Kromfohrländer

Historia tej stosunkowo młodej rasy jest wyjątkowa, ponieważ nie kształtowała się ona przez wieki ludowej selekcji, ale powstała dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności i uporowi jednej kobiety. Wszystko pośrednio wiąże się z wydarzeniami wojennymi połowy ubiegłego wieku. W 1945 roku, gdy II wojna światowa zbliżała się ku końcowi, amerykańscy żołnierze przemieszczali się przez region Siegen w pobliżu gór Krumme Furche w Westfalii.

Wojskowi mieli ze sobą psa-maskotkę – kudłatego czworonoga o płowym umaszczeniu, który wabił się „Peter”. Według jednej z wersji pies się zgubił, według innej – żołnierze podarowali go miejscowej mieszkance, Ilse Schleifenbaum. Eksperci uważają, że Peter był mieszańcem dużego gryfona wandejskiego, co tłumaczy jego charakterystyczny wygląd i teksturę sierści.

Pani Schleifenbaum miała w tym czasie suczkę o imieniu „Fifi”, która nie posiadała rodowodu, ale fenotypowo była klasycznym foksterierem szorstkowłosym. Romantyczna historia Petera i Fifi doprowadziła do narodzin szczeniąt, które okazały się zadziwiająco jednolite, zdrowe i atrakcyjne. Różniły się od terierów łagodniejszym charakterem, ale zachowały bystrość umysłu. Ilse Schleifenbaum, oczarowana tymi psami, postanowiła utrwalić ten typ. Jej wysiłki zostały uwieńczone sukcesem niesamowicie szybko – już w 1955 roku rasa została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI).

Wiele osób myli Kromfohrländera ze zwykłymi kundelkami ze względu na ich naturalny, „wiejski” wygląd, ale w rzeczywistości jest to rasa stabilna genetycznie. Ważną cechą jest podział na typy według struktury sierści. To nie tylko estetyka, wpływa to również na pielęgnację.

• Typ szorstkowłosy (Rauhaar): Najbardziej powszechny. Sierść gęsta, szorstka w dotyku, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem. Obowiązkową cechą jest obecność „brody” na pysku. Długość włosa na ciele nie powinna przekraczać 7 cm, ale nie może też być krótsza niż 3 cm.
• Typ gładkowłosy (Glatthaar): Występuje rzadziej. Sierść miękka, ściśle przylegająca do ciała, bez brody. Co ciekawe, u psów gładkowłosych często występuje dłuższy włos na uszach („frędzle”), ogonie oraz na tylnej części łap (pióra).

To silny pies o proporcjonalnej budowie ciała. Jego sylwetka wpisuje się w prostokąt, co oznacza, że długość tułowia nieco przekracza wysokość w kłębie. Szczególnie cenione są kromfohrländery szorstkowłose, ponieważ najbardziej przypominają praojca rasy – Petera. W każdym przypadku umaszczenie takiego psa to białe tło z łatami w różnych odcieniach rudego (od jasnobrązowego do bardzo ciemnego) na głowie i grzbiecie.

Głowa: Wydłużona głowa tego domowego ulubieńca i jego wiszące uszy mają klinowate zakończenia. Ważnym znacznikiem rasy jest „maska” – symetryczne łaty na głowie, które obejmują oczy i uszy, rozdzielone białą strzałką biegnącą od czoła do nosa.

Tułów i kończyny: Grzbiet prosty i mocny. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka i głęboka. Łapy to oddzielny temat: muszą być zwarte, tak zwane „kocie łapy”, co pozwala psu być bardzo zwrotnym. Ogon średniej długości, w stanie spoczynku opuszczony w dół, przy pobudzeniu noszony sierpowato nad grzbietem.

Kromfohrländery są kupowane jako psy do towarzystwa i czujne „dzwonki”, ale ich temperament ma specyficzną cechę. To pies „jednego człowieka” lub „jednej rodziny”. Stopień ich przywiązania do właściciela graniczy z fanatyzmem. One nie tylko was kochają, one chcą być fizycznie obecne w każdej sekundzie waszego życia.

