Duńsko-szwedzki pies wiejski — Historia i wzorzec

Historia i pochodzenie rasy

Duńsko-szwedzkie psy wiejskie to żywa historia. Jest to rasa, która istniała na farmach południowej Szwecji (prowincja Skania) i wschodniej Danii przez stulecia, na długo zanim kluby kynologiczne w ogóle się nimi zainteresowały. Ceniono je nie za rodowód, ale za wielofunkcyjność. Był to idealny „uniwersalny żołnierz” dla rolnika: alarmował, gdy zbliżali się obcy, kontrolował populację szczurów i myszy (za co zyskał przydomek „Rottehund” - pies szczurołap), pomagał zaganiać bydło do zagrody i, oczywiście, był wiernym kompanem dla rolniczej rodziny.

I choć Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) zwróciła na nie uwagę stosunkowo niedawno, gardhundy od dawnych czasów były nieodłączną częścią wiejskiego życia. Rolnicy bardzo kochali te psy, dzięki którym zbiory nie były niszczone przez gryzonie. Czasami zabierano je nawet na polowania, by zdobyć drobną zwierzynę i ptactwo.

Pochodzenie tych psów nie jest do końca znane, ale przypuszcza się, że ich przodkami były różnorodne pinczery europejskie oraz, być może, białe brytyjskie teriery myśliwskie (od których wywodzą się też foksteriery). To tłumaczy ich zewnętrzne podobieństwo do terierów, choć pod względem temperamentu znacznie się różnią.

Wraz z modernizacją rolnictwa w XX wieku, zapotrzebowanie na „uniwersalne” psy wiejskie zaczęło maleć, a rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Na szczęście, entuzjaści w Danii i Szwecji połączyli siły, by uratować te unikalne zwierzęta. W 1987 roku rasa została oficjalnie uznana w Danii i Szwecji pod wspólną nazwą „Dansk-Svensk Gårdshund”.

Droga do międzynarodowego uznania była dłuższa. Rasa została sklasyfikowana nie jako terier (Grupa 3), lecz zaliczona do Grupy 2 FCI (Pinczery i sznaucery), co podkreśla jej wyjątkowe pochodzenie. Dopiero w 2019 roku duńsko-szwedzki pies wiejski uzyskał pełne i ostateczne uznanie FCI. Obecnie psy te nie są jeszcze bardzo popularne poza swoją ojczyzną, jednak z każdym rokiem coraz więcej osób na świecie staje się właścicielami tych wspaniałych, inteligentnych i radosnych zwierząt.

Jak wygląda duńsko-szwedzki pies wiejski: standard wyglądu

Gardhund - to mały, kompaktowy, ale zadziwiająco mocny pies. Powinien być lekko wydłużony (stosunek wysokości do długości to około 9:10), co nadaje mu zwinności. Nie może wyglądać ani zbyt delikatnie, ani zbyt krzepko.

Głowa jest stosunkowo niewielka i ma trójkątny kształt. Czaszka jest umiarkowanie szeroka i lekko zaokrąglona. Przejście od czoła do kufy (stop) jest wyraźnie zaznaczone. Kufa jest mocna, nieco krótsza niż część mózgowa. Wargi są ściśle przylegające. Grzbiet nosa jest prosty, trufla - zazwyczaj czarna (lub w kolorze łat).

Oczy są średniej wielkości, o lekko migdałowym kształcie, w ciemnym kolorze (od ciemnobrązowego do jasnobrązowego). Wyrażają czujność, inteligencję i przyjazne nastawienie. Uszy są średniej wielkości, trójkątne. Mogą występować w dwóch typach: „w różyczkę” (jak u wielu terierów) lub „guzik” (wiszące na chrząstkach, ściśle przylegające do policzków i skierowane do przodu). W obu przypadkach czubek ucha powinien znajdować się na poziomie lub nieco powyżej linii czaszki.

Ciało ma mocną, lekko wygiętą szyję. Klatka piersiowa jest głęboka i dość szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami. Linia grzbietu jest prosta, a lędźwie krótkie, szerokie i lekko wypukłe. Kończyny są proste i równoległe, z dobrze rozwiniętymi, suchymi mięśniami. Łapy są małe, owalne, ze ściśle zebranymi palcami.

Ogon - to jedna z najciekawszych cech tej rasy. Nie jest kopiowany. Gardhund może urodzić się z ogonem dowolnej długości: długim (noszonym prosto, lekko zgiętym lub w kształcie sierpa), pół-bob (half-bob) lub naturalnie krótkim (natural bobtail / stumpy). Wszystkie warianty są absolutnie dopuszczalne przez wzorzec.

Sierść jest krótka, gładka, szorstka w dotyku i ściśle przylega do ciała, bez podszerstka lub z bardzo nieznacznym. To sprawia, że pielęgnacja jest minimalna. Umaszczenie zawsze musi mieć przewagę koloru białego (standard wskazuje, że biały musi dominować). Na białym tle znajdują się łaty w różnych kolorach (czarne, brązowe, rude, płowe) i rozmiarach. Dopuszcza się obecność „tikingu” - drobnych kropek-cętek na białych obszarach.