Charakter rasy Duńsko-szwedzki pies wiejski

Charakter i temperament: serce psa wiejskiego

Duńsko-szwedzkie psy wiejskie staną się wspaniałymi towarzyszami dla całej rodziny. Mają cudowny charakter, wesołe i łagodne usposobienie. Są inteligentne, wrażliwe i przyjazne. Ale główną cechą ich charakteru jest niesamowita orientacja na człowieka. Bardzo przywiązują się do opiekuna, szybko się uczą i szczerze pragną mu dogodzić. Gardhundy dosłownie „żyją” dla swojej rodziny.

Energia i „przycisk wyłączenia”

To bardzo energiczna rasa, która potrzebuje pracy. Jednak, w przeciwieństwie do wielu terierów, gardhundy mają wspaniały „wyłącznik”. Z przyjemnością będą godzinami biegać, bawić się, uprawiać sport, ale, po powrocie do domu, błyskawicznie zamieniają się w spokojnego kanapowca, który z radością zwinie się na twoich kolanach. Ten balans między aktywnością a spokojem - to jedna z ich najlepszych cech.

Relacje z dziećmi i innymi zwierzętami

Gardhundy z radością dotrzymają towarzystwa twoim dzieciom - będą się z nimi bawić, dopóki dziecku się nie znudzi. Są cierpliwe i nie mają skłonności do agresji. Te psy doskonale nadają się do życia rodzinnego, są oddane i wierne. Przy odpowiedniej socjalizacji świetnie dogadują się z innymi psami. Warto jednak pamiętać o ich przeszłości szczurołapów: małe zwierzęta (chomiki, świnki morskie, szczury) najprawdopodobniej będą postrzegać jako zdobycz. Z kotami można je zaprzyjaźnić, jeśli dorastają razem od małego.

Stróż i myśliwy

Jak przystało na psa wiejskiego, gardhund to doskonały stróż. Jest czujny i zawsze ostrzeże cię głośnym szczekaniem o zbliżających się gościach czy obcych. Jednocześnie nie mają skłonności do bezcelowego hałasowania. Mogą być nieco powściągliwe wobec nieznajomych, ale nigdy agresywne - raczej trzymają dystans, dopóki nie upewnią się, że wszystko jest w porządku. Ich instynkt myśliwski jest bardzo silny, zwłaszcza w stosunku do gryzoni i ptaków. Na spacerze oznacza to, że psa lepiej trzymać na smyczy lub w bezpiecznym, ogrodzonym miejscu.

Różnica w stosunku do terierów

Wiele osób myli gardhunda z terierami, zwłaszcza z Jack Rasell Terrierem ze względu na podobne umaszczenie i rozmiar. Jest to jednak błąd. Chociaż obie rasy są energiczne, gardhund (który jest pinczerem, a nie terierem) jest ogólnie uznawany za znacznie łagodniejszego, mniej „histerycznego” i o wiele bardziej ukierunkowanego na posłuszeństwo oraz współpracę z opiekunem. Jest mniej skłonny do uporu i „samodzielnych decyzji” charakterystycznych dla wielu terierów.

Pielęgnacja: grooming, aktywność i utrzymanie

Duńsko-szwedzki gardhund będzie wspaniałym domowym pupilem, który zadowoli się życiem w ciepłym i przytulnym mieszkaniu. Jednak głównym warunkiem jego utrzymania w mieście jest zapewnienie wystarczającego poziomu aktywności.

Pielęgnacja sierści

Dbanie o sierść gardhunda jest bardzo proste. Ich krótka, szorstka sierść nie wymaga bacznej uwagi i prawie się nie brudzi. Wystarczy ją czesać raz w tygodniu gumową szczotką lub rękawicą, aby usunąć martwe włosy. Linieją, jak większość psów krótkowłosych, ale regularne wyczesywanie minimalizuje ilość sierści w domu.

Te psy bardzo lubią się tarzać i kopać nory, więc nie oczekuj po spacerze idealnej czystości. Mimo to, nie kąp ich zbyt często, aby nie zmywać ochronnej warstwy tłuszczu ze skóry zwierzęcia. Kąpiel jest potrzebna tylko w przypadku silnego zabrudzenia. W innych przypadkach wystarczy przetrzeć łapy i brzuch wilgotną szmatką.

