Buldog francuski

Paradoksalnie buldogi francuskie, uważane za narodowe dziedzictwo Francji, mają tak naprawdę angielskie korzenie. Historyczne powiązania tej rasy prowadzą do potężnych i bezkompromisowych przodków. Patrząc na drzewo genealogiczne, widać wyraźny związek z inną znaną rasą – buldogiem angielskim, który był znacznie masywniejszy i używany do szczucia byków.

W połowie XIX wieku w Anglii, podczas rewolucji przemysłowej, koronkarki z Nottingham zaczęły masowo emigrować do Francji w poszukiwaniu lepszego losu. Zabierały ze sobą małe buldogi (Toy Bulldogs), które były wtedy popularne w klasie robotniczej jako świetni szczurołapi i towarzysze. Właśnie te „zabawkowe” buldogi, krzyżując się z miejscowymi rasami (prawdopodobnie terierami i mopsami), dały początek współczesnemu wyglądowi „francuza”.

Początkowo psy te były ulubieńcami prostych ludzi, stangretów i handlarzy paryskiego targu Les Halles. Jednak dzięki swojej charyzmie i niezwykłemu wyglądowi szybko wspięły się po drabinie społecznej. Już pod koniec XIX wieku buldog francuski stał się ulubieńcem bohemy, artystów i arystokracji. Wiadomo, że nawet na pokładzie legendarnego „Titanica” był buldog francuski, ubezpieczony na ogromną sumę.

Wygląd tego psa to połączenie komizmu i monumentalności. Uszy buldoga francuskiego przypominają radary nietoperza, co jest jedną z głównych cech wyróżniających rasę. Co ciekawe, przez długi czas trwały spory między europejskimi i amerykańskimi kynologami co do kształtu uszu: to Amerykanie upierali się przy stojących „uszach nietoperza”, podczas gdy w Europie dopuszczano „ucho róży”.

Kompaktowa, mocna budowa ciała wskazuje na potężną siłę ukrytą w małym rozmiarze. To pies „compact format” – kościec jest ciężki, mięśnie obszerne. Wielu niedoświadczonych właścicieli myli tę rasę z innymi molosami. Na przykład mops, choć podobny formatem kufy, ma zupełnie inną strukturę ciała i ogona, a boston terrier jest bardziej wysokonożny i elegancki.

Cechy głowy i kufy

Masywna głowa psa z krótką kufą i rozdwojonym nosem czaruje mądrym spojrzeniem wyrazistych, okrągłych oczu. Czaszka jest szeroka, prawie płaska między uszami. Skóra na głowie tworzy symetryczne fałdy i zmarszczki, które nadają psu „zamyślony” wyraz.

• Szczęki: Mocne, kwadratowe. Żuchwa wysunięta do przodu (przodozgryz), ale zęby przy zamkniętym pysku nie powinny być widoczne.
• Oczy: Ciemne, szeroko rozstawione, nisko osadzone. Wyraz żywy i uważny.
• Szyja: Krótka, lekko wygięta, bez podgardla, bardzo umięśniona.

Korpus i kończyny

Grzbiet buldoga francuskiego ma specyficzny kształt: jest szeroki w ramionach i zwęża się ku miednicy. Kręgosłup często tworzy łuk (tak zwany „karpi grzbiet”), co jest normą dla rasy. Charakterystyczną cechą zewnętrzną buldogów francuskich jest krótki, jakby obcięty ogon z typowymi załamaniami. Jest nisko osadzony i nigdy nie noszony powyżej linii grzbietu.

To psy krótkowłose o błyszczącej, gęstej szacie. Sierść jest przyjemna w dotyku, nie ma podszerstka, dlatego pies jest wrażliwy na chłód. Wzorzec uznaje kilka podstawowych typów umaszczenia:

• Pręgowane (Brindle): Mieszanka czarnych i rudych włosów, dopuszczalne niewielkie białe znaczenia.
• Płowe (Fawn): Od jasnobrązowego do rudego („czerwonego”), z czarną maską lub bez.
• Łaciate (Pied): Białe tło z pręgowanymi lub płowymi łatami.

