Charakter: temperament i zachowanie
Samodzielność, odwaga i niezależność - to wiodące cechy charakteru Kangala. To pies z wyraźnym poczuciem własnej godności. Nie będzie przynosił piłeczki sto razy ani podlizywał się właścicielowi. Kangal to partner, a nie sługus. Aby te cechy nie stały się przeszkodą w relacjach z człowiekiem, szczeniaka należy wychowywać od małego, ustalając jasną hierarchię.
- Instynkt terytorialny. U Kangala jest on rozwinięty maksymalnie silnie. To czyni go idealnym stróżem. Zna on dokładnie granice swojej działki i nie przepuści obcego bez pozwolenia gospodarza.
- Zrównoważenie. W odróżnieniu od wielu ras służbowych, Kangal nie ma skłonności do zbędnej agresji czy histerii. Atakuje tylko w ostateczności, gdy zagrożenie jest realne. Pies z odwagą staje do walki z wilkiem lub szakalem, może odstraszyć niedźwiedzia, ale nigdy nie skrzywdzi małego pieska czy dziecka, jeśli nie stanowią zagrożenia.
- Stosunek do rodziny. „Swoje” stado (rodzinę właściciela, dzieci, inne zwierzęta domowe) Kangal uwielbia i bierze pod opiekę. Pozwala dzieciom na wiele swobody, ale zostawianie tak ogromnego psa sam na sam z maluchami nie jest wskazane ze względu na jego gabaryty.
Poza służbą zachowuje się spokojnie, często wydaje się flegmatycznym leniuchem. Ale bez pracy wpada w depresję lub staje się agresywny z nudów. Kangal potrzebuje swobody poruszania się, socjalizacji i autorytetu w wychowaniu. To poważny pies dla poważnych ludzi.
Szkolenie i socjalizacja
Szczeniak Kangala powinien dorastać w otoczeniu ludzi i innych zwierząt - to uchroni właściciela przed problemami w przyszłości. Wczesna socjalizacja (wyjścia do miasta, poznawanie gości, innych psów) będzie sprzyjać zachowaniu dyscypliny, którą należy wprowadzać stanowczo i konsekwentnie. Niezależny charakter psa wymaga autorytetu właściciela, ale nie okrucieństwa. Kangal nie toleruje kar fizycznych - zniszczą one tylko zaufanie.
Kangal to rasa użytkowa, dlatego dobrze poddaje się szkoleniu, ale nie oczekujcie od niego automatyzmu owczarka niemieckiego. Kangal zawsze myśli, zanim wykona polecenie. Jeśli uzna komendę za bezsensowną, może ją zignorować. Podstawowy kurs posłuszeństwa jest obowiązkowy.
Warto wspomnieć, że na świecie istnieją też inne rzadkie psy pasterskie o złożonym charakterze. Na przykład w Hiszpanii do ochrony wykorzystuje się Can de Palleiro, a także mniej znane, ale ciekawe Can Guicho (Quisquelo). Choć są mniejsze od Kangala, zasady wychowania niezależnych pasterzy są podobne - szacunek i konsekwencja.
Zalety i wady rasy
| Zalety rasy | Wady i trudności |
|---|---|
| Nieprzekupny strażnik: Trudno o lepszego obrońcę terytorium. | Nie do mieszkania: Wymaga dużego terenu i solidnego ogrodzenia. |
| Stabilna psychika: Nie szczeka bez powodu, spokojny w domu. | Skłonność do dominacji: Wymaga doświadczonego właściciela, który potrafi być liderem. |
| Małe wymagania: Sierść sama się czyści, dobrze znosi każdy klimat. | Obfite linienie: Dwa razy w roku „zrzuca” ogromną ilość sierści. |
| Końskie zdrowie: Jedna z najzdrowszych ras wśród gigantów. | Socjalizacja: Bez wczesnego poznania świata może stać się niebezpieczny dla otoczenia. |
| Miłość do dzieci: Bardzo cierpliwy wobec „swoich” dzieci. | Agresja wobec obcych psów: Może traktować obce duże psy jako konkurencję lub zagrożenie. |
