Historia pochodzenia rasy wielki szwajcarski pies pasterski
Dokładne korzenie tych majestatycznych psów alpejskich gubią się w głębi wieków, ale najpopularniejsza teoria łączy je z rzymskimi molosami. Uważa się, że gdy legiony Juliusza Cezara przekraczały Alpy, towarzyszyły im duże i silne psy typu mastifów. Psy te pozostały w regionie, krzyżując się z lokalnymi rasami pasterskimi, co dało początek psom pasterskim. Przez wieki wykorzystywali je rolnicy, rzeźnicy i kupcy do pilnowania bydła, przewożenia wozów z mlekiem i mięsem na targi. Dzięki swojej sile i wytrzymałości były niezastąpionymi pomocnikami w trudnych warunkach górskich.
Pod koniec XIX wieku, wraz z rozwojem transportu i pojawieniem się innych ras, zapotrzebowanie na grossery zaczęło spadać, a rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Przez długi czas uważano je nawet za krótkowłosą odmianę berneńskiego psa pasterskiego. Punktem zwrotnym był rok 1908, kiedy na wystawie psów w Langenthalu profesor Albert Heim, wybitny kynolog i badacz szwajcarskich ras, zobaczył dwa takie psy. Natychmiast rozpoznał w nich przedstawicieli starożytnej, prawie zaginionej rasy „wielkich psów rzeźnickich” i doprowadził do ich uznania za odrębną rasę — wielki szwajcarski pies pasterski. Już w 1912 roku w Szwajcarii założono „Klub miłośników wielkich psów pasterskich”, który rozpoczął ukierunkowaną pracę nad odbudową i popularyzacją rasy. Podczas II wojny światowej szwajcarska armia aktywnie wykorzystywała grossery jako psy pociągowe i stróżujące, co pomogło zwiększyć ich liczebność. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała rasę w 1939 roku. Więcej o berneńskim psie pasterskim, a także appenzellerze oraz entlebucherze, przeczytacie w osobnych artykułach.
Jak wygląda wielki szwajcarski pies pasterski: standard i wygląd
Wielki szwajcarski pies pasterski to duży, masywny i muskularny pies o ciężkim kośćcu, który emanuje siłą i spokojem. Jego wygląd jest harmonijny i proporcjonalny, bez żadnej niezgrabności.
- Głowa: Masywna, ale proporcjonalna do ciała. Czaszka szeroka i płaska. Przejście od czoła do kufy płynne. Kufa długa i silna.
- Oczy: Migdałowe, średniej wielkości, w kolorze od orzechowego do kasztanowego. Spojrzenie żywe, inteligentne i przyjazne. Powieki dobrze przylegają.
- Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, wysoko osadzone. W spoczynku zwisają, przylegając do policzków, a gdy pies jest czujny – lekko podnoszą się u nasady i obracają do przodu.
- Tułów: Potężny, lekko wydłużony. Szyja mocna, muskularna, bez podgardla. Grzbiet prosty, szeroki i silny. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, owalnego kształtu.
- Ogon: Długi, ciężki, jest przedłużeniem linii grzbietu. W spoczynku zwisa w dół, podczas ruchu lub pobudzenia podnosi się do poziomu grzbietu lub nieco wyżej, ale nigdy nie jest zakręcony.
- Kończyny: Proste, równoległe, o mocnym kośćcu. Łapy zaokrąglone, zwarte, z mocnymi pazurami.
Sierść i umaszczenie
Sierść grossera jest dwuwarstwowa. Włos okrywowy jest średniej długości, gęsty i szorstki. Pod nim znajduje się gęsty, miękki podszerstek, zazwyczaj w kolorze szarym lub czarnym, który doskonale chroni psa przed zimnem i wilgocią.
Umaszczenie to wizytówka wszystkich psów pasterskich. Zawsze jest trójkolorowe: podstawowy kolor to nasycona czerń, z symetrycznymi rudo-brązowymi (podpalania) i czysto białymi znaczeniami.
- Czarny: Pokrywa większą część tułowia, szyję, głowę i ogon.
- Podpalania: Umiejscowione są na policzkach, nad oczami (w postaci „brwi”), na wszystkich czterech łapach między czarnym a białym, a także pod ogonem.
- Białe znaczenia: Powinny być symetryczne. Są to: strzałka na kufie, która przechodzi w „krzyż” na piersi, białe „skarpetki” na łapach i biały czubek ogona. Niepożądany jest biały „kołnierz” lub duża biała plama na potylicy.
