Owczarek himalajski

Korzenie owczarka himalajskiego sięgają głębokiej starożytności. Badacze uważają, że rasa ta jest jedną z najstarszych na świecie i bezpośrednim potomkiem pierwotnych molosów. Kształtowała się w izolowanych regionach Nepalu, Indii (stany Uttarakhand, Himachal Pradesh) oraz Bhutanu. Lokalne plemiona wykorzystywały te psy do ochrony inwentarza przed drapieżnikami oraz jako stróżów swoich osad.

Ciekawe jest to, że genetycznie owczarek himalajski jest bardzo bliski swojemu bardziej znanemu kuzynowi. Wielu ludzi ich myli, ale jeśli mastif tybetański to waga ciężka w psim świecie, to owczarek himalajski jest jego lżejszą, bardziej zwrotną i atletyczną wersją, choć mają wspólnych przodków. Historycznie psy te nie podlegały selekcji w nowoczesnym tego słowa znaczeniu; ich wygląd i charakter ukształtowała naturalna selekcja i surowa konieczność przetrwania w górach.

Owczarek himalajski to duży, mocny pies o potężnym kośćcu i rozwiniętej muskulaturze. Jego wygląd budzi respekt. Główną cechą jest sierść, która pozwala zwierzęciu czuć się komfortowo nawet podczas zamieci śnieżnych.

Głowa psa jest masywna, szeroka, z silnymi szczękami. Uszy są zazwyczaj wiszące, trójkątne, ale w stanie czujności mogą się nieco unosić u nasady. Oczy głęboko osadzone, ciemne, o uważnym i przenikliwym spojrzeniu. Ogon puszysty, często zakręcony w pierścień nad grzbietem, co jest cechą charakterystyczną wielu ras górskich.

Jeśli szukasz psa, który będzie przynosił ci kapcie i radośnie podskakiwał na widok każdego przechodnia – owczarek himalajski nie jest dla ciebie. To poważny strażnik z silnie rozwiniętym instynktem terytorialnym.

• Niezależność. Rasa ta przywykła do samodzielnego podejmowania decyzji. W górach, z dala od człowieka, pies sam decydował, jak działać w przypadku spotkania z drapieżnikiem.
• Oddanie „swoim”. Wobec rodziny właściciela owczarek himalajski wykazuje ogromną czułość i opiekuńczość. Jest gotów bronić swoich ludzi za cenę własnego życia.
• Nieufność wobec obcych. Nieznajomi są postrzegani jako potencjalne zagrożenie. Socjalizacja jest niezwykle ważna, aby ta nieufność nie przerodziła się w nieuzasadnioną agresję.

Warto zauważyć, że w świecie dzikich psowatych istnieją różne strategie przetrwania. Na przykład likaon pstry (afrykański dziki pies) polega na stadzie i zbiorowym polowaniu na otwartych przestrzeniach, wykazując wysoką komunikację społeczną. Z kolei owczarek himalajski to częściej samotny strażnik lub pracujący w parze, polegający na brutalnej sile fizycznej i zastraszaniu wroga.

Ta rasa absolutnie nie nadaje się do życia w mieszkaniu. Potrzebuje przestrzeni, świeżego powietrza i możliwości patrolowania terenu. Dom prywatny z dużą, solidnie ogrodzoną działką to wariant idealny.

Pielęgnacja sierści

Gęsta, dwuwarstwowa sierść wymaga regularnego czesania, szczególnie w okresie linienia (wiosna i jesień). Jeśli zaniedbasz ten proces, utworzą się kołtuny, które nie tylko psują wgląd, ale mogą też powodować choroby skóry.

Aktywność fizyczna

Owczarek himalajski potrzebuje umiarkowanego, ale regularnego wysiłku. To nie sprinter, lecz maratończyk. Długie spacery po nierównym terenie będą o wiele bardziej korzystne niż bieganie za piłeczką. Pamiętaj, że w upały aktywność należy ograniczyć, ponieważ gęsta sierść sprzyja szybkiemu przegrzaniu.

Będąc rasą aborygeńską, owczarek himalajski wyróżnia się silną odpornością. Jednak, jak większość dużych ras, ma swoje słabe punkty:

• Dysplazja stawu biodrowego. Dziedziczny problem, który nasila się przy nieprawidłowym odchowie, nadwadze lub nadmiernym wysiłku w wieku szczenięcym.
• Skręt żołądka. Głęboka klatka piersiowa stwarza ryzyko. Ważne, aby nie karmić psa bezpośrednio przed lub po aktywnej zabawie.
• Otyłość. Owczarki himalajskie mają bardzo wydajny metabolizm. Są w stanie przyswoić maksimum składników odżywczych z minimum pożywienia. Przekarmianie szybko prowadzi do nadwagi.

Bardzo ciekawe jest porównanie mechanizmów adaptacyjnych różnych ras. Na przykład rzadki aruba dog (arubski pies wiejski) ewoluował w gorącym klimacie Karaibów, ma krótką sierść i inny typ termoregulacji. Owczarek himalajski to jego absolutne przeciwieństwo, stworzone do zachowania ciepła w warunkach rozrzedzonego powietrza i ujemnych temperatur.

Owczarek himalajski jest inteligentny, ale uparty. Standardowe metody „musztry” tutaj nie działają. Trzeba mu wytłumaczyć, dlaczego ma wykonać polecenie. Podstawą sukcesu jest szacunek i pozycja lidera u właściciela.

Ważne: nigdy nie używaj siły fizycznej. Doprowadzi to tylko do tego, że pies zamknie się w sobie lub zacznie się bronić. Stosuj pozytywne wzmocnienie, ale bądź stanowczy w swoich wymaganiach. Socjalizację należy zacząć od pierwszych dni pojawienia się szczeniaka w domu. Zapoznawaj go z różnymi ludźmi, dźwiękami, zapachami i innymi zwierzętami.

• Mieszkańcy Himalajów wierzą, że psy te potrafią widzieć duchy. Ich „fałszywe oczy” (jasne plamki nad oczami, często spotykane u osobników czarnych podpalanych) rzekomo pozwalają im obserwować świat nawet wtedy, gdy śpią.
• Na szyi dorosłych samców często tworzy się gęsta „grzywa”, która nie tylko nadaje im majestatyczny wygląd, ale także chroni gardło przed ukąszeniami drapieżników podczas walki.
• W Indiach rasa ta często nazywana jest „Gaddi Kutta”, co wiąże się z plemieniem Gaddi, które tradycyjnie hoduje te psy.

Czy owczarek himalajski jest agresywny wobec dzieci?
Ogólnie rzecz biorąc, dzieci ze swojej rodziny traktuje tolerancyjnie, a nawet opiekuńczo. Jednak ze względu na duże rozmiary, pies możę przypadkowo popchnąć dziecko podczas zabawy. Nigdy nie zostawiaj psa i małych dzieci bez nadzoru.

Czym karmić takiego psa?
Historycznie ich dieta składała się z placków, mleka i resztek jedzenia pasterzy. W nowoczesnych warunkach lepiej wybrać wysokiej jakości suchą karmę dla ras olbrzymich lub zbilansowaną dietę naturalną (mięso, podroby, ryż, warzywa). Ważne, aby nie przesadzać z ilością białka.

Czy można trzymać go na łańcuchu?
Kategorycznie nie. Łańcuch łamie psychikę tego dumnego zwierzęcia, czyniąc je agresywnym i nieprzewidywalnym. Kojec jest możliwy tylko jako tymczasowe schronienie, przez większość czasu pies powinien swobodnie poruszać się po ogrodzonym terenie.