Historia i pochodzenie rasy
Historia Cirneco dell'Etna jest owiana tajemnicą i liczy tysiąclecia. Nazwa rasy tłumaczy się jako „pies z Etny”, co bezpośrednio wskazuje na jej ojczyznę — zbocza słynnego wulkanu na Sycylii. Istnieją dwie główne teorie dotyczące pochodzenia tych wyjątkowych psów.
Wersja starożytnego Egiptu. Tradycyjnie uważano, że przodkami rasy były starożytne psy myśliwskie, hodowane w dolinie Nilu w czasach faraonów. Wizerunki na płaskorzeźbach, datowane na 4000 rok p.n.e., przedstawiają psy uderzająco podobne do współczesnych Cirneco. Zgodnie z tą teorią, Fenicjanie, znani żeglarze i kupcy, przywieźli te psy, krewnych psa faraona, na Sycylię. Tam rasa przystosowała się do lokalnych warunków i była wykorzystywana do polowania na króliki w skalistym terenie.
Wersja sycylijska. Jednak najnowsze badania DNA skłaniają się ku temu, że Cirneco dell'Etna jest rasą autochtoniczną, która powstała bezpośrednio na Sycylii. Znaleziska archeologiczne, w tym monety i ryciny, potwierdzają istnienie tych psów w regionie na wiele wieków przed naszą erą, jeszcze przed przybyciem Fenicjan. Legendy mówią, że tysiące tych psów strzegło świątyni boga Adranosa, zbudowanej w 400 roku p.n.e. na zboczu Etny. Mówi się, że psy te miały niezwykły dar rozpoznawania złodziei i niewierzących, na których natychmiast napadały, jednocześnie życzliwie odnosząc się do pielgrzymów.
Niezależnie od dokładnego pochodzenia, Cirneco dell'Etna przez wieki był niezastąpionym pomocnikiem sycylijskich myśliwych, zdolnym godzinami ścigać zwierzynę pod palącym słońcem w trudnym, wulkanicznym terenie. Oficjalne uznanie rasa uzyskała dopiero w XX wieku, a standard został zatwierdzony w 1939 roku.
Jak wygląda Cirneco dell'Etna: standard i wygląd
Cirneco dell'Etna to ucieleśnienie gracji i funkcjonalności. Pies ma suchą, ale mocną budowę, kwadratową sylwetkę i eleganckie linie. Wyglądem przypomina swoich krewnych z grupy śródziemnomorskiej, takich jak podenco ibicenco, ale wyróżnia się bardziej kompaktowymi rozmiarami.
- Głowa: Długa, wąska, o wyrafinowanych liniach. Czaszka lekko wypukła, przejście od czoła do kufy płynne.
- Kufa: Zaostrzona, ale nie słaba. Trufla nosa duża, prostokątna, jej kolor waha się od jasnobrązowego do cielistego, w zależności od umaszczenia.
- Uszy: Duże, trójkątne, wysoko osadzone i stojące. Są bardzo ruchliwe i zawsze czujne, co jest charakterystyczną cechą rasy.
- Oczy: Niewielkie, owalne, zazwyczaj w kolorze ochry, bursztynu lub szarości. Spojrzenie inteligentne i uważne.
- Tułów: Kwadratowy, co oznacza, że długość ciała jest w przybliżeniu równa wysokości w kłębie. Grzbiet prosty, lędźwie mocne, a zad lekko opadający.
- Ogon: Nisko osadzony, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. W spoczynku opuszczony, podczas ruchu unosi się w kształcie szabli.
- Sierść: Krótka (do 3 cm na tułowiu), szorstka w dotyku, gładka i ściśle przylegająca do ciała. Podszerstek nie występuje.
- Umaszczenie: Przeważnie jednolicie płowe (odcienie od piaskowego do intensywnie rudego). Dopuszczalne są białe znaczenia na głowie (wąska strzałka), klatce piersiowej, końcówkach łap i ogona. Całkowicie białe lub białe z rudymi łatami umaszczenie jest również akceptowane, ale mniej pożądane.
