Historia rasy: od renesansu do współczesności
Historia wyżła włoskiego sięga głęboko w przeszłość, być może aż do V wieku naszej ery. Freski i pisemne wzmianki z czasów Renesansu przedstawiają już psy uderzająco podobne do współczesnych przedstawicieli rasy. W szczególności istnieją dowody na to, że psy przypominające wyżła włoskiego były popularne na dworach potężnych rodów, takich jak Medyceusze i Gonzaga. Ceniono je za wyjątkowe zdolności łowieckie, wszechstronność i arystokratyczny wygląd.
Uważa się, że rasa rozwijała się w dwóch głównych kierunkach na północy Włoch, co doprowadziło do pojawienia się dwóch typów:
- Wyżeł piemoncki: jaśniejsze umaszczenie (biało-pomarańczowe), lżejsza budowa kości, przystosowany do polowań w górach.
- Wyżeł lombardzki: ciemniejsze umaszczenie (biało-kasztanowe lub roano), masywniejszy, idealny do pracy na terenach bagnistych.
Z czasem te dwa typy zmieszały się, co doprowadziło do uformowania się współczesnego standardu rasy. Jednak, podobnie jak wiele innych ras europejskich, wyżeł włoski znalazł się na skraju wyginięcia na przełomie XIX i XX wieku. Wielką rolę w odrodzeniu i zachowaniu tego narodowego dziedzictwa odegrał włoski entuzjasta i kynolog Paolo Ciceri, który w latach 20. XX wieku założył stowarzyszenie „Amici del Bracco Italiano”. Dzięki jego wysiłkom i wysiłkom innych hodowców rasa została uratowana. Oficjalne uznanie przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) nastąpiło w 1955 roku.
Standard i wygląd wyżła włoskiego
Wyżeł włoski to pies o mocnej, ale harmonijnej budowie, promieniujący siłą i wytrzymałością. Jego wygląd to połączenie funkcjonalności myśliwego i szlachetności arystokraty. Każdy element jego eksterieru świadczy o przeznaczeniu rasy. Sylwetka ciała jest prawie kwadratowa, z dobrze rozwiniętą muskulaturą i mocnym kośćcem.
Jedną z najbardziej charakterystycznych cech jest unikalny kształt głowy. Jest długa, wąska, z wyraźnym guzem potylicznym i płynnym przejściem od czoła do kufy. Kufa ma charakterystyczny „rzymski” profil (z garbkiem). Duże, miękkie wargi tworzą „fafaflle”, co nadaje kufie smutnego i zamyślonego wyrazu. Oczy są duże, owalne, koloru ochry lub orzechowego, z miękkim i łagodnym spojrzeniem. Długie, nisko osadzone uszy zwisają pięknymi fałdami, zwijając się w trąbkę.
Standard i wygląd wyżła włoskiego · 7
| Parametr | Charakterystyka |
|---|---|
| Wzrost w kłębie | Psy: 58–67 cm Suki: 55–62 cm |
| Waga | 25–40 kg (zależy od wzrostu i płci) |
| Głowa | Wąska, długa, z „rzymskim” nosem i wyraźnymi faffami |
| Oczy | Duże, owalne, od ciemnej ochry do orzechowego |
| Uszy | Długie, wiszące, nisko osadzone, miękkie |
| Sierść | Krótka, gęsta, błyszcząca |
| Umaszczenie | Białe; biało-pomarańczowe; biało-kasztanowe; biało-pomarańczowe dereszowate (melato-arancio); biało-kasztanowe dereszowate (roano-marrone) |
Skóra ściśle przylega do ciała, ale na głowie i szyi tworzy niewielkie fałdy. Sierść jest krótka, gęsta i błyszcząca, w dotyku nieco sztywniejsza na tułowiu i bardziej miękka na głowie, uszach i kończynach. Ważne: czarny kolor w umaszczeniu jest cechą dyskwalifikującą. Truskwaka nosa powinna odpowiadać głównemu umaszczeniu - od różowego do ciemnobrązowego, ale nigdy czarna.
