Historia rasy Dandie Dinmont Terrier: od pomocnika rolnika do gwiazdy literatury
Historia Dandie Dinmont Terriera jest jedną z najciekawszych i najbardziej romantycznych w świecie kynologii. Dokładne pochodzenie rasy owiane jest tajemnicą, ale uważa się, że psy te istniały na pograniczu Anglii i Szkocji już od XVII wieku. Ceniono je za niezwykłe zdolności łowieckie. Te niskie, ale odważne psy były niezastąpionymi pomocnikami w polowaniu na wydry, borsuki i lisy, wnikając w najgłębsze nory.
Prawdopodobnie w ich żyłach płynie krew starych terierów szkockich, które dziś już nie istnieją, a także innych ras zamieszkujących ten region. Niektórzy kynolodzy przypuszczają domieszkę krwi takich ras, jak Bedlington Terrier, Skye Terrier, a nawet Otterhound, co wyjaśnia ich unikalny wygląd. Niemniej jednak, wiarygodne zapisy z wczesnego okresu hodowli nie zachowały się.
Prawdziwa sława przyszła do rasy w 1814 roku wraz z publikacją powieści sir Waltera Scotta „Guy Mannering”. W jednym z rozdziałów książki pojawia się postać Dandiego Dinmonta, rolnika z pogranicza, który posiadał stado nieustraszonych terierów o umaszczeniu „pieprzowym” i „musztardowym”. Nazywał je wszystkie Pepper lub Mustard, w zależności od koloru sierści. Prototypem tej postaci był prawdziwy mężczyzna, rolnik o imieniu James Davidson, który faktycznie hodował takie psy i znał się z pisarzem. Po wydaniu powieści rasa natychmiast zyskała popularność, a za nią utrwaliła się nazwa „Dandie Dinmont Terrier”.
Pierwszy klub rasy został założony w 1875 roku, co czyni go jednym z najstarszych klubów kynologicznych na świecie. Standard rasy został przyjęty wkrótce potem. Mimo początkowej popularności, dziś Dandie Dinmont Terrier jest jedną z najrzadszych ras, wpisaną na listę „ras rodzimych zagrożonych wyginięciem” brytyjskiego The Kennel Club. Oznacza to, że rocznie rejestruje się bardzo niewielką liczbę szczeniąt, a rasa jest zagrożona wyginięciem.
Jak wygląda Dandie Dinmont Terrier: szczegółowy opis wyglądu
Wyglądu Dandie Dinmont Terriera nie da się pomylić z żadną inną rasą. To przyziemny, wydłużony pies z długą linią grzbietu i krótkimi, silnymi łapami. Jego wygląd łączy w sobie zdecydowanie myśliwego i godność arystokraty.
- Głowa: Duża, ale proporcjonalna do ciała. Czaszka szeroka, zwężająca się ku oczom. Czoło wypukłe. Najbardziej charakterystyczną cechą jest duża „czapeczka” (topknot) z miękkiej, jedwabistej sierści w jasnym kolorze. Kufa jest głęboka i silna, jej długość stanowi około 3/5 długości czaszki.
- Oczy: Duże, okrągłe, szeroko rozstawione. Kolor — nasycony ciemnoorzechowy. Spojrzenie jest bardzo wyraziste, inteligentne i spokojne.
- Uszy: Wiszące, osadzone nisko i z tyłu, ściśle przylegają do policzków. Pokryte są miękką, krótką sierścią z charakterystycznymi frędzlami na końcach.
- Tułów: Długi, mocny i elastyczny. Szyja muskularna. Grzbiet lekko wygięty nad lędźwiami. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta, głęboka.
- Kończyny: Przednie łapy krótkie, silne i muskularne, mogą być lekko wykręcone na zewnątrz. Tylne kończyny są nieco dłuższe niż przednie, co nadaje psu charakterystyczną postawę.
- Ogon: Dość krótki (20–25 cm), gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. Ma kształt szabli, pies nosi go nieco powyżej linii grzbietu.
- Sierść: Unikalna, podwójna. Włos okrywowy jest chrupiący i szorstki w dotyku, ale nie drutowaty. Podszerstek jest miękki i wodoodporny. Na głowie sierść jest bardzo miękka i jedwabista.
Umaszczenie Dandie Dinmont Terriera
Standard rasy uznaje dwa unikalne umaszczenia:
- Pieprzowe (Pepper): Kolor waha się od ciemnego niebieskawo-czarnego do jasnego srebrzysto-szarego. „Czapeczka” na głowie i frędzle na łapach są srebrzystobiałe lub jasnopłowe.
- Musztardowe (Mustard): Kolor waha się od rudawo-brązowego do blado-płowego. „Czapeczka” i frędzle są kremowobiałe.
Szczenięta rodzą się prawie czarne (pieprzowe) lub ciemnobrązowe (musztardowe) i uzyskują swój ostateczny kolor dopiero w wieku 1–2 lat.
