Charakter i temperament: wojownik z duszą filozofa
Jeśli szukasz psa, który będzie przynosił ci kapcie i radośnie podskakiwał na widok każdego przechodnia – owczarek himalajski nie jest dla ciebie. To poważny strażnik z silnie rozwiniętym instynktem terytorialnym.
- Niezależność. Rasa ta przywykła do samodzielnego podejmowania decyzji. W górach, z dala od człowieka, pies sam decydował, jak działać w przypadku spotkania z drapieżnikiem. Taki pies ma po prostu swój rozum i będzie z niego korzystał także w twoim ogrodzie.
- Oddanie „swoim”. Wobec rodziny właściciela owczarek himalajski wykazuje ogromną czułość i opiekuńczość. Jest gotów bronić swoich ludzi za cenę własnego życia.
- Nieufność wobec obcych. Nieznajomi są postrzegani jako potencjalne zagrożenie. Socjalizacja jest niezwykle ważna, aby ta nieufność nie przerodziła się w nieuzasadnioną agresję.
Trzeba tu być precyzyjnym, bo od tego zależy powodzenie całego przedsięwzięcia. Rezerwa wobec obcych nie jest defektem, który socjalizacja ma usunąć — to cecha zawodowa. Dobra socjalizacja da psa zrównoważonego i przewidywalnego, ale nie da labradora witającego listonosza merdaniem.
Warto zauważyć, że w świecie dzikich psowatych istnieją różne strategie przetrwania. Na przykład likaon pstry (afrykański dziki pies) polega na stadzie i zbiorowym polowaniu na otwartych przestrzeniach, wykazując wysoką komunikację społeczną. Z kolei owczarek himalajski to częściej samotny strażnik lub pracujący w parze, polegający na brutalnej sile fizycznej i zastraszaniu wroga.
Szkolenie: jak znaleźć wspólny język
Owczarek himalajski jest inteligentny, ale uparty. Standardowe metody „musztry” tutaj nie działają. Trzeba mu wytłumaczyć, dlaczego ma wykonać polecenie. Podstawą sukcesu jest szacunek i pozycja lidera u właściciela.
Ważne: nigdy nie używaj siły fizycznej. Doprowadzi to tylko do tego, że pies zamknie się w sobie lub zacznie się bronić. Stosuj pozytywne wzmocnienie, ale bądź stanowczy w swoich wymaganiach. Socjalizację należy zacząć od pierwszych dni pojawienia się szczeniaka w domu. Zapoznawaj go z różnymi ludźmi, dźwiękami, zapachami i innymi zwierzętami.
Warto przestawić sobie kryterium sukcesu. U psa autonomicznego nie chodzi o komendy wykonywane z prędkością owczarka niemieckiego na zawodach, tylko o to, żeby trzy rzeczy działały zawsze: żeby dał się wziąć na smycz i obsłużyć u weterynarza, żeby na sygnał odstąpił od tego, co uznał za swoją sprawę, i żeby wpuszczał do domu ludzi, których wpuszcza właściciel. Kto próbuje wymusić ślepe posłuszeństwo, idzie w zaparte i przegra.
Polskie prawo: rasy agresywne, uwięź, kojec i las
Sprowadzenie psa z Indii lub Nepalu: co mówią przepisy
Zalety i wady rasy
| Zalety (+) | Wady (-) |
|---|---|
| Nieprzekupny i niezawodny obrońca terenu | Skłonność do głośnego szczekania (zwłaszcza w nocy) |
| Końskie zdrowie i wytrzymałość | Obfite linienie, sierść na całym podwórku |
| Oddanie rodzinie i spokojny stosunek do dzieci (własnych) | Skłonność do dominacji i upór |
| Niewymagający w żywieniu | Nie nadaje się do mieszkania |
| Wytrzymuje ekstremalne mrozy | Wymaga doświadczonego właściciela |
Do tej listy trzeba dopisać dwie pozycje, których nie ma w poradnikach, a które w Polsce ważą najwięcej: brak dokumentów i brak zaplecza po stronie minusów oraz brak obciążeń typowych dla ras zamkniętych po stronie plusów. Ten pies nie odziedziczył chorób po championach, bo championów nie miał — ale nikt też nie powie, co odziedziczył zamiast tego.
