Historia pochodzenia rasy Cymric
Historia Cymrica jest nierozerwalnie związana z jego krótkowłosym przodkiem – kotem Manx, pochodzącym z Wyspy Man, położonej na Morzu Irlandzkim między Wielką Brytanią a Irlandią. Charakterystyczną cechą Manxów jest naturalna mutacja prowadząca do skrócenia lub całkowitego braku ogona. Mutacja ta prawdopodobnie pojawiła się spontanicznie w populacji kotów domowych na wyspie kilka wieków temu i utrwaliła się dzięki izolacji.
Długowłose kocięta od czasu do czasu rodziły się w miotach krótkowłosych Manxów, ponieważ gen długiej sierści jest recesywny. Przez wiele lat takie kocięta uważano za niepożądane i nie wykorzystywano ich w hodowli czystorasowych Manxów. Sytuacja zmieniła się w latach 60. XX wieku w Kanadzie, gdy hodowcy Elaine Held i Blair Wright zainteresowali się długowłosymi wariantami Manxów i zaczęli je celowo rozmnażać. Nazwa „Cymric” pochodzi od słowa „Cymru”, które w języku walijskim oznacza Walię. Chociaż rasa nie ma bezpośredniego związku z Walią, nazwę wybrano ze względu na jej celtyckie brzmienie, podobnie jak „Manx”.
Droga do oficjalnego uznania nie była łatwa. Kanadyjskie Stowarzyszenie Kotów (CCA) uznało Cymrica za odrębną rasę w latach 70. XX wieku. Stowarzyszenie Miłośników Kotów (CFA) początkowo rejestrowało je jako długowłose Manxy, ale w 1994 roku nadało im status odrębnej rasy pod nazwą Cymric. Inne duże organizacje, takie jak Międzynarodowe Stowarzyszenie Kotów (TICA), również uznają Cymrica, często jako długowłosą odmianę Manxa. Jednak największa europejska federacja FIFe nie uznaje ani Manxa, ani Cymrica ze względu na obawy etyczne związane z mutacją genetyczną powodującą bezogoniastość i potencjalne problemy zdrowotne.
Jak wygląda Cymric: szczegółowy opis wyglądu
Cymric to kot średniej wielkości o mocnej, zwartej budowie ciała i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Jego ciało ma charakterystyczną krągłość, szczególnie w tylnej części. Jedną z najbardziej wyrazistych cech są potężne tylne łapy, które są zauważalnie dłuższe od przednich. Nadaje im to charakterystyczny „króliczy” chód lub skoki i pozwala na wysokie wyskoki. Grzbiet tworzy płynny łuk od ramion do zadu.
- Głowa: Duża, okrągła, z szerokimi kośćmi policzkowymi i mocnym podbródkiem. Kufa średniej długości, z lekkim zagłębieniem na grzbiecie nosa.
- Oczy: Duże, okrągłe, wyraziste. Kolor oczu zazwyczaj harmonizuje z umaszczeniem sierści.
- Uszy: Średniej wielkości, szeroko osadzone, lekko zaokrąglone na końcach, u nasady szerokie. Mogą mieć niewielkie pędzelki.
- Sierść: Główną różnicą między Cymric a Manxem jest jego luksusowa, podwójna sierść średniej długości. Składa się z miękkiego, gęstego podszerstka oraz dłuższego, gęstego i jedwabistego włosa okrywowego. Wokół szyi sierść tworzy wyraźny „kołnierz”, a na tylnych łapach „portki”. Sierść w dotyku jest sprężysta i gęsta. Jej faktura może przypominać sierść niektórych innych ras o gęstym podszerstku, jak na przykład u kota nebelung, choć jest dłuższa. Chociaż nie jest kręcona jak u Selkirk Rexa, jej gęstość i miękkość są wyjątkowe.
- Umaszczenie: Standardy rasy dopuszczają szeroką gamę umaszczeń i wzorów, w tym jednolite (biały, czarny, rudy, kremowy), szylkretowe, dymne, srebrzyste, pręgowane (tygrysie, cętkowane, marmurkowe) oraz bikolory. Niedopuszczalne są jedynie umaszczenia ze śladami hybrydyzacji: czekoladowe, liliowe, himalajskie (colorpoint) oraz ich połączenia z białym.
- Ogon: To najbardziej zmienna cecha Cymrica (podobnie jak Manxa). Istnieje kilka typów ogona:
- Rumpy: Całkowity brak ogona, często z niewielkim zagłębieniem w miejscu, gdzie powinien się zaczynać. To idealny wariant na wystawy.
- Rumpy-riser: Obecność 1–3 kręgów ogonowych pod sierścią, które unoszą się lekko przy głaskaniu.
- Stumpy: Krótki, szczątkowy ogon, składający się z kilku (zazwyczaj do 5–7) zrośniętych lub szczątkowych kręgów.
- Tailed lub Longy: Ogon prawie normalnej lub normalnej długości. Takie koty, podobnie jak inne rasy z naturalnie krótkim ogonem, takie jak Japoński bobtail, nie są dopuszczane do wystaw jako Cymric, ale są niezwykle ważne dla programów hodowlanych w celu utrzymania zdrowia rasy.
