Charakter: temperament i zachowanie
Charakter psów tej rasy praktycznie nie ma wad, jeśli spojrzymy na nie przez pryzmat ich przeznaczenia. Wiedzą dokładnie, gdzie i jak mają się zachować. To intelektualiści psiego świata o wysokim poziomie adaptacji.
W domu psy te są dość spokojne, czasem wręcz flegmatyczne. W stosunku do bliskich są czułe, lubią dotyk i są przyjaźnie nastawione. Pointer angielski to pies, który kocha komfort; nie zdziw się, jeśli znajdziesz go pod kołdrą w swoim łóżku. Na polowaniu zachodzi jednak metamorfoza - pies staje się uważny, pełen pasji i niestrudzony. Świetnie dogadują się z innymi zwierzętami domowymi, zwłaszcza psami, ponieważ pointery przywykły do pracy w sforze (parze). Jednak drobne gryzonie czy ptaki moga wzbudzić ich zainteresowanie, choć pointer nie ma skłonności do agresji czy zabijania zdobyczy (jego zadaniem jest znalezienie i wskazanie).
Pointery doskonale rozumieją kontekst: dom służy do odpoczynku, pole do pracy. Mimo to, ptaków w pobliżu lepiej nie trzymać w wolnym dostępie. Nie kuś swojego ulubieńca, żeby potem nie musieć go karać; jeśli regularnie z nim polujesz, karanie psa za przejaw instynktu jest niedopuszczalne, aby nie wywołać u niego dysonansu związanego z dwiema sprzecznymi informacjami.
Pamiętaj też, że charakter Twojego czworonożnego przyjaciela w dużej mierze zależy od wychowania, bo to Ty go kształtujesz. Z natury pointery są szybkie, zwinne, mądre, dobroduszne i wesołe. Są całkowicie pozbawione agresji wobec człowieka. Aby w przyszłości u szczeniaka ujawniły się wszystkie najlepsze cechy, spraw, by od małego czuł się bezpieczny i pewny siebie.
Wady i zalety rasy
Jak każda rasa, pointer angielski ma swoje mocne i słabe strony. To, co dla myśliwego jest zaletą, dla przeciętnego mieszkańca miasta może stać się problemem.
Wady i zalety rasy · 6
| Zalety (Plusy) | Wady (Minusy) |
|---|---|
| Wysoka inteligencja i podatność na szkolenie | Nadmierna energia, wymaga dużo ruchu |
| Brak agresji wobec ludzi i innych psów | Źle znosi samotność, może wyć |
| Łatwa pielęgnacja krótkiej sierści | Nie nadaje się do trzymania na dworze (marznie) |
| Idealny partner do biegania i sportu | Silny instynkt łowiecki (może uciec za ptakiem) |
| Czuły i oddany rodzinie | Dość „gadatliwy” w domu, jeśli się nudzi |
| Wytrzymały i zdrowy z natury | Skłonność do zjadania „śmieci” na spacerach |
Szkolenie i socjalizacja
Wychowanie i szkolenie to kluczowe momenty w Twoim życiu i życiu Twojego pupila. Pointery angielskie to psy mądre i pojętne, z wrodzonym instynktem łowieckim, ale w przypadku niewłaściwego wychowania mogą stać się lękliwe i nieposłuszne, albo wręcz przeciwnie - ignorować właściciela na spacerze.
Aby do tego nie doszło, w żadnym wypadku nie krzywdź psa fizycznie. Pointery są bardzo wrażliwe na intonację i nastrój właściciela. Musisz być cierpliwy i konsekwentny, ale łagodny. Twarde metody tresury sprawią, że pies zamknie się w sobie.
Niezwykle ważna jest wczesna socjalizacja - musisz zapoznać szczeniaka z otaczającym go światem i jego mieszkańcami. Spaceruj po parkach, zapoznawaj z innymi psami, ludźmi w kapeluszach, rowerzystami. Pies myśliwski musi być przede wszystkim pewny siebie. Jeśli szczeniak czegoś się przestraszy, nie żałuj go nadmiernie, w przeciwnym razie Twój gest zostanie odebrany jako pochwała za właściwe (lękliwe) zachowanie. Lepiej odwrócić jego uwagę zabawą.
Poważne szkolenie lepiej zacząć, gdy Twój pointer nieco podrośnie (po 6–8 miesiącach), a póki co naucz go podstawowych komend, takich jak: „Do mnie!”, „Siad”, „Nie wolno”, „Noga”. Komenda „Stój” jest dla pointera naturalna, ale trzeba ją utrwalić. Niemniej jednak do lasu szczeniaka trzeba zabierać od małego, aby przyzwyczajał się do tego środowiska, dźwięków i otoczenia.
Pointery to psy specjalizujące się w ptactwie (kuropatwa, bażant, przepiórka). Mają nawet własną strategię, której szczeniaka uczyć nie trzeba - ma to we krwi. Wyczuwszy ptaka, pointer robi charakterystyczną stójkę, podnosząc przednią łapę i wyciągając się jak struna, wskazując kierunek zwierzyny; następnie czeka na komendę gospodarza, by wypłoszyć ptaka (komenda „Naprzód”). W idealnym scenariuszu pointer nie powinien gonić ptaka po zerwaniu się do lotu. Potem pies może przynieść zdobycz do ręki właściciela, choć aportowanie nie jest obowiązkową dyscypliną profilową dla wyżłów brytyjskich, w odróżnieniu od kontynentalnych. Najważniejsze, byś przyzwyczaił go do posłuszeństwa, a to wcale nie jest trudne, jeśli Twój pupil czuje do Ciebie miłość i zaufanie.
Jeśli interesują Cię inne rasy do aktywnego polowania, warto zwrócić uwagę na bliskich krewnych pointera. Na przykład wyżeł niemiecki krótkowłosy to bardziej uniwersalny żołnierz, który pracuje zarówno ze zwierzyną, jak i w wodzie. A dla miłośników francuskiego szarmu odpowiedni będzie wyżeł z Saint-Germain, który również posiada wspaniałe cechy użytkowe. Często ludzie wybierają pointera tylko ze względu na ładny obrazek, nie rozumiejąc ogromu potrzebnej aktywności. Jeśli szukasz psa do towarzystwa, ale polowanie Cię nie interesuje, być może warto rozważyć inne opcje. Na przykład, jeśli lubisz puszystych przyjaciół, zwróć uwagę na szpica niemieckiego (wilczego), który będzie wspaniałym ulubieńcem rodziny. A dla tych, których pasją nie jest łowiectwo, a powiedzmy turystyka w północnych szerokościach czy pasterstwo, ciekawym wyborem będzie lapinporokoira.