Flegmatyczne spojrzenie buldoga francuskiego odpowiada jego zrównoważonemu usposobieniu – tego inteligentnego psa nie da się zmusić do czegoś brutalną siłą, można się z nim tylko dogadać. Są znane ze swojego bezgranicznego oddania. To klasyczne „psy-rzepy”, które będą chodzić za tobą do toalety, kuchni i próbować wcisnąć się w twój fotel, nawet jeśli nie ma tam miejsca. Pod względem poziomu emocjonalnego przywiązania można je porównać chyba tylko z king charles spanielem, który również nie wyobraża sobie życia bez człowieka.

Poważny charakter zazwyczaj posłusznego domowego ulubieńca nie pozwala mu często kaprysić, jednak może on zachować się uparcie. Jeśli buldog uzna, że spacer skończony, może po prostu usiąść na środku ulicy i zamienić się w nieruchomy posąg. Mimo równego traktowania nieznajomych, buldog francuski jest zawsze gotów bronić swojego pana przed napastnikiem. Mimo małego wzrostu żyje w nim duch prawdziwego wojownika i bez wahania rzuci się na wroga znacznie przewyższającego go rozmiarami.

Relacje z dziećmi i zwierzętami

Francuzy uwielbiają dzieci i są gotowe znosić ich wygłupy, ale jak w przypadku każdego psa, zabawy powinny odbywać się pod nadzorem dorosłych. Z innymi zwierzętami zazwyczaj dobrze się dogadują, jeśli były socjalizowane od szczenięcia. Jednak niekastrowane samce mogą przejawiać agresję dominacyjną wobec innych samców.

Zdrowie to „pięta achillesowa” rasy. Budowa ciała, która tak bardzo podoba się ludziom, niestety przysparza psom sporo problemów. Przyszły właściciel musi być finansowo przygotowany na wizyty w klinice weterynaryjnej.

Buldogi francuskie są podatne na reakcje alergiczne (atopowe zapalenie skóry, alergia pokarmowa), co wymaga uważnego doboru kosmetyków i produktów żywnościowych. Charakterystyczne jest dla nich zapalenie lusterka nosowego – pojawienie się szarawych strupków (hiperkeratoza).

Szczególną uwagę należy zwrócić na reżim temperaturowy. Taki domowy pupil fatalnie znosi upały. Przez krótką kufę nie może się skutecznie chłodzić poprzez dyszenie. W gorące dni spacery powinny być krótkie, wcześnie rano lub późnym wieczorem. Może też łatwo zmarznąć z powodu krótkiej sierści bez podszerstka, dlatego zimowa garderoba dla buldoga to nie fanaberia, a konieczność.

Buldoga francuskiego nie można trzymać w kojcu, ponieważ potrzebuje on bliskiego kontaktu i komunikacji z właścicielem, a także komfortu termicznego. Zamieszkując w twoim domu, taki maluch nie naniesie dużo sierści, ale może przynieść specyficzny zapach, jeśli nie zadbasz o jego fałdy. Rzadkie wyczesywanie jego krótkiej sierści gumową rękawicą będzie dla psa raczej przyjemnym masażem, który bardzo polubi.

Higiena fałdów i uszu

Najważniejszy rytuał to przecieranie fałdy pod oczami i wokół nosa. Gromadzi się tam wilgoć i brud, co powoduje podrażnienia. Używaj specjalnych płynów lub chlorheksydyny, po czym wycieraj skórę do sucha. W dużych „nietoperzowych” uszach buldoga gromadzi się woskowina i brud, co sprzyja rozwojowi stanów zapalnych – dlatego regualnie dbaj o ich czystość. Ale nie wchodź głęboko do kanału słuchowego patyczkami higienicznymi.

