Charakter rasy Doberman

Charakter: temperament i zachowanie

Charakter dobermana to złożona mieszanka przeciwieństw. To pies zdecydowany i pewny siebie, o silnej woli i twardym usposobieniu. Ale jednocześnie jest niezwykle oddany człowiekowi, zorientowany na swojego właściciela i gotów spełniać wszystkie jego polecenia. To klasyczny „pies jednego człowieka” lub jednej rodziny.

Inteligencja i wrażliwość

Dobermany zajmują jedno z czołowych miejsc w rankingach najinteligentniejszych ras psów. Rozumieją komendy w lot, są zdolne do skomplikowanej analizy sytuacji i podejmowania samodzielnych decyzji (co czasami może komplikować tresurę). Jednak ich inteligencja łączy się z wysoką wrażliwością. Doberman subtelnie wyczuwa nastrój właściciela, źle znosi krzyk, brutalność czy niesprawiedliwą karę. To „pies-rzep” (velcro-dog), który chce być blisko rodziny 24/7 i cierpi z powodu samotności lub braku uwagi.

Instynkt obronny

Doberman ma dobrze rozwinięty instynkt obronny i stróżujący. Zawsze jest w gotowości, kontroluje terytorium i członków „stada”. Nigdy nie pozwoli skrzywdzić swojego właściciela i jego rodziny, jest też gotów do desperackiej obrony swojego mienia. Przy tym, prawidłowo wychowany doberman jest pokojowo nastawiony i przyjazny poza swoim terytorium. Nie będzie szukał konfliktu pierwszy, ale w przypadku realnego zagrożenia lub agresji ze strony innych psów czy obcych ludzi, będzie w stanie obronić siebie i swoich. Jego nieustraszoność, siła i odwaga zawsze pomogą mu odnieść zwyciestwo.

Doberman i dzieci

Doberman, który dorastał z dziećmi, zazwyczaj dobrze się z nimi dogaduje, może stać się dla nich odważnym i śmiałym obrońcą oraz partnerem do zabaw. Jest to jednak duży i silny pies. Nawet w trakcie zabawy może przypadkowo popchnąć lub przewrócić małe dziecko. Dlatego wszelkie kontakty muszą odbywać się pod nadzorem dorosłych. Ważne jest również, aby uczyć dzieci szacunku do przestrzeni osobistej psa.

Kontakty z innymi zwierzętami

Socjalizacja z innymi zwierzętami musi być wczesna i konsekwentna. Dobermany mogą żyć z innymi psami i kotami, zwłaszcza jeśli dorastały razem. Jednak u samców może wystąpić wyraźna agresja w stosunku do psów tej samej płci. Małe zwierzęta (gryzonie, ptaki) mogą być przez nie postrzegane jako ofiara z powodu ich instynktu łowieckiego (który, choć wyciszony, jest obecny).

Szkolenie i socjalizacja

Szkolenie dobermana to warunek konieczny, a nie opcja. Ze względu na ich inteligencję, siłę i instynkty obronne, niekontrolowany doberman może być niebezpieczny. Rasa ta kategorycznie nie jest zalecana dla nowicjuszy ani osób o słabym charakterze.

Wczesna socjalizacja

Dla dobermana kluczowa jest wczesna socjalizacja (od 3 do 16 tygodni). Nie może być ani lękliwy, ani agresywny. Szczeniaka należy zapoznawać z różnymi ludźmi, dźwiękami, miejscami, środkami transportu. Częściej zabieraj szczeniaka na spacery w miejsca publiczne, nie zabraniaj mu kontaktów z innymi zrównoważonymi psami. Musisz mieć pewność, że dorosły pies będzie adekwatnie reagował na każdą sytuację.

Metody szkolenia

Aby rozpocząć naukę, musisz mieć z psem relację opartą na zaufaniu. Musisz zająć dominującą pozycję, ale nie poprzez siłę czy okrucieństwo, lecz poprzez pewność siebie, konsekwencję i autorytet. Doberman musi uważać Cię za swojego lidera.

Świetnie reagują na metody pozytywnego wzmocnienia (smakołyki, pochwała, zabawa). Brutalność lub kary fizyczne mogą złamać wrażliwą psychikę dobermana albo, wręcz przeciwnie, wywołać agresję. Szkolenie musi być konsekwentne, sprawiedliwe i interesujące. Psy te szybko się nudzą monotonnym opanowanie materiału.

Sport i praca

Dobermany to niezwykle utalentowane psy. Stają się profesjonalistami w każdej dziedzinie. Idealnie pasują do nich sporty takie jak agility, obedience, coursing, a także dyscypliny służbowe (np. IPO/Schutzhund - służba obronna, gdzie mogą legalnie realizować swoje instynkty pod kontrolą). Zdolności tropiące mają we krwi - stają się doskonałymi pomocnikami policjantów i ratowników, w odróżnieniu od ras stricte myśliwskich jak czeski fousek czy spinone włoski.

Plusy i minusy rasy

Decyzja o wzięciu dobermana musi być maksymalnie przemyślana. To nie jest pies, którego można wziąć „dla urody” i ignorować jego potrzeby.