Historia rasy czeski terier
Historia czeskiego teriera jest wyjątkowa, ponieważ nie ginie w pomroce dziejów, lecz jest dokładnie znana i powiązana z nazwiskiem jednej osoby — czeskiego genetyka i kynologa Františka Horáka. Będąc zapalonym myśliwym i hodowcą terierów szkockich (scotch terierów), Horák marzył o stworzeniu idealnego psa norowca: niewielkiego, wytrzymałego, z wąską klatką piersiową umożliwiającą łatwe wchodzenie do nor lisów i borsuków, ale o mniej agresywnym i bardziej opanowanym charakterze niż u większości terierów.
Prace nad nową rasą rozpoczęły się w 1948 roku. Aby zrealizować swój cel, František Horák wykorzystał dwie rasy: teriera szkockiego i sealyham teriera. Od teriera szkockiego chciał wziąć zapał łowiecki i ciemne umaszczenie, a od sealyhama — łagodniejszy charakter, jaśniejsze odcienie sierści i opadające uszy. Pierwszy miot szczeniąt, który dał początek nowej rasie, urodził się w 1949 roku z połączenia psa rasy terier szkocki o imieniu Donka Lovu zdar i suki sealyham teriera o imieniu Buganier Urquelle.
Horák potrzebował około dziesięciu lat skrupulatnej pracy hodowlanej, aby osiągnąć zamierzony cel i ustabilizować pożądane cechy. Prowadził szczegółowe zapisy każdego krzyżowania, analizując wyniki i wybierając do dalszej hodowli tylko najlepszych przedstawicieli. W 1959 roku czeski terier został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie w Czechosłowacji, gdzie od razu przykuł uwagę. A już w 1963 roku rasa uzyskała oficjalne uznanie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Czeski terier stał się narodową dumą Czech i do dziś pozostaje jedną z niewielu ras, której historia powstania jest udokumentowana z absolutną dokładnością.
Jak wygląda czeski terier: wzorzec i opis wyglądu zewnętrznego
Czeski terier to elegancki, długowłosy, ale jednocześnie mocny i muskularny pies o prostokątnej sylwetce, z stosunkowo krótkimi łapami. Jego wygląd jest harmonijny i nie ma cech ekstremalnych, co pozytywnie wpływa na jego zdrowie i cechy użytkowe. Wzorzec rasy precyzyjnie opisuje wszystkie kluczowe właściwości.
- Głowa: Długa, o kształcie tępego klina. Charakterystyczną cechą są gęste brwi i bujna broda. Przejście od czoła do kufy nie jest gwałtowne, ale zauważalne.
- Kufa: Grzbiet nosa prosty. Truskawka nosa duża, dobrze rozwinięta, koloru czarnego u psów seledynowych i wątrobowego (brązowego) — u kawowych.
- Szczęki i zęby: Szczęki silne, zgryz nożycowy lub prosty. Zęby mocne i białe.
- Oczy: Średniej wielkości, głęboko osadzone, z łagodnym wyrazem. Kolor oczu waha się od brązowego do ciemnobrązowego, w zależności od umaszczenia sierści.
- Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, osadzone dość wysoko. Wiszą, ściśle przylegając do policzków.
- Szyja: Średniej długości, silna, lekko wygięta.
- Tułów: Długi, linia grzbietu lekko unosi się w kierunku lędźwi. Grzbiet mocny, lędźwie stosunkowo długie i muskularne. Klatka piersiowa cylindryczna, niezbyt głęboka.
- Ogon: Osadzony nisko, o długości 18–20 cm. W spoczynku opuszczony w dół lub lekko wygięty na końcu. W ruchu pies nosi go poziomo lub wyżej, w kształcie szabli.
- Kończyny: Przednie kończyny proste, równoległe i mocne. Tylne — również równoległe, bardzo muskularne. Łapy duże, ze złączonymi palcami i mocnymi poduszkami.
- Sierść: Długa, cienka, ale mocna, lekko falująca, z jedwabistym połyskiem. Tworzy charakterystyczne „ozdoby” na kufie i „spódniczkę” na dolnej części tułowia.
Umaszczenie czeskiego teriera
Wzorzec rasy dopuszcza dwa podstawowe warianty umaszczenia:
- Seledynowe: Szczenięta rodzą się czarne, a z wiekiem (zazwyczaj do 2 lat) sierść jaśnieje, przybierając odcienie od węglowej szarości do platyny.
- Kawowo-brązowe: Szczenięta rodzą się czekoladowo-brązowe, a z czasem jaśnieją.
W obu wariantach umaszczenia dopuszczalne są żółte, szare lub białe znaczenia na głowie (broda, policzki), szyi, klatce piersiowej, brzuchu i kończynach. Możliwy jest także biały „kołnierz” i biały koniuszek ogona. Jednak kolor podstawowy zawsze powinien dominować.