Podstawowe zabiegi higieniczne

Nie zapominaj o podstawowych procedurach:

• - Czyszczenie uszu: Regularnie sprawdzaj uszy, zwłaszcza jeśli są typu „guzik” (wiszące), ponieważ może się tam gromadzić brud.
• - Czyszczenie oczu: Przecieraj kąciki oczu w razie konieczności.
• - Pielęgnacja zębów: To bardzo ważne. Podobnie jak wiele małych ras, są skłonne do powstawania kamienia nazębnego. Regularne szczotkowanie lub stosowanie specjalnych przysmaków jest obowiązkowe.
• - Przycinanie pazurów: Przycinaj pazury mniej więcej raz na 3–4 tygodnie, jeśli same nie ścierają się podczas spacerów po asfalcie.

Aktywność fizyczna i umysłowa

To kluczowy aspekt opieki. Trzeba pamiętać, że te psy - są psami pracującymi. Zwykłe spacery wokół domu będą dla nich stanowczo niewystarczające. Wymagają sporych obciążeń fizycznych i, co ważniejsze, umysłowych.

Te wspaniałe psy wiejskie z przyjemnością będą uprawiać z tobą sport, w tym agility (gdzie demonstrują niesamowitą szybkość i zwinność), flyball, rally obedience, nosework (wyszukiwanie zapachów), barn hunt (polowanie na szczury w bezpiecznych warunkach - ich „żywioł”), długie wędrówki w góry lub do lasu oraz poranne biegi z opiekunem.

Gardhund to nie kanapowa ozdoba, to partner do aktywnego życia. Ich wszechstronność czyni je podobnymi do innych aktywnych ras towarzyszących, takich jak Kromfohrländer, które również wymagają bliskiego kontaktu z człowiekiem i wspólnych aktywności. Jeśli gardhund będzie się nudził, sam znajdzie sobie rozrywkę - a tobie najprawdopodobniej się to nie spodoba (pogryzione meble, kopanie w ogrodzie, nadmierne szczekanie).

Szkolenie i socjalizacja

Psy tej rasy są niezwykle inteligentne i bystre, łatwo poddają się szkoleniu. Są zorientowane na jedzenie i pochwały, co sprawia, że proces nauki jest przyjemny i efektywny. Dość szybko zapamiętują komendy i szczerze starają się dogodzić swojemu opiekunowi.

Zdarza się, że gardhund może wykazać upór, ale zazwyczaj nie jest to upór dla samego uporu (jak u terierów), a raczej wskaźnik, że pies się nudzi lub nie rozumie, czego od niego chcesz. Smaczne przysmaki i pozytywne wzmocnienie natychmiast poprawią sytuację. Nigdy nie stosuj surowych metod - ta wrażliwa rasa „zamknie się” i straci zaufanie.

Socjalizacja

Wczesna i prawidłowa socjalizacja jest krytycznie ważna. Ponieważ mają wrodzoną nieufność do obcych (cecha dobrego stróża), szczenię należy od małego zapoznawać z różnymi ludźmi, dźwiękami, powierzchniami i innymi psami. Pomoże to wychować pewnego siebie i spokojnego dorosłego psa, a nie lękliwego czy nadmiernie „szczekliwego”.

Zarządzanie instynktem łowieckim

Podczas spacerów bądź uważny. Silny instynkt łowiecki bierze górę, a gardhund może ruszyć za kotem, ptakami lub wiewiórką. Oduczyć ich tego jest praktycznie niemożliwe, i nie jest to konieczne - to część ich natury. Najważniejsze, wybieraj miejsca do spacerów bez smyczy z dala od ulicy i poświęć maksimum uwagi szkoleniu komendy „Do mnie!” - powinna być bezbłędna.

Aby twój szczeniak w pełni zrealizował wszystkie swoje talenty i zdolności, koniecznie się z nim zajmuj. Nie ma wątpliwości, że twój pies będzie najlepszym uczestnikiem psich zawodów, na pewno będziesz z niego dumny.

Zalety i wady rasy

Jak każda rasa, gardhund ma swoje zalety i wyzwania. Ważne jest, aby trzeźwo je ocenić, zanim wprowadzisz szczenię do domu.