Historia rasy owczarek niemiecki długowłosy
Historia owczarka niemieckiego długowłosego jest ściśle spleciona z historią klasycznego, krótkowłosego owczarka niemieckiego. Założycielem rasy jest kapitan Max von Stephanitz, który pod koniec XIX wieku postawił sobie za cel stworzenie idealnego niemieckiego psa służbowego. Selekcjonował najlepszych przedstawicieli lokalnych psów pasterskich z Niemiec, kierując się ich cechami użytkowymi, inteligencją i wytrzymałością. Pierwszym zarejestrowanym owczarkiem niemieckim został Horand von Grafrath w 1899 roku i w tym samym roku założono Klub Miłośników Owczarka Niemieckiego (SV).
Od samego początku w miotach owczarków niemieckich okresowo pojawiały się szczenięta o dłuższej sierści. Było to naturalnym przejawem różnorodności genetycznej. Jednak przez długi czas wzorzec rasy, zorientowany głównie na cechy użytkowe i praktyczność, traktował długą sierść jako cechę niepożądaną, a czasami nawet jako wadę. Uważano, że zbyt długa sierść może przeszkadzać psu w pracy, zbierać brud, przemakać i dłużej schnąć, co było niepraktyczne dla psów służbowych, które często pracowały w trudnych warunkach pogodowych. Dlatego osobniki długowłose często wykluczano z hodowli.
Mimo oficjalnego stanowiska wielu miłośników rasy ceniło owczarki niemieckie długowłose za ich efektowny wygląd i często podkreślało ich nieco łagodniejszy i spokojniejszy temperament, chociaż nie był to powszechnie uznany fakt. Entuzjaści kontynuowali hodowlę psów długowłosych, a z czasem ich popularność rosła, zwłaszcza jako psów do towarzystwa i uczestników wystaw.
Przełomowy moment nastąpił w latach 2010–2011, kiedy Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała owczarka niemieckiego długowłosego (Langstockhaar mit Unterwolle – długowłosy z podszerstkiem) jako osobną odmianę szaty w ramach wzorca rasy owczarek niemiecki. Było to wielkie zwycięstwo dla zwolenników odmiany długowłosej. Ważnym warunkiem uznania była obecność dobrze rozwiniętego podszerstka, ponieważ psy z bardzo długą, miękką sierścią bez podszerstka (tzw. „Langhaar” – po prostu długowłosy) wciąż nie odpowiadają wzorcowi ze względu na mniejszą praktyczność i właściwości ochronne takiej szaty. Tym samym, współczesny owczarek niemiecki długowłosy to nie tylko pies z długą sierścią, ale zwierzę spełniające surowe wymagania wzorca, podobnie jak jego krótkowłosy krewny.
Wygląd i wzorzec owczarka niemieckiego długowłosego
Ogólnie rzecz biorąc, owczarek niemiecki długowłosy odpowiada tym samym kryteriom wzorca FCI nr 166 co odmiana krótkowłosa, z wyjątkiem opisu okrywy włosowej. Jest to pies średniej wielkości, silny, muskularny, o harmonijnych proporcjach i szlachetnej postawie.
Wygląd ogólny i proporcje: Podobnie jak odmiana krótkowłosa, wersja długowłosa jest psem o lekko wydłużonym formacie, gdzie długość tułowia przewyższa wysokość w kłębie o około 10–17%. Wzrost w kłębie dla psów wynosi 60–65 cm, dla suk – 55–60 cm. Waga odpowiednio 30–40 kg dla psów i 22–32 kg dla suk.
Głowa, oczy, uszy: Głowa w kształcie klina, proporcjonalna do tułowia. Oczy migdałowate, jak najciemniejszego koloru, nadające psu inteligentny i pewny siebie wyraz. Uszy średniej wielkości, stojące, wysoko osadzone, skierowane do przodu.
Tułów i kończyny: Mocny tułów z prostą linią grzbietu, dobrze rozwiniętym kłębem i lekko opadającym zadem. Kończyny silne, muskularne, o prawidłowych kątach, zapewniające charakterystyczny dla rasy, wydajny i wytrwały kłus.
Sierść (Langstockhaar mit Unterwolle): To jest kluczowa różnica. Owczarek niemiecki długowłosy ma długą, gęstą, bardziej miękką niż u krótkowłosego, ale nie nadmiernie jedwabistą sierść okrywową, która ściśle przylega do ciała, oraz dobrze rozwinięty, gęsty podszerstek. Obecność podszerstka jest obowiązkowa. Sierść tworzy charakterystyczne:
- „Kryzę” na szyi, która może być dość obfita.
- „Pióra” (dłuższą sierść) z tyłu uszu oraz na tylnej stronie przednich kończyn (od łokcia do nadgarstka).
- Obfite „portki” na tylnej stronie ud.
- Bardzo gęsty i puszysty ogon, sięgający co najmniej do stawu skokowego, z sierścią zwisającą w dół.
Na głowie, wewnętrznej stronie uszu, przedniej stronie kończyn i łapach sierść jest krótsza. Sierść nie powinna być nadmiernie długa, kręcona, falowana ani tworzyć przedziałka na grzbiecie. Zbyt miękka, jedwabista lub wełnista sierść, a także brak podszerstka są wadami.
Umaszczenie: Dopuszczalne umaszczenia są takie same jak dla odmiany krótkowłosej: Czaprakowate (czarno-podpalane): Z podpalaniem od nasyconego rudo-brązowego do płowego. Czarny „czaprak” (siodło) pokrywa grzbiet, boki i górną część ogona. Obowiązkowa czarna maska na pysku. Czarne: Jednolicie czarne umaszczenie. Możliwe niewielkie białe znaczenia na piersi, ale są one niepożądane. Wilczaste (szare lub rude): Każdy włos okrywowy ma naprzemienne jasne i ciemne strefy. Obowiązkowa czarna maska. Białe umaszczenie nie jest uznawane przez wzorzec FCI dla owczarka niemieckiego; psy o białym umaszczeniu należą do odrębnej rasy – białego owczarka szwajcarskiego.
