Historia rasy
Historia spaniela francuskiego to prawdziwy dramat, obejmujący stulecia królewskiego uznania, groźbę całkowitego wyginięcia i odrodzenie dzięki wysiłkom oddanych entuzjastów. Rasa ta jest bezpośrednim potomkiem średniowiecznych psów myśliwskch Oysel (psów do polowań na ptaki), które zostały opisane już w XIV wieku w słynnym traktacie „Livre de Chasse” („Księga Polowania”) Gastona Febusa, hrabiego de Foix.
Przez stulecia psy te były ulubieńcami francuskiej arystokracji królewskiej. Wysoko ceniono je za spokojny, metodyczny styl pracy i zdolność do polowania w różnorodnych warunkach. Można je było często spotkać w królewskich psiarniach w Compiègne i Fontainebleau. Uważa się, że spaniel francuski jest przodkiem lub bliskim krewnym wielu współczesnych ras seterów i spanieli.
Jednak wraz z nadejściem Rewolucji Francuskiej i zmianą ustroju społecznego, polowanie przestało być wyłącznym przywilejem arystokracji. W XIX wieku rozpoczął się masowy „import” brytyjskich ras myśliwskich - zwłaszcza seterów angielskich i pointerów. Psy te były szybsze, miały szerszy zasięg poszukiwań i bardziej odpowiadały nowym trendom myśliwskim. W rezultacie autentyczny spaniel francuski znalazł się na skraju wyginięcia, wyparty przez bardziej „efektywnych” konkurentów.
Odrodzenie rasy pod koniec XIX i na początku XX wieku jest nierozerwalnie związane z nazwiskiem jednego człowieka - księdza Abbé Fournier. Był on zapalonym myśliwym i kynologiem, który dostrzegł katastrofalny spadek pogłowia tych wyjątkowych psów. Abbé Fournier poświęcił swoje życie poszukiwaniu i ochronie nielicznych pozostałych czystorasowych przedstawicieli. To właśnie on w 1906 roku opracował pierwszy oficjalny wzorzec rasy, zakładając klub „Club de l'Épagneul Français”.
Dwie wojny światowe ponownie zadały rasie dotkliwy cios, ale dzięki pracy Abbé Fournier i innych entuzjastów, udało się ją ocalić. Spaniel francuski jest blisko spokrewniony z innymi regionalnymi wyżłami francuskimi, takimi jak spaniel pikardyjski oraz rzadszy spaniel z Pont-Audemer, choć różni się od nich temperamentem i niektórymi cechami wyglądu. Dziś rasa jest najbardziej popularna we Francji i Kanadzie (szczególnie w Quebecu), gdzie nadal jest wysoko ceniona jako pracowity myśliwy i wyjątkowy towarzysz.
Jak wygląda spaniel francuski: opis wyglądu
Spaniel francuski to elegancki, atletyczny pies średniej wielkości, łączący w sobie moc i finezję. Ma mocną, ale nie nazbyt masywną budowę ciała, świadczącą o wytrzymałości. Jego wygląd zewnętrzny to klasyka typu „spaniela”, z długą, falistą sierścią i dobrotliwym, inteligentnym spojrzeniem.
Głowa jest proporcjonalna do tułowia, z ledwo zauważalnym przejściem od czoła do kufy (stopem). Kufa długa, szeroka, z ledwo widocznym garbkiem na grzbiecie nosa. Duże oczy o ciemnobursztynowej barwie mają owalny kształt i emanują łagodnym, inteligentnym wyrazem. Nisko osadzone, zwisające uszy są jedną z wizytówek rasy: są długie (powinny sięgać końca nosa) i pokryte piękną, długą, falistą sierścią.
Tułów jest mocny, z głęboką klatką piersiową, zapewniającą przestrzeń dla wydajnych płuc. Grzbiet prosty, lędźwie mocne. Kończyny muskularne, o mocnym kośćcu. Ogon długi, osadzony nieco poniżej linii grzbietu, nigdy nie noszony powyżej niej. Ma charakterystyczne wygięcie w kształcie litery S i jest ozdobiony luksusowym „pióropuszem” z długiej, falistej sierści.
Szczegółowy wzorzec rasy (FCI nr 175)
Jak wygląda spaniel francuski: opis wyglądu · 9
| Część ciała | Wymagania wzorca |
|---|---|
| Ogólny wygląd | Elegancki, średniej wielkości, atletyczny, typu „spaniel”. Wygląda na mocnego i wytrzymałego. |
| Głowa | Typu „spaniela”. Czaszka lekko wypukła. Stop (przejście) łagodny, niezaznaczony ostro. |
| Kufa | Dłuższa od czaszki. Grzbiet nosa prosty lub z ledwo widocznym garbkiem. Trufla nosa duża, brązowa. |
| Oczy | Duże, owalne, ciemnobursztynowe (kolor cynamonu). Spojrzenie dore, inteligentne, łagodne. |
| Uszy | Osadzone nisko (na poziomie oczu lub niżej). Długie, sięgające końca nosa. Pokryte długą, falistą sierścią. |
| Korpus | Klatka piersiowa głęboka, szeroka. Grzbiet prosty, mocny. Lędźwie krótkie, muskularne. |
| Ogon | Długi, niekopiowany. Osadzony nisko. Ma wygięcie w kształcie litery S. Pokryty gęstym „piórem”. |
| Sierść | Długa, gęsta, przylegająca do ciała. Falista (na uszach, ogonie, tylnej stronie nóg), ale nigdy nie kędzierzawa. Krótka na głowie. |
| Umaszczenie | Tylko jedno: białe z brązowymi łatami (od jasnocynamonowego do ciemnowątrobianego). Łaty mogą być różnej wielkości, z dereszem (roan) lub bez. |
Sierść i umaszczenie
Sierść spaniela francuskiego jest jego ozdobą i ochroną. Jest długa, ściśle przylega do ciała i ma jedwabistą teksturę. Ważną cechą jest to, że sierść jest falista, a nie kędzierzawa. Najbardziej wyraźne fale i „pióra” (długa sierść) znajdują się na uszach, tylnej stronie nóg, brzuchu i oczywiście na ogonie, gdzie tworzą piękny „pióropusz”. Na głowie sierść jest krótka i gładka.
Umaszczenie rasy jest tylko jedno, choć ma warianty: białe z brązowymi łatami. Kolor łat może wahać się od jasnego odcienia cynamonu do nasyconego, ciemnowątrobianego. Łaty mogą być duże (tworząc „płaszcz”) lub średniej wielkości. Dopuszczalny, a nawet pożądany jest deresz (roan) - drobne brązowe cętki na białym tle. Inne umaszczenia (czarno-białe, trójkolorowe) są niedopuszczalne dla rasy.
