King Charles Spaniel — Historia i wzorzec

Historia rasy: od pałaców do nowoczesnych domów

Historia tej rasy to fascynująca podróż przez wieki, pełna królewskich intryg i eksperymentów hodowlanych. Toy spaniele (inna nazwa rasy) zostały nazwane bezpośrednio na cześć angielskiego króla Karola II (Charles II), który poświęcał niezwykle dużo uwagi swoim czworonożnym pupilom. Mówi się, że monarcha więcej czasu spędzał na zabawie z psami niż na rządzeniu państwem. Do stworzenia rasy początkowo wybierano najmniejsze szczenięta spanieli myśliwskich - tak dekoracyjne maluchy stały się znane już w XVII wieku.

Jednak pies, którego widzimy dzisiaj, znacznie różni się od ulubieńców króla Karola. W epoce wiktoriańskiej modne stały się psy o płaskich pyszczkach, przywożone ze Wschodu. Europejscy hodowcy, podążając za trendami, zaczęli krzyżować klasyczne spaniele z rasami azjatyckimi. To właśnie wpływ takiej rasy jak mops podarował King Charlesowi jego charakterystyczny zadarty nos i kopulastą głowę. W kształtowaniu współczesnego wyglądu „Charliego” brał udział także chin japoński, po którym odziedziczono nisko osadzone uszy i duże, szeroko rozstawione oczy.

Na początku XX wieku hodowcy postanowili profesjonalnie zająć się hodowlą King Charles Spanieli już jako odrębnej, ustabilizowanej rasy, która została oficjalnie uznana. Co ciekawe, historyczne nazwy umaszczeń zachowały się do dziś i często są używane jako synonimy nazwy rasy w dokumentach historycznych. Nazwę „Królewską” (King Charles) tradycyjnie stosuje się do psów czarnych podpalanych, podczas gdy czerwone toy spaniele nazywane są rubinowymi (Ruby), a łaciate biało-kasztanowe - Blenheim.

Jak wygląda King Charles Spaniel: szczegółowy opis wyglądu

Angielski toy spaniel to niewielki, ale krępy i elegancki pies o bardzo zwartej budowie ciała („cobby”, jak mówią Anglicy). Jego wyglądu nie da się pomylić z innymi rasami dzięki unikalnej budowie głowy.

Głowa i kufa

Głównym wyróżnikiem rasy jest masywna, kopulasta głowa. Czaszka nad oczami ma charakterystyczny wypukły kształt. Przejście od czoła do kufy (stop) jest bardzo głębokie i ostre. Kufa jest bardzo krótka, zadarta, nos sprawia wrażenie „wciśniętego” w twarz. Trufla nosowa duża, z szerokimi otwartymi nozdrzami, zawsze zabarwiona na czarno. Żuchwa nieco wygięta w górę, co nadaje psu charakterystyczny „zarozumiały”, ale uroczy wyraz. Oczy to zwierciadło duszy „Charliego”: są bardzo duże, ciemne, szeroko rozstawione, ale przy tym nie powinny być wyłupiaste.

Korpus i kończyny

Szyja średniej długości, wygięta, dumnie niesie głowę. Grzbiet krótki i prosty. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, co jest nietypowe dla wielu ras ozdobnych. Kończyny krótkie, proste, o mocnym kośćcu. Łapy zwarte, często zrośnięte palce (to historyczna cecha rasy, która nie jest uważana za wadę, jeśli nie przeszkadza w ruchu). Ogon dawniej kopiowano, ale obecnie pozostaje naturalnej długości, ozdobiony bogatym piórem z sierści, a pies nosi go nie wyżej niż linia grzbietu.

Sierść i umaszczenie

Królewskiego malucha pokrywa długa, jedwabista sierść, tworząca piękne frędzle (pióra) na uszach, nogach i ogonie. Włos jest prosty, dopuszczalna jest lekka falistość, ale nigdy nie powinien być kręcony. Struktura sierści jest miękka i przyjemna w dotyku.

Istnieją cztery uznane typy umaszczenia, które historycznie miały różne nazwy: