Devon rex: krótka charakterystyka rasy
Devon rex: krótka charakterystyka rasy · 14
| Cecha | Opis |
|---|---|
| Pochodzenie | Buckfastleigh, hrabstwo Devon, Wielka Brytania |
| Protoplasta rasy | Kot Kirlee, miot z 1959 roku |
| Gen kędzierzawości | KRT71, allel re, recesywny |
| Uznanie | GCCF — 1967; CFA — rejestracja 1979, status championatu 1983; TICA — 1979 |
| Długość życia | 12–16 lat |
| Wysokość w kłębie | 25–30 cm |
| Waga | Kotki 2,5–3,5 kg; kocury 3–4,5 kg |
| Temperament | Bardzo czuły, figlarny, mądry, ciekawski, energiczny; wymaga uwagi |
| Pielęgnacja sierści | Minimalna i podkreślenie delikatna; regularne czyszczenie uszu i uwaga na skórę |
| Aktywność | Wysoka |
| Wokalizacja | Umiarkowana (cichy głos) |
| Zgodność z dziećmi | Bardzo dobra |
| Zgodność z innymi zwierzętami | Dobra (przy właściwej socjalizacji) |
| Obowiązkowe badania u hodowcy | Test DNA COLQ (miopatia devon reksów / CMS) i grupa krwi obojga rodziców |
Charakter i zachowanie devon reksa
Jeśli wygląd devona intryguje, to charakter rozstrzyga. To wyjątkowo towarzyskie, figlarne i inteligentne koty, dla których człowiek nie jest źródłem jedzenia, lecz środkiem świata.
- „Małpka w kocim kostiumie”: akrobaci i odkrywcy. Najwyższe półki, futryny drzwi, ramiona właściciela — wszystko to powierzchnie robocze. Ramię nie jest dla devona miłym nawykiem, tylko ulubionym punktem obserwacyjnym.
- Ukierunkowanie na człowieka: zwykle wybierają jednego „swojego” człowieka, ale są czułe wobec całej rodziny. Devon chodzi za wami z pokoju do pokoju i bierze udział we wszystkich domowych sprawach, niezależnie od tego, czy jego pomoc jest potrzebna.
- Źle znoszą samotność: to chyba główna wada rasy dla ludzi zapracowanych. Kot, który nie ma z kim wchodzić w interakcje, nudzi się i denerwuje. Drugie zwierzę w domu łagodzi problem, ale nie zastępuje człowieka.
- Wysoka inteligencja: szybko opanowują sztuczki, odpowiadają na imię, aportują rzucony przedmiot, spokojnie chodzą w szelkach. Potrzebują obciążenia umysłowego nie mniej niż fizycznego.
- Przyjacielskość: dobrze dogadują się z dziećmi, z innymi kotami i z psami, zwłaszcza jeśli razem dorastały. W przyjaźniach z obcymi kotami bywają wybiórcze.
- Wokalizacja: głos jest cichy i nienachalny, choć „rozmawiać” devony lubią.
- Ciepłolubność: rzadka sierść źle trzyma ciepło, dlatego devon celowo szuka jego źródeł — kolan, kołdry, słonecznego parapetu, ciepłego kaloryfera. Kot, który zimą wchodzi pod koc, nie okazuje czułości, tylko rozwiązuje problem fizyczny.
Szkolenie i socjalizacja
Devon rex należy do kotów, przy których nauka działa tak samo jak u psa towarzyszącego: nie dlatego, że kot „słucha”, ale dlatego, że go to interesuje.
- Zdolność uczenia się: sztuczki i sygnały przyswajają szybko; aportują zabawkę, odpowiadają na imię i bez dramatów przyjmują szelki.
- Wyłącznie wzmocnienie pozytywne: pochwała, zabawa, smakołyk. Devony są wyczulone na nastrój człowieka i źle znoszą presję i karę — pod przymusem kot się nie uczy, tylko zamyka.
- Przestrzeń pionowa: wysokie drapaki, półki, trasy pod sufitem. Kotu, który z natury pnie się w górę, łatwiej dać legalną trasę, niż oduczać go szafy.
- Łamigłówki: interaktywne zabawki i miski-zagadki pokrywają zapotrzebowanie na obciążenie umysłowe, które u devona jest ponadprzeciętne.
- Wczesna socjalizacja: poznawanie różnych ludzi, dźwięków i zwierząt pod nadzorem daje spokojnego, pewnego siebie dorosłego kota.
Stąd i odpowiedź na najczęstsze pytanie o utrzymanie. Do mieszkania — tak, pod warunkiem przestrzeni pionowej, drapaków i zabawy. Ale dla człowieka, którego całymi dobami nie ma w domu, ta rasa nadaje się słabo: devon rex źle znosi samotność, a towarzystwo znaczy dla niego więcej niż metry kwadratowe.
