Historia rasy wyżeł francuski (gaskoński)
Historia wyżła francuskiego sięga odległej przeszłości, prawdopodobnie aż do XV wieku. Uważa się, że psy te są bezpośrednimi potomkami starych hiszpańskich i włoskich wyżłów, które sprowadzono do Francji. Przez wieki były wiernymi towarzyszami francuskich myśliwych, zwłaszcza w południowych regionach kraju. Gaston Phoebus, hrabia de Foix, już w XIV wieku opisywał w swoich dziełach psy bardzo podobne do współczesnych wyżłów. Świadczy to o starożytnym pochodzeniu i ugruntowanych cechach myśliwskich rasy. Z kolei wyżły francuskie stały się przodkami wielu współczesnych wyżłów kontynentalnych, takich jak wyżeł z Owernii.
Do XIX wieku rasa rozwijała się w sposób naturalny, ale z czasem zaczęły pojawiać się różne typy regionalne. Pod koniec XIX wieku kynolodzy postanowili ujednolicić rasę, w wyniku czego wyodrębniono dwa główne typy: większy i potężniejszy gaskoński oraz lżejszy i zwinniejszy pirenejski. Nazwa rasy pochodzi od miejsca jej głównego występowania - historycznej prowincji Gaskonia w południowo-zachodniej Francji. Na przełomie wieków rasa stanęła na krawędzi wyginięcia, ale dzięki wysiłkom entuzjastów udało się ją uratować. Mimo to wyżeł francuski typu gaskońskiego do dziś pozostaje dość rzadką rasą poza swoją ojczyzną, choć jego popularność stopniowo rośnie wśród miłośników psów myśliwskich.
Jak wygląda wyżeł francuski (gaskoński): wzorzec rasy
Wyżeł francuski typu gaskońskiego to pies o szlachetnym wyglądzie, łączący w sobie moc bez nadmiernej ciężkości. Ma mocny, dobrze zbalansowany kościec i rozwiniętą muskulaturę. Jest to smukły pies z głęboką klatką piersiową sięgającą łokci i lekko podkasany brzuchem. Skóra u gaskończyka jest dość luźna, co jest jedną z jego charakterystycznych cech.
- Głowa: Dość duża, ale nie ciężka. Linie czaszki i kufy są lekko rozbieżne. Czaszka jest prawie płaska lub lekko wypukła. Stop (przejście od czoła do kufy) jest umiarkowany.
- Kufa: Szeroka, prostokątna, nieco krótsza od czaszki. Grzbiet nosa może być czasami lekko wypukły (nos rzymski). Wargi są grube, dobrze opadające, tworząc wyraźne fafle.
- Oczy: Kasztanowe lub ciemnożółte, owalne. Spojrzenie jest spokojne, otwarte i wyraziste.
- Uszy: Osadzone na poziomie oczu, średniej długości, lekko zwinięte. Końcówki uszu powinny sięgać do wierzchołka nosa.
- Nos: Duży, brązowy, z dobrze otwartymi nozdrzami.
- Tułów: Grzbiet szeroki i prosty. Lędźwie krótkie, umięśnione. Zad lekko opadający.
- Ogon: Zazwyczaj kopiowany, ale może być też naturalnie długi. Długi ogon jest noszony na poziomie grzbietu lub nieco niżej.
- Kończyny: Mocne, muskularne, o dobrym kątowaniu. Łapy zwarte, prawie okrągłe, z ciasno zebranymi palcami i mocnymi opuszkami.
- Sierść: Krótka, ale dość gęsta i zwarta, nieco grubsza niż u typu pirenejskiego. Na głowie i uszach sierść jest cieńsza.
Umaszczenie wyżła gaskońskiego może występować w kilku wariantach:
- Jednolity brązowy (kasztanowy).
- Brązowy z białym (z dużymi plamami lub bez).
- Brązowy z białym, z gęstym cętkowaniem (dereszowaty).
- Brązowy z płowymi podpalaniami (nad oczami, na policzkach i łapach).
