Historia pochodzenia gończego hanowerskiego
Historia gończego hanowerskiego sięga głębokiego średniowiecza, kiedy łowiectwo było nie rozrywką, lecz koniecznością. Za ich przodków uważa się ciężkie „limery” lub „psy przewodzące” (Leithunde), używane już przez plemiona celtyckie i germańskie. Psy te miały fenomenalny węch i zdolność utrzymywania tropu, pracując na długiej smyczy (limie), by wytropić zwierzynę przed rozpoczęciem głównego polowania z gończymi sforami. Były tak cenne, że ich hodowla była przywilejem wyłącznie arystokracji.
Wraz z rozwojem broni palnej w XVII i XVIII wieku, zmieniły się również metody polowania. Pojawiła się potrzeba nie tyle tropienia zdrowej zwierzyny, co poszukiwania zranionych sztuk. Było to ważne nie tylko z ekonomicznego punktu widzenia (aby nie stracić zdobyczy), ale i z etycznego — myśliwi uważali za swój obowiązek odnalezienie rannego zwierzęcia, by skrócić jego cierpienia. Właśnie w tym celu zaczęto formować wyspecjalizowaną rasę. Centrum hodowli stało się Królestwo Hanoweru, a konkretnie dwór łowiecki w Hanowerze (Hannoverscher Jägerhof).
W XIX wieku praca hodowlana nabrała systematycznego charakteru. Aby ułatwić budowę ciała i poprawić cechy użytkowe, starożytne gończe krzyżowano z lżejszymi i szybszymi rasami, w tym z rudymi hanowerskimi brakami. Wynikiem był pies, który idealnie łączył w sobie spokój, wytrzymałość, niesamowity węch i zdolność do koncentracji na „zimnym” tropie barwnym, ignorując inne zapachy. W 1885 roku założono klub „Verein Hirschmann”, który do dziś dba o czystość rasy, prowadzi księgi rodowodowe i przeprowadza testy pracy. Dzięki wysiłkom członków klubu rasa zachowała swoje unikalne cechy i uniknęła „uwspółcześnienia”, które mogłoby zaszkodzić jej specjalizacji. Dziś gończy hanowerski pozostaje dość rzadką rasą, wysoko cenioną wśród profesjonalnych myśliwych i leśników w całej Europie.
Standard rasy i wygląd zewnętrzny gończego hanowerskiego
Gończy hanowerski to pies średniej wielkości, o mocnej, atletycznej, ale jednocześnie wydłużonej sylwetce. Jego wygląd całkowicie odpowiada jego przeznaczeniu: każda cecha świadczy o sile, wytrzymałości i zdolności do długotrwałej, metodycznej pracy w trudnym terenie.
- Głowa: Szeroka, z lekko wypukłym czołem i wyraźnym przejściem do kufy. Charakterystyczną cechą są zmarszczki na czole, które nadają psu poważny, skupiony wyraz. Wargi są grube, z wyraźnie zaznaczonymi faflemi.
- Oczy: Ciemnobrązowe, jasne, o poważnym spojrzeniu. Nie powinny być wyłupiaste ani głęboko osadzone.
- Uszy: Długie, szerokie, wysoko osadzone, gładko zwisające wzdłuż policzków, z zaokrąglonymi końcami.
- Korpus: Potężny, o nieco wydłużonym formacie. Szyja mocna, z niewielkim podgardlem. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, co zapewnia dużą pojemność płuc. Grzbiet długi, mocny, z dobrze zaznaczonym kłębem. Lędźwie szerokie i lekko wysklepione.
- Kończyny: Bardzo muskularne, o mocnym kośćcu, co pozwala psu na pewne poruszanie się po nierównym terenie. Przednie kończyny proste, tylne — z dobrze wyrażonymi kątami.
- Ogon: Długi, gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. Pies nosi go lekko zakrzywionego.
- Sierść: Krótka, gęsta, szorstka w dotyku. Na tylnej powierzchni ud i na spodniej stronie ogona sierść jest nieco dłuższa i twardsza.
- Umaszczenie: Podstawowy kolor to od jasnego jeleniego do ciemnorudego, czasem z pręgowaniem. Dopuszczalna jest ciemna „maska” na kufie. Niewielka biała plamka na piersi nie jest wadą.