W przeciwieństwie do bardziej niezależnych ras, „Kromi” ciężko znosi samotność. Ten pupil jest oddany służbie właścicielom i przy odpowiednim wychowaniu zachowuje się posłusznie. Należy jednak mieć na uwadze, że młode osobniki w okresie dojrzewania mogą próbować ustalać swoje granice.

Kluczowe cechy zachowania:

• Rezerwa: Kromfohrländer nie pobiegnie merdać ogonem do każdego napotkanego przechodnia. Do obcych odnosi się z podejrzliwością, ale bez nieuzasadnionej agresji. Potrzebuje czasu, aby zaakceptować nowego człowieka.
• Brak instynktu łowieckiego: To ogromny plus w warunkach miejskich. Prawie całkowicie zanikły instynkt łowiecki sprzyja obojętnemu stosunkowi do innych zwierząt, czy to kotów, czy królików. Nie ucieknie wam w lesie za tropem lisa.
• Inteligencja i spryt: Szybko się uczą, ale mogą wykorzystywać swój rozum, by manipulować właścicielem, wypraszając smakołyki lub miejsce w łóżku.

Jeśli szukacie psa, który będzie kochał cały świat jak boston terrier, lub będzie tak flegmatyczny jak buldog francuski, Kromfohrländer może wydać się wam zbyt wrażliwy i wybiórczy w kontaktach. Wybaga on większego zaangażowania emocjonalnego od właściciela.

Ponieważ wszystkie współczesne Kromfohrländery pochodzą faktycznie od trzech psów (Petera, Fifi i jeszcze jednej suki, którą dodano później), inbred (kojarzenie krewniacze) jest historycznym problemem rasy. Jednak odpowiedzialni hodowcy w Niemczech, Szwajcarii i Finlandii prowadzą ścisłą kontrolę. Przedstawiciele tej rasy są podatni na problemy ze stawami i kolanami (zwichnięcie rzepki), a wiszący kształt uszu stwarza sprzyjające warunki do rozwoju stanów zapalnych.

Specyficzne schorzenia, o których warto wiedzieć:

• Hyperkeratoza opuszek łap (Corny Feet): Cecha genetyczna tej rasy (występuje również u terierów irlandzkich). To zrogowacenie warstwy naskórka na opuszkach łap, co może prowadzić do pęknięć i bólu podczas chodzenia. Nowoczesne testy genetyczne pozwalają wykluczać nosicieli z hodowli.
• Padaczka: Niestety, padaczka idiopatyczna występuje w liniach Kromfohrländerów częściej, niż byśmy tego chcieli. Przy wyborze szczeniaka koniecznie wymagajcie informacji o zdrowiu przodków do 3-4 pokolenia.
• Cystynuria: Zaburzenie metabolizmu prowadzące do tworzenia się kamieni w pęcherzu moczowym.

Pierwsze ryzyko dla zdrowia Waszego kromfohrländera można zminimalizować, zapewniając psu dobrze zbilansowaną dietę. Drugiemu łatwo zapobiec, wykonując na czas niezbędne zabiegi higieniczne. Jeśli porównać go z innymi rzadkimi rasami wiejskimi, na przykład takimi jak duńsko-szwedzki pies wiejski, Kromi wymaga staranniejszego doboru pary rodzicielskiej właśnie ze względu na wąską pulę genową.

Tak aktywnego psa można trzymać w mieszkaniu, ale pielęgnacja sierści będzie zależeć od jej typu. Doskonałe samopoczucie ogoniastego towarzysza to połączenie diety i higieny.

Pielęgnacja typu szorstkowłosego

Szorstka sierść nie linieje sama z siebie zbyt intensywnie. Wymaga ona trymowania (usuwania martwego włosa) 2-4 razy w roku. Nigdy nie strzyżcie szorstkowłosego Kromfohrländera maszynką! To zniszczy strukturę włosa, sprawi, że stanie się miękki, puszysty i podatny na brud oraz wilgoć, a kolor stanie się matowy. Cotygodniowe czesanie pomoże uniknąć kołtunów w okolicy brody i pod pachami.

