Historia pochodzenia rasy
Historia Golden Retrievera owiana jest legendami, ale rzeczywiste fakty są nie mniej fascynujące. Pochodzenie rasy jest ściśle związane ze Szkocją i nazwiskiem Dudleya Marjoribanksa, pierwszego Lorda Tweedmouth. W połowie XIX wieku postawił sobie za cel wyhodowanie idealnego psa myśliwskiego-aportera, który dobrze sprawdziłby się w trudnych warunkach szkockich wyżyn, zwłaszcza podczas polowań na ptactwo wodne.
Istniała popularna legenda, że Lord Tweedmouth nabył grupę rosyjskich psów cyrkowych (rzekomo owczarków kaukaskich) i to one stały się podstawą rasy. Jednak zapisy z księgi hodowlanej Lorda, opublikowane w 1952 roku, rozwiały ten mit. Pokazały one, że rasa została starannie wyhodowana poprzez krzyżowanie różnych ras. Podstawą był żółty, płaskowłosy retriever o imieniu Nous, nabyty przez Lorda w 1865 roku. Nous został skrzyżowany z suką Tweed Water Spaniela o imieniu Belle. Tweed Water Spaniele (obecnie wymarła rasa) były znane ze swojej inteligencji, zamiłowania do wody i kędzierzawego, kasztanowego futra.
W kolejnych pokoleniach, w celu udoskonalenia rasy i utrwalenia pożądanych cech, dodawano krew:
- Seterów irlandzkich - w celu poprawy węchu i nadania sierści nasyconego złotego odcienia.
- Bloodhoundów - dla wzmocnienia węchu i wytrzymałości.
- Spanieli wodnych (możliwe, że oprócz Tweed Water Spaniela, również innych).
- Płaskowłosych retrieverów o czarnym umaszczeniu.
Celem Lorda Tweedmoutha było stworzenie psa, który łączyłby w sobie siłę, wytrzymałość, wyostrzony węch, delikatny chwyt do aportowania zwierzyny bez uszkodzeń (soft mouth), a także oddany i zrównoważony charakter. Rezultat przerósł wszelkie oczekiwania. Golden Retriever szybko zyskał popularność wśród myśliwych dzięki swoim wybitnym cechom użytkowym.
Po raz pierwszy rasa została uznana przez Angielski Kennel Club w 1911 roku pod nazwą „Retriever (Golden and Yellow)”. W 1920 roku nazwę zmieniono na „Golden Retriever”. Amerykański Kennel Club (AKC) uznał rasę w 1932 roku. Dziś Golden Retriever jest jedną z najpopularniejszych ras na świecie, cenioną nie tylko jako pies myśliwski, ale także jako wspaniały towarzysz i ulubieniec rodziny.
Jak wygląda Golden Retriever: szczegółowy opis wyglądu i wzorzec rasy
Golden Retriever - to harmonijnie zbudowany, symetryczny, aktywny i silny pies średniej wielkości o dobrym, ale nie zbyt masywnym kośćcu. Jego wygląd emanuje pewnością siebie, życzliwością i inteligencją. Zgodnie ze wzorcem FCI nr 111, główne cechy rasy są następujące:
- Wygląd ogólny: Symetryczny, zrównoważony, aktywny, mocny, z prostą linią grzbietu i głęboką klatką piersiową. Ruchy swobodne i płynne.
- Głowa: Proporcjonalna do ciała. Czaszka szeroka, ale nie toporna. Stop (przejście od czoła do kufy) dobrze zaznaczony. Kufa mocna, szeroka i głęboka, jej długość jest mniej więcej równa długości czaszki od potylicy do stopu.
- Nos: Czarny.
- Oczy: Ciemnobrązowe, dość szeroko rozstawione, średniej wielkości. Powieki ciemne. Wyraz oczu przyjazny i inteligentny.
- Uszy: Średniej wielkości, wiszące, osadzone mniej więcej na wysokości oczu. Po wyciągnięciu do przodu koniuszek ucha powinien sięgać do wewnętrznego kącika oka.
- Uzębienie: Zgryz nożycowy, tzn. górne siekacze ściśle zachodzą na dolne, zęby stoją pionowo w szczękach. Kompletny zestaw zębów jest ważny.
- Szyja: Średniej długości, muskularna, bez luźnej skóry.
- Tułów: Zrównoważony. Grzbiet prosty. Lędźwie krótkie, mocne, umięśnione. Klatka piersiowa głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami, ale nie beczkowata.
- Ogon: Osadzony na wysokości linii grzbietu, sięgający stawów skokowych. Noszony prosto lub z lekkim wygięciem do góry, ale nigdy nie zarzucany na grzbiet i nie zakręcony na końcu. Obficie owłosiony („pióro”).
- Kończyny:
- Kończyny przednie: Proste, z dobrym kośćcem. Łopatki długie, skośnie ustawione. Ramiona tej samej długości co łopatki. Łokcie ściśle przylegające do ciała.
- Kończyny tylne: Silne i muskularne. Stawy kolanowe dobrze kątowane. Stawy skokowe nisko osadzone, oglądane z tyłu - proste, nie wykrzywione ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
- Łapy: Okrągłe, „kocie”, z dobrze zwartymi palcami i grubymi opuszkami.
- Sierść: Gęsta, wodoodporna sierść dwuwarstwowa. Włos okrywowy prosty lub lekko falisty, ściśle przylegający. Podszerstek gęsty. Na tylnej stronie przednich łap, brzuchu, klatce piersiowej, tylnej stronie ud i spodzie ogona sierść tworzy dłuższe, gęstsze „pióra” lub „frędzle”.
- Umaszczenie: Dowolny odcień złota lub kremu. Niedopuszczalny jest kolor rudy (jak u setera irlandzkiego) lub mahoniowy. Dopuszcza się niewielką ilość białych włosów tylko na klatce piersiowej. Z wiekiem kufa i ciało mogą siwieć lub jaśnieć.
Odchylenia od wzorca, takie jak nieprawidłowy zgryz, nietypowe umaszczenie, agresywne lub bojaźliwe zachowanie, są uważane za wady lub wady dyskwalifikujące w zależności od stopnia ich nasilenia.