Buldogi francuskie lubią się kąpać, ale nie warto robić tego często, by nie zmywać warstwy ochronnej skóry. Ważne też wiedzieć, że przez ciężką głowę większość buldogów nie potrafi pływać i idzie na dno jak kamień. W pobliżu zbiorników wodnych należy zachować czujność.

Szkolenie buldoga francuskiego należy rozpocząć samodzielnie w młodym wieku. Zważywszy na wrażliwą naturę tych domowych pupili, nie można na nie krzyczeć – lepiej uciec się do spokojnych i cierpliwych metod pracy. Metoda pozytywnego wzmocnienia (smakołyki i pochwały) działa na nie najlepiej.

Inteligentny i staranny buldog szybko przyswaja nową wiedzę, ale może włączyć tryb „nie słyszę cię”, jeśli się znudzi. Wymaga reguralnego trenigu i okresowego powtarzania nauczonych komend. Szczególną uwagę poświęć komendzie „Do mnie”, bo zafascynowany czymś na ulicy francuz może ignorować właściciela.

Ta rasa ma skłonność do otyłości, co jest krytyczne dla ich zdrowia. Nadwaga stanowi dodatkowe obciążenie dla kręgosłupa i układu oddechowego. Zanim zaczniesz karmić szczeniaka wybraną karmą, warto dowiedzieć się o diecie, jaką stosował hodowca.

Przy każdym rodzaju żywienia – suchym czy naturalnym, ważne jest przestrzeganie ścisłego harmonogramu. Buldog francuski nigdy nie odmówi możliwości posilenia się. Używaj misek na stojaku lub specjalnych misek spowalniających jedzenie (slow feeders), aby pies nie połykał pokarmu razem z powietrzem, to zmniejszy ryzyko powstawania gazów.

Produkty zabronione i dozwolone

• Ulubieńcy gwiazd: Leonardo DiCaprio, Lady Gaga, Dwayne „The Rock” Johnson i wiele innych gwiazd wybrało właśnie tę rasę.
• Żabki: Kiedy buldog francuski leży z tylnymi łapami wyciągniętymi do tyłu, przypomina żabę. To firmowa poza rasy.
• Nie do rodzenia: Przez dużą głowę szczeniąt i wąską miednicę suk, większość buldogów francuskich rodzi się poprzez cesarskie cięcie (ponad 80% przypadków).

Czy buldogi francuskie mocno chrapią? Tak, prawie wszyscy przedstawiciele rasy chrapią przez sen, a czasem i na jawie z powodu budowy nosogardzieli. Jeśli chrapanie staje się zbyt głośne lub pies się dusi – to powód do wizyty u weterynarza.

Czy można zostawiać je same w domu na długo? Nie, one źle znoszą samotność. Jeśli pracujesz po 12 godzin na dobę i w domu nikogo nie ma, ta rasa nie jest dla ciebie – pies może wpaść w depresję lub zacząć niszczyć rzeczy.

Czy to prawda, że buldogi francuskie nie linieją? To popularny mit. Choć mają krótką sierść, linienie występuje, szczególnie intensywnie w okresach sezonowych (wiosna i jesień). Ich krótkie i sztywne włoski mogą wbijać się w tapicerkę mebli i ubrania, skąd czasem trudniej je usunąć niż długą sierść. Ta rasa nie należy do hipoalergicznych.

Czy ślinią się? Tak, zdarza się to, choć nie tak mocno jak u „dużych” buldogów czy mastifów. Ślinienie zazwyczaj nasila się po jedzeniu, piciu, podczas aktywności fizycznej lub gdy pies czeka na smakołyk. Wiąże się to z budową ich warg (fafli), które nie przylegają ściśle do szczęki.

Dlaczego mają taki krótki ogon? Czy się go obcina? Nie, ogona buldogom francuskim się nie kopiuje (nie obcina). To ich naturalna cecha genetyczna. Szczenięta rodzą się już z krótkimi ogonkami, które często mają charakterystyczne załamania lub węzełki. Długi ogon jest uważany za poważną wadę rasy (dyskwalifikację).