Charakter i temperament gończego istryjskiego szorstkowłosego
Charakter tego psa to połączenie dwóch skrajności. W domowym zaciszu, po polowaniu lub długim spacerze, jest to spokojny i zrównoważony pies. Nie jest skłonny do nadmiernego pośpiechu, może godzinami spokojnie spać w swoim kącie. Jednak, gdy tylko znajdzie się na polu lub w lesie, budzi się w nim namiętny i nieustępliwy myśliwy.
Główne cechy temperamentu:
- Wytrwałość i upór. To nie wada, a cecha zawodowa. Pies ścigający zwierzynę musi być uparty, aby nie porzucić tropu. Ta sama cecha utrudnia podstawowe szkolenie, niezwiązane z polowaniem. Będzie wykonywał komendę nie dlatego, że chce się przypodobać, ale dlatego, że widzi w tym sens.
- Niezależność. Istryjczyk jest przyzwyczajony do podejmowania decyzji samodzielnie, będąc na odległość od myśliwego. Dlatego nie należy oczekiwać od niego bezwzględnego posłuszeństwa we wszystkim.
- Lojalność wobec właściciela-myśliwego. Nie jest to pies dla całej rodziny w klasycznym rozumieniu. Wybiera jednego „przywódcę” — swojego pana, z którym pracuje. Do innych członków rodziny podchodzi spokojnie, ale bez szczególnego przywiązania.
- Wyraźny instynkt łowiecki. Każde małe zwierzę (kot, wiewiórka, sąsiedzka kura) jest postrzegane jako potencjalna zdobycz. Dlatego spacery w mieście są możliwe wyłącznie na mocnej smyczy.
- Głos. Istryjczyk ma potężny, donośny, melodyjny głos (tzw. „szczekanie goncze”), który aktywnie wykorzystuje podczas ścigania zwierzyny. W domu nie jest głośny, ale może szczekać, jeśli coś przyciągnie jego uwagę na podwórku.
Zalety i wady rasy
Zanim zdecydujesz się na tak specyficznego psa, warto trzeźwo ocenić wszystkie jego zalety i wady, które są dwiema stronami tego samego medalu — jego myśliwskiego przeznaczenia.
| Zalety | Wady |
|---|---|
| Wybitne cechy myśliwskie. Niestrudzony, namiętny, z doskonałym węchem i głosem. | Nie nadaje się na psa do towarzystwa. To narzędzie pracy, a nie członek rodziny do zabawy. |
| Mocne zdrowie. Zdrowie jest ogólnie mocne, ale nie sporządzono rasowej listy chorób dziedzicznych — „nieopisane” znaczy „niezbadane”, a nie „nie ma”. | Niezwykle wysokie zapotrzebowanie na aktywność fizyczną. Zwykłe spacery to za mało. |
| Łatwość w pielęgnacji. Sierść nie wymaga skomplikowanego groomingu. | Upor i trudności w podstawowym szkoleniu. Wymaga doświadczonego właściciela. |
| Wysoka wytrzymałość. Zdolny do pracy przez wiele godzin w trudnych warunkach. | Bardzo silny instynkt łowiecki. Niebezpieczny dla innych małych zwierząt, nie dogaduje się z kotami. |
| Spokojny temperament w domu. Nie powoduje chaosu w domu, jeśli jego potrzeby są zaspokojone. | Nie nadaje się do trzymania w mieszkaniu. Potrzebuje przestrzeni i życia na wsi. |
Szkolenie i wychowanie
Szkolenie istryjczyka powinno być ukierunkowane na rozwój i utrwalanie jego umiejętności myśliwskich. Nie należy próbować robić z niego psa służbowego do wykonywania komend z ogólnego kursu posłuszeństwa — będzie to stratą czasu i nerwów zarówno dla właściciela, jak i dla psa. Podejście do niego wymaga cierpliwości, konsekwencji i zrozumienia psychologii psa gończego. Krzyk i kary fizyczne są absolutnie niedopuszczalne — tylko nasilą upór i mogą zniszczyć zaufanie.
Nauka powinna opierać się na pozytywnym wzmacnianiu i zachęcaniu naturalnych instynktów. Socjalizację należy zacząć jak najwcześniej, ale z pełną świadomością, że pełne „zaprzyjaźnienie się” z kotami i innymi małymi zwierzętami najprawdopodobniej się nie uda. Praca z profesjonalnym szkoleniowcem psów gończych będzie najlepszym rozwiązaniem. Podobne podejście do szkolenia stosuje się również w przypadku innych psów myśliwskich, takich jak gończy bośniacki szorstkowłosy czy gończe włoskie — segugio italiano krótkowłosy i jego szorstkowłosy krewniak.
