa się osoba czytająca ogłoszenia. W porównaniach, w których w ogóle wystąpiła różnica, mieszańce wypadały gorzej znacznie częściej niż lepiej. Dla cavapoo różnice względem obu ras rodzicielskich pojawiły się w połowie porównywanych skal i w zdecydowanej większości z nich wypadały gorzej: dotyczyło to agresji kierowanej do właściciela, do obcych ludzi i do psów, trzech skal lękowych, problemów związanych z rozłąką oraz pobudliwości. Jedyną skalą, w której cavapoo wypadły lepiej, była uczyność w treningu.

Ma to bezpośrednie przełożenie na najczęściej powtarzane zdanie o tym psie: że jest idealny dla dzieci. Cavapoo rzeczywiście bywa bardzo łagodny i większość z nich znosi rodzinne zamieszanie znakomicie — ale „rasa dla dzieci” to sformułowanie, którego przy mieszańcu bez selekcji po prostu nie da się obronić. W przywołanym badaniu wśród skal, na których cavapoo wypadały gorzej, znalazły się agresja kierowana do obcych ludzi i trzy skale lękowe, a pies mały, wystraszony i niemający dokąd uciec reaguje dokładnie tak, jak reaguje każde zaganiane zwierzę. Praktyczny wniosek jest niezmienny niezależnie od rasy: dziecko uczy się zostawiać psa w spokoju przy misce i legowisku, kontakt maluchów z psem odbywa się pod nadzorem, a szczeniak dostaje miejsce, do którego nikt za nim nie wchodzi. To nie jest ostrzeżenie przed cavapoo — to warunek, na którym cała ta łagodność w ogóle się utrzymuje.

To nie jest argument przeciwko cavapoo — to argument przeciwko tezie, że mieszanie ras samo z siebie produkuje lepszy charakter. Tam, gdzie rasa ma klub, wzorzec i selekcję, temperament jest przedmiotem świadomego wyboru hodowcy. Tam, gdzie hodowla powstaje wokół popytu na wygląd i słowo „doodle”, o temperamencie decyduje przypadek. Cavapoo od dobrego, świadomego hodowcy potrafi być fantastycznym psem rodzinnym; cavapoo z przypadkowego kojarzenia bywa nerwowym psem, który nie znosi zostawania samemu — i jedno i drugie mieści się w tej samej nazwie.

Wady i zalety rasy