Historia i pochodzenie pinczera niemieckiego
Historia pinczera niemieckiego jest ściśle powiązana z historią pinczera miniaturowego i sznaucera. Przez wieki psy te były znane w Niemczech jako wszechstronni pomocnicy rolników. Ich głównym zadaniem było łapanie szczurów i innych gryzoni w stajniach i domach, za co zyskały przydomek „Rattler” (szczurołapy). Ponadto strzegły mienia i towarzyszyły wozom.
Początkowo „pinczer” był bardziej opisem typu psa (gładkowłosy szczurołap) niż konkretną rasą. Pinczery i sznaucery (wariant szorstkowłosy) często rodziły się w jednym miocie i były rejestrowane jako jedna rasa. Dopiero pod koniec XIX wieku rozpoczęła się celowa selekcja. W 1879 roku pinczer niemiecki zosta uznany za odrębną rasę. Uważa się, że Friedrich Louis Dobermann, twórca słynnej rasy dobermana, wykorzystał właśnie pinczery niemieckie (lub ich bezpośrednich przodków) jako jedną z podstaw do stworzenia swojego większego psa służbowego.
Dwie wojny światowe zadały rasie druzgocący cios. Szczególnie po II wojnie światowej pinczer niemiecki znalazł się na krawędzi całkowitego wyginięcia. W latach 1949–1958 w Niemczech Zachodnich nie zarejestrowano ani jednego miotu. Rasę faktycznie uratował entuzjasta o nazwisku Werner Jung, który zebrał kilku ocalałych przedstawicieli i, wykorzystując do odbudowy krwi pinczery miniaturowe, rozpoczął program odrodzenia. Dzięki jego wysiłkom dziś możemy cieszyć się towarzystwem tych wspaniałych psów.
Jak wygląda pinczer niemiecki: opis wyglądu
Pinczer niemiecki to uosobienie siły i elegancji bez zbędnych detali. Jest to pies średniej wielkości o dumnej postawie i płynnych liniach. Jego tułów ma kwadratowy format, co oznacza, że długość ciała jest mniej więcej równa wysokości w kłębie.
- Głowa: Kształtu klinowatego, długa i wąska. Czoło płaskie, bez zmarszczek. Przejście od czoła do kufy (stop) płynne, ale wyraźnie zaznaczone.
- Kufa: Mocna, proporcjonalna do całej głowy. Wargi cienkie, ciemne, ściśle przylegające do szczęk. Zgryz nożycowy.
- Oczy: Średniej wielkości, owalne, ciemnego koloru. Wyraz inteligentny i czujny.
- Uszy: Wysoko osadzone. Mogą być zarówno kopiowane (tam, gdzie jest to dozwolone prawnie - w Polsce kopiowanie jest zakazane), jak i naturalne. Naturalne uszy mają kształt litery V, wiszą na chrząstce, przylegając do policzków.
- Szyja: Średniej długości, sucha i muskularna, bez podgardla, elegancko wygięta.
- Tułów: Grzbiet prosty i mocny, krótki, umiarkowanie szeroki. Linia górna lekko opadająca od kłębu do zadu. Klatka piersiowa głęboka, umiarkowanie szeroka, z dobrze rozwiniętym przedpiersiem.
- Ogon: Wysoko osadzony. Podobnie jak uszy, może być kopiowany (zostawia się 2–3 kręgi) lub naturalny. Naturalny ogon może mieć kształt szablasty lub sierpowaty.
- Kończyny: Proste, równoległe, o mocnej kości i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Łapy zwarte („kocie”) ze złączonymi palcami i mocnymi, ciemnymi pazurami.
Sierść i umaszczenie
Sierść to jedna z głównych zalet rasy przy trzymaniu w mieszkaniu. Jest krótka, prosta, gęsta, lśniąca i ściśle przylega do ciała, bez podszerstka. To sprawia, że jej pielęgnacja jest minimalna.
Wzorzec uznaje dwa podstawowe typy umaszczenia:
- Jednolite: Różne odcienie rudego (od jeleniego do nasyconego czerwono-brązowego).
- Czarne podpalane: Główny kolor to nasycona, lśniąca czerń z wyraźnie odgraniczonymi rudo-czerwonymi znaczeniami (podpalaniami) nad oczami, na kufie, gardle, piersi (dwa trójkąty), łapach i pod ogonem.