Pielęgnacja typu gładkowłosego

Tutaj sprawa jest prostsza, ale linienie będzie bardziej widoczne sezonowo. Pielęgnacja takiego psa nie jest trudna – jego sierść czyści się specjalną gumową szczotką lub rękawicą dwa razy w tygodniu, aby usunąć martwy włos. Ze szczególną czujnością dbajcie o czystość uszu, ponieważ ściśle przylegają do głowy i są słabo wentylowane.

Bystry kromfohrländer lubi uczyć się nowych rzeczy i dobrze poddaje się szkoleniu, ale nie toleruje musztry. Szorstkie metody, krzyk lub kary fizyczne doprowadzą do tego, że pies zamknie się w sobie i odmówi współpracy. To bardzo wrażliwa rasa.

Ważnym bodźcem do sukcesów w zajęciach będą Wasze słowa uznania i smakołyki. Naturalna aktywność tych wytrzymałych psów warunkuje ich potrzebę wysiłku fizycznego, dlatego uprawianie sportu – agility, frisbee czy nosework (poszukiwanie zapachów) – będzie bardzo mile widziane. Nie bójcie się, że ucieknie podczas spacerów – kromfohrländery zazwyczaj trzymają się blisko pana, promień ich komfortu to strefa widoczności właściciela.

Kromfohrländery spożywają dziennie jedną lub półtorej standardowej porcji – w zależności od wagi i aktywności fizycznej. Warto zauważyć, że rasa nie ma skłonności do otyłości, jeśli pies ma zapewniony ruch. Jednak wielu właścicieli zauważa wybiórczość w jedzeniu.

• Żywienie naturalne: Wybierając produkty mięsne, preferujcie wołowinę, indyka lub królika. Unikajcie tłustej wieprzowiny. Składnik białkowy (50-60%) uzupełniajcie węglowodanami (ryż, kasza gryczana) i warzywami (marchew, cukinia).
• Sucha karma: Zaleca się wybieranie karm klasy „Holistic” lub „Super Premium” dla psów średnich ras z wrażliwym układem trawiennym. Zwróćcie uwagę na brak glutenu, jeśli pies ma alergię.

Naturalną dietę należy wzbogacać dodatkiem mączki kostnej (wapń), oleju rybnego (Omega-3 na sierść) lub specjalnych kompleksów witaminowych, uzgodnionych z weterynarzem.

• Uśmiech Kromiego: Wielu właścicieli twierdzi, że Kromfohrländery potrafią się „uśmiechać”, odsłaniając przednie zęby, gdy cieszą się ze spotkania z panem. To nie agresja, a przejaw mimiki.
• Ekskluzywność: Rasa pozostaje rzadka nawet w swojej ojczyźnie, w Niemczech. Kolejka po szczenięta może ciągnąć się przez rok i dłużej.
• Projekt „ProKromfohrländer”: Z powodu problemów z inbredem, grupa entuzjastów uruchomiła projekt „dolewu nowej krwi” (Einkreuzprojekt), gdzie w kontrolowany sposób krzyżuje się Kromfohrländery z duńsko-szwedzkimi psami wiejskimi w celu uzdrowienia populacji.

Czy Kromfohrländery dużo szczekają?
Tak, są czujnymi stróżami i oznajmiają przybycie gości szczekaniem. Jednak nie mają skłonności do ciągłego „ujadania” bez powodu, jeśli są odpowiednio wychowane.

Czy nadają się dla rodzin z małymi dziećmi?
Kromfohrländery kochają swoją rodzinę, ale mogą nie tolerować brutalnego traktowania. Dla rodzin z bardzo małymi dziećmi, które jeszcze nie rozumieją, jak obchodzić się ze zwierzęciem, lepiej wybrać bardziej flegmatyczną rasę. Dla dzieci w wieku szkolnym Kromi stanie się najlepszym przyjacielem.

Gdzie kupić szczeniaka?
Najwięcej hodowli znajduje się w Niemczech (klub RZV), Szwajcarii i Finlandii. Na Ukrainie i w Polsce rasa jest reprezentowana przez pojedyncze egzemplarze, dlatego prawdopodobnie konieczny będzie import szczeniaka.