Dogo Canario — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia Dogo Canario

Historia Dogo Canario sięga głębokiej starożytności i jest nierozerwalnie związana z Wyspami Kanaryjskimi, które, według jednej z wersji, zawdzięczają swoją nazwę właśnie dużym psom (od łac. canis – pies), które tam mieszkały. Uważa się, że przodkami współczesnych Perro de Presa Canario były lokalne psy „majorero” (Bardino Majorero), które krzyżowano z molosami, sprowadzonymi na wyspy przez hiszpańskich konkwistadorów.

Przez wieki psy te były wykorzystywane do pilnowania bydła, ochrony mienia, a nawet do walk psów, które były popularne w Europie do połowy XX wieku. Właśnie do walk do krwi lokalnych psów dodano krew angielskich buldogów i mastiffów, co nadało rasie jeszcze większej zaciekłości, mocy i charakterystycznego pręgowanego umaszczenia. Kiedy w latach 40. XX wieku walki psów w Hiszpanii zostały oficjalnie zakazane, popularność Dogo Canario gwałtownie spadła, a rasa znalazła się na skraju wyginięcia.

Odrodzenie rozpoczęło się dopiero w latach 70. XX wieku dzięki wysiłkom grupy entuzjastów i hodowców pod przewodnictwem znanego amerykańskiego kynologa dr. Carla Semencica, który „odkrył” te psy dla świata. Hiszpańscy hodowcy aktywnie pracowali nad odtworzeniem pogłowia, selekcjonując najlepszych przedstawicieli, którzy przetrwali na farmach. W 1989 roku rasa otrzymała oficjalne uznanie w Hiszpanii, a w 2001 roku została wstępnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI), uzyskując pełne uznanie w 2011 roku. Dziś Dogo Canario to narodowy symbol wyspy Gran Canaria.

Wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny

Dogo Canario to molos średniej wielkości, o prostych liniach i proporcjonalnej budowie. Jego wygląd emanuje siłą i pewnością siebie. Jest to pies funkcjonalny, którego budowa ciała jest idealnie przystosowana do stróżowania.

• Głowa: Masywna, zwarta, o kształcie sześcianu (typu brachycefalicznego). Czaszka szeroka i płaska. Stop wyraźny, ale nie gwałtowny. Kufa krótka, około 40% całkowitej długości głowy, o szerokiej podstawie. Wargi grube, ale nie nadmiernie obwisłe.
• Oczy: Lekko owalne, od średnich do dużych. Kolor – od ciemnokasztanowego do średniokasztanowego, w zależności od umaszczenia. Spojrzenie spokojne, ale uważne i surowe.
• Uszy: Średniej wielkości, szeroko rozstawione. Jeśli uszy nie są kopiowane, wiszą naturalnie po bokach głowy. W krajach, gdzie jest to dozwolone, uszy mogą być kopiowane w celu nadania bardziej groźnego wyglądu i zapobiegania urazom.
• Tułów: Prostokątny, nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Szyja potężna, muskularna, z podwójnym podgardlem. Linia grzbietu prosta, zad lekko uniesiony. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, co zapewnia dużą pojemność płuc.
• Ogon: Gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. W spoczynku opuszczony w dół, w ruchu unosi się w kształcie szabli.
• Sierść: Krótka, szorstka, bez podszerstka, ściśle przylegająca do skóry. W dotyku nieco szorstka.

Umaszczenie Dogo Canario

Umaszczenie jest jedną z charakterystycznych cech rasy. Obowiązkowym elementem jest czarna maska na kufie, która nie powinna wznosić się powyżej poziomu oczu.