Historia rasy
Historia tej rasy jest ściśle związana z arystokratycznymi tradycjami łowieckimi Francji. Petit Gascon-Saintongeois jest bezpośrednim wynikiem celowej pracy hodowlanej, która rozpoczęła się w połowie XIX wieku. W tym czasie rasa gończych saintonge, znana ze swoich doskonałych cech użytkowych, znalazła się na granicy wyginięcia z powodu silnego chowu wsobnego i spadku popularności dużych polowań.
Hrabia Joseph de Carayon-Latour, zapalony myśliwy, postawił sobie za cel ocalenie rasy. Skrzyżował nieliczne ocalałe osobniki gończych saintonge z majestatycznymi wielkimi gończymi błękitnymi gaskońskimi, które należały do barona de Ruble. W wyniku tego połączenia powstała nowa rasa – duży gończy gaskońsko-saintonge. Jednak geny gończych gaskońskich okazały się dominujące i nie udało się odtworzyć oryginalnego typu gończego saintonge. Zamiast tego narodziła się nowa, elegancka i wytrzymała rasa.
Mała wersja, Petit Gascon-Saintongeois, pojawiła się nieco później. Została wyhodowana poprzez staranną selekcję najmniejszych osobników z miotów dużych gończych gaskońsko-saintonge. Celem było stworzenie lżejszego i zwinniejszego psa, idealnie przystosowanego do polowań na drobną zwierzynę, taką jak zające czy lisy. Ten „mały” wariant szybko zyskał popularność wśród myśliwych w południowo-zachodniej Francji, gdzie pozostaje powszechny do dziś. Pomimo nazwy, jest to pies średniej wielkości, a przymiotnik „mały” służy jedynie do odróżnienia go od większego krewnego. Poza Francją rasa pozostaje dość rzadka. Jej niezależny temperament jest zbliżony do takich ras jak ariegeois czy mały gończy błękitny gaskoński.
Jak wygląda Petit Gascon-Saintongeois: wzorzec rasy
Petit Gascon-Saintongeois to pies o szlachetnym wyglądzie, w którym harmonijnie łączą się siła i elegancja. Ma typową dla gończych budowę, co świadczy o jego wytrzymałości i szybkości.
- Wygląd ogólny: Dobrze zbalansowany, atletyczny pies o wydłużonej sylwetce z mocnym kośćcem i rozwiniętą muskulaturą.
- Głowa: Długa, ale niezbyt szeroka. Czaszka lekko wypukła, guz potyliczny wyraźnie zaznaczony. Przejście od czoła do kufy (stop) płynne, słabo zaznaczone.
- Kufa: Prosta, tej samej długości co część mózgowa czaszki. Wargi przylegające, górna warga lekko zachodzi na dolną. Nos duży, czarny.
- Uszy: To jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Są długie, cienkie, nisko osadzone (na poziomie oczu lub niżej), lekko skręcone do wewnątrz i zakończone ostro.
- Oczy: Owalne, w kolorze ciemnokasztanowym. Spojrzenie jest spokojne, nieco smutne, ale jednocześnie inteligentne i przenikliwe.
- Szyja: Długa, lekko wygięta, z niewielkim luźnym fałdem skóry (podgardlem).
- Tułów: Grzbiet prosty i mocny. Lędźwie lekko wysklepione, dobrze połączone z grzbietem. Zad szeroki, lekko opadający. Klatka piersiowa głęboka i długa, zapewniająca wystarczająco dużo miejsca dla płuc.
- Ogon: Szablasty, gruby u nasady i stopniowo zwężający się ku końcowi. Pies nosi go z gracją, ale nie zarzuca na grzbiet.
- Kończyny: Proste, równoległe, o mocnym kośćcu i suchej muskulaturze. Łapy zwarte, owalne („zajęcze”), z mocno zaciśniętymi palcami i solidnymi poduszkami.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, gęsta i gładka. Podstawowy kolor to biały z czarnymi łatami. Łaty mogą mieć różną wielkość, czasami są tak duże, że pies wydaje się prawie czarny z białymi znaczeniami. Dopuszczalne są gęste czarne nakrapiania. Na policzkach, nad oczami i na wewnętrznej stronie uszu występują znaczenia o jasnym płowym lub sarnim odcieniu.
